Vandaag staat de Grenslandklassieker op het programma. Een toertocht die door velen wordt geprezen om de organisatie en het parcours. De "langere" versies gaan richting de
Weserthalsperre in
Eupen en zelfs naar de
Eifel. Dat spreekt me wel aan want daar ben ik met de fiets nog niet geweest.
Samen met
Frenk vertrek ik rond 9.3o uur vanuit Geleen. De dag begint slecht want ik ben mijn voorraad eten voor de hele dag thuis vergeten. Speciaal pannenkoeken met appelstroop gemaakt voor deze lange dag. Toch ga ik niet terug want dat zou te veel tijd kosten en we zijn al laat. Toch zou me deze "fout" later op de dag lelijk opbreken.
Na het ophalen van het startnummer kunnen we op weg. Vanaf het begin is het smullen geblazen want de routebouwers hebben er verstand van. Via prachtige wegen bereiken we via
Nuth en
Schimmert de eerste hindernis van de dag; de
Dalhemerweg. Via Margraten en
Bruisterbosch komen we in Banholt waar we een erg leuke weg opdraaien. Ondanks dat ik toch vaak in deze buurt fiets heb ik deze weg nooit eerder bereden. Na een
klimmetje en een prachtig uitzicht op Noorbeek komen we uiteindelijk in Bergenhuizen uit.
Noorbeek in de verte
het klimmetje vanuit Banholt
De volgende klim staat vaker op het menu van diverse toertochten en komt uit in
Ulvend. Hier hangen de borden
van Maastrichts Mooiste. De organisatie van dit loopevenement in Maastricht organiseert blijkbaar ook wandeltochten met een culinaire insteek. Het nuttige met het aangename verenigen?
Op de splitsing naar
Hombourg zegt
Frenk de Grenslandklassieker vaarwel. 40 kilometer op het tandvlees
gaat net, maar 140 is een tikje overdreven; ik geef hem geen ongelijk. En dus ga ik alleen verder. Het parcours wordt er intussen alleen maar mooier op en via
smalle wegen waar nauwelijks auto's rijden wordt de steilste hindernis van de dag bereikt; de Kinkenweg. Ook deze pittige heuvel heb ik al eerder gefietst tijdens de
SFC verleden jaar. Na een lange maar mooie aanloop met vals plat is de eerste bom gelegd bij het inrijden van het bos; stijging tot 18%. Na het "milde" middenstuk waar de weg afvlakt tot 8% ligt er een scherpschutter op de loer in de laatste 50 meter om je een paar flinke steken in de kuiten te schieten voordat je het bos verlaat.
De aanloop naar de Kinkenweg
In volle vaart rij ik verder richting de
Weserthalsperre. Blijkbaar rij ik te hard want bij
Henri Chapelle kijk ik niet uit en mis ik een pijl. Daar kom ik pas achter na een afdaling van een kilometer of 3. Hier kom ik de fietsers tegen die inmiddels alweer op de terugweg zijn naar Geleen. Helaas maak ik de verkeerde keuze door niet terug te fietsen. Ik
denk zelf de route weer snel op te kunnen pikken maar dat valt vies tegen. Uiteindelijk maar naar
Eupen gefietst via de grote weg. Na een kleine speurtocht in
Eupen gelukkig weer op de route terecht gekomen (na een uur zoeken, een omweg van 10 km en het nodige extra klimwerk). Het is dan al lang
de hoogste tijd om energie bij te vullen. Het is al na enen en ik ben noch steeds op mijn
ontbijtje aan het fietsen. Dat begint me wel een beetje op te breken. Gelukkig is de eerste bevoorrading niet ver meer. Maar!!!!!
Murphy begint me een beetje te achtervolgen; eten vergeten, erg laat gestart, pijl gemist, veel tijd verloren, last van hongerklop; tot overmaat van ramp is de bevoorrading aan het sluiten. Er zijn nog een paar reepjes en wafeltjes. Maar eigenlijk geen "goede"hap. Gezien het late tijdstip wordt ik aangespoord om op te schieten omdat de organisatie de pijlen naar de volgende bevoorrading al begint op te ruimen. Na 5 minuten vertrek ik maar weer. Eigenlijk jammer want de locatie van de bevoorrading is erg mooi met het uitzicht op de stuwdam (
Weserthalsperre).
Weserthalsperre
Langs het prachtige meer vervolg ik mijn weg. Aan de route ligt het niet maar het
gaat niet lekker. Te laat en onvoldoende eten breekt me op en de vermoeidheid slaat onverbiddelijk toe. De behoorlijke wind werkt ook niet mee en heb ik recht tegen. De route is pittig en
gaat op en af. Geen zware beklimmingen maar vele plaagstootjes die de stramme benen en het lege lichaam behoorlijk pijnigen.
Bij de tweede bevoorrading in
Plombieres neem ik nog wat reepjes en wafels en rij van daar uit de kortste weg terug naar Eijsden. Helaas mis ik hierdoor de veel geroemde vlaaienstop die me wellicht uit het dal had gesleept. Ik neem het risico niet meer en gooi de handdoek in de ring; het is mijn dag niet! Afgepeigerd kom ik thuis en na een lange douche maak ik me de bank voor de rest van de dag mijn domein. De Grenslandklassieker werd niet wat ik ervan gehoopt had. De organisatie had zijn zaakjes prima op orde. Helaas liet ik zelf wat steken vallen. De eerste 55km heb ik in ieder geval genoten. De route ga ik zeker
één dezer dagen oppikken en zal dan niet alleen de route fietsen maar deze ook beleven.
Noorbeek in de verte
het klimmetje vanuit Banholt
De volgende klim staat vaker op het menu van diverse toertochten en komt uit in Ulvend. Hier hangen de borden van Maastrichts Mooiste. De organisatie van dit loopevenement in Maastricht organiseert blijkbaar ook wandeltochten met een culinaire insteek. Het nuttige met het aangename verenigen?
Op de splitsing naar Hombourg zegt Frenk de Grenslandklassieker vaarwel. 40 kilometer op het tandvlees gaat net, maar 140 is een tikje overdreven; ik geef hem geen ongelijk. En dus ga ik alleen verder. Het parcours wordt er intussen alleen maar mooier op en via smalle wegen waar nauwelijks auto's rijden wordt de steilste hindernis van de dag bereikt; de Kinkenweg. Ook deze pittige heuvel heb ik al eerder gefietst tijdens de SFC verleden jaar. Na een lange maar mooie aanloop met vals plat is de eerste bom gelegd bij het inrijden van het bos; stijging tot 18%. Na het "milde" middenstuk waar de weg afvlakt tot 8% ligt er een scherpschutter op de loer in de laatste 50 meter om je een paar flinke steken in de kuiten te schieten voordat je het bos verlaat.
De aanloop naar de Kinkenweg
In volle vaart rij ik verder richting de Weserthalsperre. Blijkbaar rij ik te hard want bij Henri Chapelle kijk ik niet uit en mis ik een pijl. Daar kom ik pas achter na een afdaling van een kilometer of 3. Hier kom ik de fietsers tegen die inmiddels alweer op de terugweg zijn naar Geleen. Helaas maak ik de verkeerde keuze door niet terug te fietsen. Ik denk zelf de route weer snel op te kunnen pikken maar dat valt vies tegen. Uiteindelijk maar naar Eupen gefietst via de grote weg. Na een kleine speurtocht in Eupen gelukkig weer op de route terecht gekomen (na een uur zoeken, een omweg van 10 km en het nodige extra klimwerk). Het is dan al lang de hoogste tijd om energie bij te vullen. Het is al na enen en ik ben noch steeds op mijn ontbijtje aan het fietsen. Dat begint me wel een beetje op te breken. Gelukkig is de eerste bevoorrading niet ver meer. Maar!!!!!
Murphy begint me een beetje te achtervolgen; eten vergeten, erg laat gestart, pijl gemist, veel tijd verloren, last van hongerklop; tot overmaat van ramp is de bevoorrading aan het sluiten. Er zijn nog een paar reepjes en wafeltjes. Maar eigenlijk geen "goede"hap. Gezien het late tijdstip wordt ik aangespoord om op te schieten omdat de organisatie de pijlen naar de volgende bevoorrading al begint op te ruimen. Na 5 minuten vertrek ik maar weer. Eigenlijk jammer want de locatie van de bevoorrading is erg mooi met het uitzicht op de stuwdam (Weserthalsperre).
Weserthalsperre
Langs het prachtige meer vervolg ik mijn weg. Aan de route ligt het niet maar het gaat niet lekker. Te laat en onvoldoende eten breekt me op en de vermoeidheid slaat onverbiddelijk toe. De behoorlijke wind werkt ook niet mee en heb ik recht tegen. De route is pittig en gaat op en af. Geen zware beklimmingen maar vele plaagstootjes die de stramme benen en het lege lichaam behoorlijk pijnigen.
Bij de tweede bevoorrading in Plombieres neem ik nog wat reepjes en wafels en rij van daar uit de kortste weg terug naar Eijsden. Helaas mis ik hierdoor de veel geroemde vlaaienstop die me wellicht uit het dal had gesleept. Ik neem het risico niet meer en gooi de handdoek in de ring; het is mijn dag niet! Afgepeigerd kom ik thuis en na een lange douche maak ik me de bank voor de rest van de dag mijn domein. De Grenslandklassieker werd niet wat ik ervan gehoopt had. De organisatie had zijn zaakjes prima op orde. Helaas liet ik zelf wat steken vallen. De eerste 55km heb ik in ieder geval genoten. De route ga ik zeker één dezer dagen oppikken en zal dan niet alleen de route fietsen maar deze ook beleven.
