De route gaat allereerst door Mesch; de poort naar de Voerstreek waar de weg al snel omhoog gaat. Van de naam alleen al krijg je nachtmerries; Vitchen! Het is echter één van de mooiste hellingen die deze streek herbergt. Via een beboste holle weg kronkelt de helling zich in alle rust omhoog. De zon komt maar sporadisch tussen het bladerdek door. Deze helling komt vaker voor in mijn routes. Met name in de vroege avond is vaak wild te zien op de langs de bosranden gelegen weilanden. Echt rustig fietsen is er echter niet bij want gedurende de 1e kilometer stijgt de weg met een gemiddelde van bijna 8% om vervolgens flauw verder te stijgen naar Ulvend.
Via de prachtige afdaling van Gieveld op weg naar de volgende klim - Rullen. Deze klim maakte al vaker deel uit van enkele toertochten in deze contreien (onder meer de Hel van het Mergelland die begin april van het jaar wordt verreden). Deze pittige helling is kort maar gaat dan ook in de dubbele cijfers; 16% op het steilste stuk. Het mooiste van deze helling speelt zich eigenlijk achter de fietser af. Een paar ogen in de rug zou niet slecht zijn.
Via St. Jean Sart die ik nu afdaal en de vers getaarde en erg fijne weg door het Godsdal (Val Dieu) bereik ik in volle vitesse de zwaarste klim van de dag; Les Waides. De weg stijgt gedurende 800meter met een procentje of 5. Na een kleine afdaling kun je bijna weer opnieuw beginnen. En dan kun je er goed voor gaan zitten (en soms zelfs beter staan). Naarmate je hoger komt helt de weg steeds meer. Het venijn zit hier in de staart en dat venijn duurt langer dan je lief is. Een slopende klim. Echt lekker rij ik ook niet naar boven. Het verbaast me dan ook als ik mijn tijd klok op 8.29 min. Toch bijna een halve minuut sneller dan tijdens de Hel van het Mergelland, toen ik voor de tijd van het jaar goed naar boven reed.
De volgende hindernis is er weer een voor de estheticus; een echte loper door het mooie Bois de Mauhin. Hier kan ik gewoon even genieten want zwaar is het hier zeker niet. Toch is de klim bijna 2km lang.
De route gaat door via het leuke stadje Aubel in de richting van alweer een kuitenbijter eerste klas; Berg La Clouse! Je kunt langzaam wennen aan de klim want deze begint mild en wordt steeds steiler. Na de apotheose van 18% is het ook over en uit. Dan sta je op de doorgaande weg van Aubel naar Henri Chapelle.
 |
foto van www.kuitenbijters.com |
In de afdaling die volgt ga ik weer terug in de richting van Val Dieu waar de Pierre Gris eraan moet geloven. Ook hier moet je ogen op de rug hebben want het uitzicht aan de achterzijde is formidabel. Je moet er wel oog voor hebben want ook dit is weer een pittige klim die ook weer een flink stuk in de dubbele cijfers gaat. De Pierre Gris is eigenlijk de aanloop tot de laatste helling; de lange, mooie en langlopende klim van de Bouxhomont.
Als ik bijna thuis ben voel ik al die klimmetjes flink in de benen. Ik heb me dan ook niet gespaard vandaag. Gewoon een heerlijke rit en dat zo dicht bij huis!
