passie voor wielrennen

Mescher bergloop 2012

2011-12-13T14:18:00.000-08:00

Het is zondag 11 december kwart over één. Ik voel me als een kleuter die voor het eerst naar school gaat. Een beetje raar gevoel in mijn buik alhoewel ik door de stress de darmen goed heb geleegd. Vandaag staat een hardloopwedstrijd van 8,5km op het programma. Gezien de gestage vorderingen in de afgelopen twee maanden toch voor de langere variant gekozen.

In de kantine van SVME is het een drukte van jewelste en al snel zie ik bekenden. Ik blijk niet de enige "nieuweling". De hoop dat de opdracht van het thuisfront wel slaagt neemt toe: Pap/Guido, veel plezier, veel succes en wordt vooral niet laatste!

Bij de start ga ik als nieuwkomer helemaal achter in het startvak staan. Maakt op zich niet veel uit want er wordt een netto tijd gemeten. En zo loop ik 30seconden na het startschot onder het start/finishdoek door. Al heel snel merk ik dat de achterhoede toch echt te langzaam loopt en ik begin rustig in te halen. Voor al rustig beginnen neem ik mezelf voor. Het verharde fietspad wordt verruild voor een prachtige groene wei. Er loopt zelfs nog een losse koe rond en aan de vlaaien op de grond te zien hebben er hier wel meer gelopen de afgelopen tijd.

De eerste hoogtemeters worden genomen in de wei die overgaat in een smal pad. Hier merk ik dat mijn voorgangers iets te langzaam lopen. Helaas is inhalen hier lastig. Met een paar balletsprongen maak ik vrij baan en vanaf dat moment zet ik de vaart erin.

In een behoorlijk tempo stuif ik de Mescherberg af en ga op weg naar de Stenenberg. Ongeveer 700 meter lang en dat is behoorlijk te voelen in de kuiten. Hierna de afdaling op een oneffen halfverhard pad door de, voor Eijsdenaren bekende, "7 heuvelen". Voor mijn doen heb ik een hoog tempo; ik hoop dat ik dit niet moet bekopen op het einde!

Een flink stuk voor me zie ik een bekende lopen waarop ik me mooi kan focussen. Velen haal ik in maar het rode jasje komt maar mondjesmaat dichterbij. In de laatste klim kom ik tot op 30 meter en dichterbij kom ik ook niet meer. Ondanks dat ik het tempo toch aardig weet vol te houden. De glibberige afdaling door het drassige Mescher plukbos gaat razendsnel en in no time sta ik weer op harde ondergrond.

Het laatste heuveltje stelt niet veel meer voor maar voelt als een zware berg; de benen lopen vol. Gelukkig hoor ik in de verte de speaker van de finish. Het rode jasje van mijn voorganger is verder uitgelopen. Maar ik voel dat ik een goede tijd loop - in ieder geval zeker niet als laatste binnenkom. Na 49 minuten en één tel loop ik weer onder het spandoek door. Flink moe van deze korte maar felle inspanning. Uitermate tevreden voor de eerste keer; ik laat ongeveer een derde van de tegenstanders op deze afstand achter me.

Onder het genot van een sportdrankje en een bekertje thee wordt met een paar bekenden het parcours doorgenomen. Later in de kantine van SVME, waar het uitstekend toeven is, worden de verhalen sterker, de prestaties beter. Een gezellige boel. Een prachtig evenement die Mescher-bergloop. Wat mij betreft een aanzet tot meer. Ik heb me voorgenomen het hardlopen wat langer door te zetten. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de fiets in de garage blijft hangen.

Hardlopen

2011-10-25T15:25:00.000-07:00

Eind september 2010
Mijn dochter Renee doet tijdens de vakantie eens wat anders dan zwemmen en bereid zich voor op het lopen van een 5 km wedstrijd. Op dat moment zit ik nog middenin het fietsseizoen en blijf dan ook met veel plezier op mijn tweewieler zitten.
Na de zomer, al zoekende naar een alternatief voor het fietsen, dacht ik in de sporen van Renee te treden. Ik trok een paar renschoenen aan en vertrok. Wat een drama; nog geen km gelopen en al dikke poten. Hijgen als een paard met astma en niet vooruit te branden. De keer erop idem dito. Reden voor mij om de schoenen hoog op het rek in de garage te plaatsen en er de hele winter niet meer naar om te kijken. De weg naar het zwembad werd snel gevonden en iedere dinsdagavond trok ik plichtmatig mijn baantjes.

September 2011
De hele A/B-groep van zwemclub Eijsden heeft als voorbereiding op het nieuwe zwemseisoen een 8 weken durende looptraining. Rondjes van 10km zijn geen uitzondering. Schitterend om te zien hoe deze groep jongeren (12-17 jaar) tijdens een wedstrijdje in Meerssen veel hardlopers hun achterste laten zien. Als sportminded man wordt ik dan toch aangestoken. Dat moet ik toch eigenlijk ook kunnen. Gezien mijn leeftijd zal ik er wel iets langer over doen maar het uiteindelijke doel kan wel hetzelfde zijn. Dus sinds twee weken de renschoenen van het rek gehaald en voorzichtig gestart.

De eerste rondjes bewust erg rustig aan. Goed warm lopen (erg belangrijk heb ik ervaren), km rennen, 500m lopen, km rennen; en zo langzaam opbouwen.

22/23 oktober 2011
Tijdens het zwemkamp van ZCEijsden, waar ik traditiegetrouw verantwoordelijk ben voor de inwendige mens en het foto- en filmmateriaal, heb ik de tijd om er zelf op uit te trekken. Zaterdag probeer ik al rennend de A/B groep te fotograferen. Ik vertrek 100m te laat en zie ze pas weer terug als ze bezig zijn met de cooling down. Zelf ren ik in alle vroegte een uur door de bossen van Leopoldsburg. Een erg mooie inspirerende omgeving. Ik merk dat ik met volle teugen geniet. Van de bossen, de heerlijk zachte ondergrond, de stilte, een paar reeën, en ........... van het hardlopen.

Het gaat eigenlijk prima. Zonder teller weet ik bij God niet de afstand die ik afleg. Halverwege maak ik wat foto´s van de jongste groep die rennend een fitnessparcours afleggen. Om vervolgens weer een rondje te maken. Eigenlijk wil ik niet stoppen maar mijn verstand zegt dit vooral wel te doen, mijn benen zijn immers niet veel loopkilometers gewend. Op de terugweg kom ik de A-B/groep tegen die met hun coolingdown bezig zijn.

Op zondag doe ik het nog eens dunnetjes over, 45 minuten door de Leopoldse bossen.
En alweer geniet ik met volle teugen. Hopelijk kan ik dat gevoel doortrekken in mijn eigen dorp. Heb ik toch mijn afleiding voor de winter gevonden. Het doel zou dan toch de Mescher bergloop moeten worden, de 6 km lijkt me pittig genoeg.

17e MTB-weekend van de MBA (Maastricht-Brugge aliantie)

2011-09-30T13:54:00.000-07:00

Al 17 achtereenvolgende jaren wordt in het laatste weekend van september een tocht georganiseerd voor een club vrienden en aangewaaiden uit Brugge en Maastricht (en omstreken). Zaterdagavond flink stappen met de dames erbij en op zondag wordt de mannelijke helft met de MTB op pad gestuurd.
In de beginjaren was er nog sprake van een zware tocht in combinatie met de nodige alcoholische versnaperingen. De laatste jaren zijn de afstanden en de hellingen langzaam vervangen door de Tongerloo, Brand of Brugse Zot; het wordt er niet minder zwaar op.

De fantastische organisatie is elk jaar in handen van Frank en Marielle; uitbaters van hotel in den Hoof (www.indenhoof.nl); een uitstekend gelegen uitvalsbasis voor mooie fietstochten in het heuvelland.

Afgelopen weekend was de 17e editie en met dit aantal mag je van een sterke traditie spreken. Genoeg geschreven. Bekijk de foto's; die zeggen meer dan 1000 woorden!

het bonte deelnemersveld

spek met ei; een goede bodem

niet alles wordt opgefietst

wel wordt alles opgedronken

en dat is zoooooooooooooo vermoeiend!

MTB-route Posbank Veluwe

2011-09-19T13:55:00.000-07:00

De nationale speedodag voor zwemmers is de reden dat ik vandaag niet de Mergelland Heuvelland 2 daagse rij. Luuk mag deelnemen aan deze voor hen leuke dag in Arnhem en ik mag chaufeur spelen. Genoeg geweldige fietsmogelijkheden in de omgeving van Arnhem. De Posbankroute is de uiteindelijke keuze. Zo een prachtig gebied moet je in al zijn puurheid meemaken; en dus op de MTB!

Het vertrek is bij bezoekerscentrum Rheden waar ik ook moet zijn voor de MTB-vergunning die me toegang verleent tot de mooiste plekjes op de Veluwe. Al snel heb ik in de gaten dat deze route ook een topper is; zowel in fysieke- als esthetische zin. De zwaarte trekt met name in het begin van de route een zware wissel. Korte felle klimmen en afdalingen volgen elkaar in snel tempo op terwijl mijn ritme nog ver te zoeken is. Die combinatie is soms moeilijk. Als niet MTB-er is het extra oppassen geblazen op de smalle, bochtige paden met boomwortels, stenen en zand. Echt om me heen kijken is er dus niet bij.

Na een kilometer of 8 volgt een langer recht stuk langs de nog in bloei staande heide. Hier kan ik even op adem komen en ik merk dat ik beter in mijn ritme kom. Open stukken heide, bospaden en zandwegen wisselen elkaar af en ik geniet met volle teugen.

De hellingen manifesteren zich minder nadrukkelijk op dit deel van de route. Hier zijn met name de zandpassages moeilijk. Waarschijnlijk zijn de banden van mijn cross-hybride (Stevens X6) niet breed genoeg. Verder houdt mijn bolide zich overigens uitstekend staande op dit fraaie MTB-parcours.

Als ik een tijdje later voor de tweede keer langs de Roozendaalse heide rij heb ik het gevoel dat er iets niet klopt. Dat gevoel wordt bevestigd als ik op een parkeerplaats een blik op de plattegrond werp. Ik zit weer vlak bij Rheden en heb pas 30km op de klok staan. Ik besluit terug naar Rheden te fietsen en van daar de route van de andere zijde te nemen. En dus gaat het weer flink op en af naar Rheden toe. Maar het gaat nu prima en ik geniet met volle teugen.

Ook de afdalingen, die voor mij niet altijd even makkelijk zijn, lopen steeds beter. In Rheden ga ik de andere kant op en ook hier gaat het behoorlijk op en af. In de 10km die ik van Rheden wegrij zitten 3 pittige hellingen die ik van de andere zijde beklim als ik dezelfde weg terug neem.

Uiteindelijk heb ik toch dik 50km op de klok als ik weer voor het bezoekerscentrum in Rheden sta. Wat is dit toch een schitterend natuurgebied! In mijn eigen streek kan ik met volle teugen genieten. De veluwe heeft weer een heel eigen karakter; zeker zo mooi. De MTB bevalt me eigenlijk ook wel. Dat ga ik dit najaar toch eens vaker doen.

Na een paar heerlijke uurtjes op de MTB ga ik Luuk weer ophalen in Arnhem. Ik kan nog net meegenieten van de rugslagclinic die hij krijgt van de Bastiaan Leijsen.

Mijn achtertuin

2011-09-11T05:54:00.000-07:00

Veel Eijsdense fietsers hebben een rare afwijking ik hun stuurgedrag. Al snel na vertrek sturen ze hun vehikel in Zuid-Oostelijke richting - Wallonië. Als je de streek een beetje kent is dat niet zo verwonderlijk. Het landschap is prachtig, de klimmen zijn net iets hoger en venijniger, de wegen zijn vaak wat rustiger. Vandaag rijg ik de mooiste klimmen in de Voerstreek, Hervé en Aubel aan elkaar. Het resultaat is een heerlijke fietstocht en pijnlijke benen na afloop.

De route gaat allereerst door Mesch; de poort naar de Voerstreek waar de weg al snel omhoog gaat. Van de naam alleen al krijg je nachtmerries; Vitchen! Het is echter één van de mooiste hellingen die deze streek herbergt. Via een beboste holle weg kronkelt de helling zich in alle rust omhoog. De zon komt maar sporadisch tussen het bladerdek door. Deze helling komt vaker voor in mijn routes. Met name in de vroege avond is vaak wild te zien op de langs de bosranden gelegen weilanden. Echt rustig fietsen is er echter niet bij want gedurende de 1e kilometer stijgt de weg met een gemiddelde van bijna 8% om vervolgens flauw verder te stijgen naar Ulvend.

Via de prachtige afdaling van Gieveld op weg naar de volgende klim - Rullen. Deze klim maakte al vaker deel uit van enkele toertochten in deze contreien (onder meer de Hel van het Mergelland die begin april van het jaar wordt verreden). Deze pittige helling is kort maar gaat dan ook in de dubbele cijfers; 16% op het steilste stuk. Het mooiste van deze helling speelt zich eigenlijk achter de fietser af. Een paar ogen in de rug zou niet slecht zijn.

Via St. Jean Sart die ik nu afdaal en de vers getaarde en erg fijne weg door het Godsdal (Val Dieu) bereik ik in volle vitesse de zwaarste klim van de dag; Les Waides. De weg stijgt gedurende 800meter met een procentje of 5. Na een kleine afdaling kun je bijna weer opnieuw beginnen. En dan kun je er goed voor gaan zitten (en soms zelfs beter staan). Naarmate je hoger komt helt de weg steeds meer. Het venijn zit hier in de staart en dat venijn duurt langer dan je lief is. Een slopende klim. Echt lekker rij ik ook niet naar boven. Het verbaast me dan ook als ik mijn tijd klok op 8.29 min. Toch bijna een halve minuut sneller dan tijdens de Hel van het Mergelland, toen ik voor de tijd van het jaar goed naar boven reed.

De volgende hindernis is er weer een voor de estheticus; een echte loper door het mooie Bois de Mauhin. Hier kan ik gewoon even genieten want zwaar is het hier zeker niet. Toch is de klim bijna 2km lang.

De route gaat door via het leuke stadje Aubel in de richting van alweer een kuitenbijter eerste klas; Berg La Clouse! Je kunt langzaam wennen aan de klim want deze begint mild en wordt steeds steiler. Na de apotheose van 18% is het ook over en uit. Dan sta je op de doorgaande weg van Aubel naar Henri Chapelle.

foto van www.kuitenbijters.com

In de afdaling die volgt ga ik weer terug in de richting van Val Dieu waar de Pierre Gris eraan moet geloven. Ook hier moet je ogen op de rug hebben want het uitzicht aan de achterzijde is formidabel. Je moet er wel oog voor hebben want ook dit is weer een pittige klim die ook weer een flink stuk in de dubbele cijfers gaat. De Pierre Gris is eigenlijk de aanloop tot de laatste helling; de lange, mooie en langlopende klim van de Bouxhomont.

Als ik bijna thuis ben voel ik al die klimmetjes flink in de benen. Ik heb me dan ook niet gespaard vandaag. Gewoon een heerlijke rit en dat zo dicht bij huis!

Fleche Condruzienne

2011-09-08T06:31:00.000-07:00

Na de mooie toertocht van cyclingclub “Aux Assemblees” van juni dit jaar viel mijn oog op “la fleche Condruzienne”. Wederom een toertocht van deze club vanuit Seraing in een gebied dat zich grofweg bevindt tussen Luik en Charleroi; de Condroz. Gezien de eerdere ervaring besloot ik al snel deel te nemen en om 8 uur ’s-Morgens vertrekken Chris en ik aan een 114km lange toertocht.
Het parcours is totaal onbekend. werkelijk geen één bekende plaatsnaam of weg ; maar wel erg mooi. Het weer is top; volop zon en (bij de finish) 26 graden. In het begin een paar leuke klimmetjes die niet veel voorstellen. Hier worden we n og gefotografeerd. Kosten voor de foto € 0,00. Dat zat al inbegrepen bij het luttele inschrijfbedrag van € 3,--!

De eerste noemenswaardige hindernis; de cote Ereffe, een 2,2 km lange klim met een piek van 12%. Op deze klim zette we even flink aan om met een hartslag van 170 boven te komen. Dat was mede te danken aan de wielerclub van Rotheux die ons aan de voet inhaalt en direct achter wil laten. Dat laten we natuurlijk niet zo maar gaan en gaan volle bak mee.

Al snel volgt de eerste ravitaillering. Tijdens de Cretes Ambleve/Aisne/Ourthe in juni vergeleek ik de bevoorrading met een Belgische patisserie. Vandaag was dat niet anders. Na de 1e ravitaillering zou het op papier zwaarste stuk volgen. Het gaat inderdaad op en af maar echt zware beklimmingen hebben we niet gezien.

Als we na 65km op de klok al bij de 2e ravitaillering arriveren hebben we in de gaten dat er iets niet klopt. We hadden dit pas na 82km moeten bereiken. Door het missen van een pijl hebben we de lus met de klim bij Thon en de Haut Bois gemist. Laat dat nou de 2 pittigste hellingen van de dag zijn; jammer! Doorgaans rij je bij het missen van een pijl 20km extra. Wij reden er 17 te weinig.

In gestrekte draf rijden we verder. De laatste 25 kilometer gaan behoorlijk op en af. Het gaat zo voortvarend dat we in de afdaling weer een pijl missen. Deze keer leidt dit wel tot een paar extra kilometers en een extra klimmetje. Na de laatste klim fiets ik al mijn kracht uit mijn lijf in de licht naar beneden lopende weg die ons terug naar Seraing brengt. Met een gemiddelde van bijna 27km op de klok belonen we ons zelf op een heerlijke jupiler. En nog eentje om het af te leren. Om 12.00 uur rijden we al naar huis. Wielerclub “Aux Assemblees” had het weer goed voor elkaar op deze prachtige nazomerse dag

Mont Ventoux

2011-08-21T14:47:00.000-07:00

Onze zomervakantie begint dit jaar in de buurt van deMont Ventoux; althans dat dacht ik toen ik in november 2010 een plaatsje reserveerde op camping l'Ecluse in Buis les Baronies. Achteraf met een flinke omweg omdat de col over de kortste weg niet toegankelijk is voor caravans. En dat terwijl ik voor dit korte verblijk van 4 dagen ook vlakbij de Mont Ventoux had kunnen zitten?

Het eerste uitstapje naar deze prachtige Provencaalse bult is voor een mooie wandeling van Chalet Renard. Achterlangs via mooie vergezichten naar de top. Op dag 3 met de fiets naar boven. Ook Renee en Luuk zien de uitdaging van een fietsrit tegen deze kale berg wel zitten en na een test op de, vlakbij de camping gelegen, col de Propriac geef ik groen licht. Met twee vingers in de neus fietsen ze deze 3km lange klim van gem. 6% op.

De beide kids vertrekken dus (met een veel te zware stalen mtb) in het spoor van hun pa vanaf chalet Renard.

Mijn eigen rit begin ik rustig vanaf Bedoin. Doel is zoals altijd; boven komen . Wel wilde ik dat graag binnen de twee uren doen. Waarom weet ik niet maar het schijnt wel een magische grens te zijn. Het gaat eigenlijk prima. Van de voet tot het bos heb ik veel last van de wind die flink waait; schuin tegen! Vanaf de bocht in St. Esteve begint het bikkelwerk. En km of acht bikkelen tegen 10%; Natuurlijk zwaar maar het gaat eigenlijk prima. Velen fietsers haal ik in en zelf wordt ik twee keer gepasseerd - dat geeft moraal!

Naarmate de bomen minder worden en ik langzaam aan het einde van het bos kom voel ik de stevige wind. Vanaf Chalet Renard zal deze wind behoorlijk mee gaan doen. Hier zou Luuk aansluiten maar de zenuwen heeft zijn darmen op hol gebracht. Even later hoor ik dat hij een km of 2 achter me rijdt.

Op de kale vlakten heeft de wind vrij spel en in de binnenbochten heb ik het gevoel dat ik nauwelijks vooruit kom. De laatste kilometers zijn, mede hierdoor, ronduit zwaar. ik moet denken aan die kleine die ergens achter me fietst; hoe zou het hem vergaan? Inmiddels arriveer ik bij de laatste kilometer en ik kijk op de klok. Ik zie dat mijn deadline over 3 minuten afloopt. Dan weet ik al dat ik deze niet ga halen want de laatste km is moordend. In 2.02.24 rij ik over de top en stop ik naast de mooi uitgedoste snoepkraam. Lang tijd om erover na te denken heb ik niet want ik ga terug om Luuk bij te staan in zijn laatste kilometers. Ik daal af en na een dikke kilometer komt dat menneke me zwaaiend tegemoet. Hoe is het mogelijk? Hij vindt het geweldig. Wordt door iedereen aangemoedigd en het gaat hem goed af hoewel hij in de laatste kilometer zijn benen begint te voelen. Blij is hij dus ook als hij boven is. Ik ben trots op hem. Dat zou ik op die leeftijd niet voor elkaar gekregen hebben!

Renee begint een beetje overmoedig met een fors tempo aan de eerste kilometer. Ondans dat ik haar tot rust maan gaat ze er als een speer vandoor. Ik hou haar simpelweg niet bij zonder dat ik mijn, toch al gepijnigde, benen helemaal opblaas. In mijn eigen tempo ga ik er achter aan. Twee kilometer verder ben ik bij haar en merk dat ze haar adem niet onder controle krijgt.

Even stoppen dus.. Ze heeft zich op het eerste stuk helemaal opgeblazen. Afstappen komt niet in haar vocabulaire voor en in drie etappes bereikt ze de top; uitgeblust!

Voor de afdaling nemen we de auto en halverwege houden we halt voor een picknick in het zonnetje. Iedereen is weer bij. En blij dat de top gehaald is.

Ardechoise 2011 - dag 3

2011-06-22T13:50:00.000-07:00

Ardechoise 2011 - Dag 3

Het is in de nachtelijke uren niet tot me doorgedrongen. Maar de regen is de hele nacht met bakken uit de lucht gevallen. In de morgen is dat niet anders. Ik besluit even te wachten en om 7.45 uur wordt dat beloond. Het plenst dan in ieder geval niet meer en ik vertrek voor de laatste dag. Deze laatste beproeving begint met een klim van 23km naar de Gerbier de Jonc. Van de regen heb ik niet veel last en tijdens de klim breken er gaten in de bewolking. De omgeving is weer om te smullen. Halverwege een mooi zicht op “le cascade de Ray Pic”.

Op de Gerbier de Jonc is het mistig en ronduit koud; 8,2 graden! Echt weer voor een lekkere afdaling dus. Halverwege moet ik stoppen omdat mijn hele lichaam verkleumd is en ik bijna van mijn fiets afbibber.

De mensen in St. Martial hebben dit begrepen en verwarmen de fietsers met thee en hun hartelijkheid. Het is net genoeg om de rest van de afdaling te volbrengen. Tijdens de “echte” ravitaillering in Arcens is het ergste leed geleden. Ik doe me hier tegoed aan het heerlijke stokbrood met saucisson, geitenkaas en andere lekkernijen. Vergezeld van een lekkere bak koffie. Natuurlijk eet ik weer veel te veel en dat breekt me de eerste kilometers weer op. In de lange klim naar St. Agreve kom ik weer in mijn ritme.Op de ravitaillering in St. Agreve is het een groot feest. Ondanks dat ik nog lang geen honger heb stop ik hier om de sfeer te proeven en die is super. Inmiddels zijn alle zaterdagrijders op dezelfde route en is het een heel gezellige drukte. Honderden fietsers doen zich te goed aan een uitgebreide bevoorrading er zijn optredens en er is muziek. De zon schijnt inmiddels weer en het jasje kan uit.

Ravitaillering St. Agreve

Na St. Agreve dalen we weer af om vervolgens de mooie beklimming naar Rochepaule aan te vallen. Boven in het dorp weer van hetzelfde laken een pak; lekker eten, muziek, kortom een schitterende ambiance. Zo gaat deze bonte stoet met fietsers verder door het prachtige landschap. Van dorp naar dorp. flink bergop om vervolgens weer af te dalen. Op de klim naar Lalouvesc voel ik de energie langzaam uit mijn benen vloeien. Deze 10km lange klim tot boven de 1000m hoogte is pittig.

Elke km verspreiden authentieke Franse orkestjes hun mooiste klanken over de bergflanken. De ouderwetse trekharmonica's geven een hele leuke sfeer. Af en toe wordt ik een beetje emotioneel van alle egards waarmee het Ardechoise volk ons tegemoet treed.

Lalouvesc is het laatste dorp voor de finish. Hier eet ik een stuk of tien halve sinaasappels en daarmee volbreng ik het restant van de klim en de lange afdaling naar st. Felicien. Na drie prachtige dagen bereik ik het eindpunt; blij dat ik binnen ben maar ook jammer dat het is afgelopen.

Nu is het tijd om het bagageprobleem op te lossen. Aan de organisatie vraag ik of ze mijn bagage naar nederland kunnen terug sturen. De jongen vraagt waar ik dan naar toe moet en als hij hoort dat ik de dag erna naar Valence moet biedt hij spontaan een lift aan; om 11.30 heeft hij daar een afspraak - probleem erg snel opgelost dus! Nadat ik me een biertje goed laat smaken vertrek ik richting de slaapplek van de eerste dag; Maison d'hotes Le Gouy http://www.legouy.e-monsite.com/.

Pierre trekt een fles Chataigne (kastanjebier) voor me open. Dat smaakt heerlijk! Datzelfde geldt wederom voor de maaltijd die me een uur later wordt voorgeschoteld. Pierre en monique hebben alle registers opengetrokken en na vier gangen, begeleid door aperatief, heerlijke rode wijn, digestief, koffie, zit ik helemaal vol. Een prachtige afsluiter van 3 heerlijke fietsdagen in één van de mooiste regio's op deze aardkloot.

Op zondag wordt ik keurig naar Valence gebracht en om 20.00 uur 's- avonds ben ik weer thuis. De natuur en de mensen in het Zuid Franse land hebben mij geroerd. Het zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik afreis om de Ardechoise te fietsen.

Ardechoise 2011 - dag 2

2011-06-22T13:28:00.000-07:00

Ardechoise 2011 - Dag 2

Slaapdronken en een beetje stijf hijs ik me in mijn wielertenue. Het is 6.45 uur in de ochtend en na een lekker ontbijtje met croissant en stokbrood zet ik koers voor de tweede dag van de Ardechoise. Vanuit St. Pierreville gaat de weg meteen behoorlijk omhoog in de richting van St. Julien de Gua. De damp stijgt op uit de omliggende dalen; een sprookjesachtig tafereel.

Het is lekker weer; het zonnetje schijn en het is 17 graden.Via de col de Fayolle bereik ik na een uur St. Julien de Gua; het eerste dorpje waar de inwoners ons trakteren op plaatselijke lekkernijen met een warme kop koffie. Vervolgens stijgt de weg tot in de dubbele cijfers en dat is veel t.o.v. de percentages die we tot nog toe voor de kiezen kregen. Boven op de Fayolle een lekker vlak stuk en een afdaling over een prachtig kleine weg richting Privas. Hier worden we door het stadscentrum geleid.

Opvallend overigens dat de bevolking juist in deze grote stad niets geregeld heeft. Direct na Privas krijgen we de Col du Benas voorgeschoteld. Weer 8 km klim en dito daling in de richting van Lussas. De inwoners van dit dorp hebben alle registers open getrokken en presenteren zich geheel in Romeinse stijl.

De fietsers worden getrakteerd op zelfgemaakte appelsap, gedroogd en vers fruit. In het restaurant kan gegeten worden; een drie gangen menu met wijn speciaal voor de fietsers. Er zijn veel Fransen die een heel menu naar binnen werken (inclusief de wijn). Ik hou het bij het hoofdgerecht , dat daarna al behoorlijk zwaar op de maag valt. Van de wijn alleen een klein slokje.

Het traject tussen Lussas en Vals les Bains is niet noemenswaardig en valt in het niet bij hetgeen dat ik tot dan toe gezien heb. Dat komt mede doordat ik de stops in de dorpjes links laat liggen. Het zijn er simpelweg te veel en ik heb last van een lunchdip! Ik kom weer bij in de klim richting Genestelle. De omgeving wordt mooier en mooier en bereikt uiteindelijk het absolute hoogtepunt op de top met uitzicht over de afdaling, de bloeiende kastanjebomen en het ondergelegen Antraigues sur Volane – wat een schitterend plaatje!

Antraigues sur volane

En wat een heerlijke afdaling tot in het leuke stadje waar heel veel fietsers de terassen bezetten. Zelf klim ik gelijk door naar het verder gelegen Aizac. Het is een pittige maar wederom mooie klim door de bloeiende kastanjebossen.

Boven tref ik de Breton die met een uitgebreide lunch bezig is; het nagerecht fromage du chevre. De pichet rosé die naast hem staat is bijna leeg. Het is eigenlijk schitterend om te zien hoe de meeste mensen de Ardechoise beleven. De sportieve uitdaging enerzijds maar ook vooral het genieten anderzijds – hier zie je ook nauwelijks “echte” of althans vermeende wielrenners die een bepaald gemiddelde moeten halen. Treintjes heb ik op de donderdag en vrijdag nauwelijks gezien. Ik voel me in ieder geval uitstekend op mijn gemak hier.

De laatste kilometers van de dag gaan via prachtige wegen richting Burzet; een leuk dorp aan de voet van de Gerbier de Jonc.

Boven op de laatste col van de dag

Doortocht Burzet

Burzet is een gezellig dorp en op het terras is het goed toeven. Onder het genot van een lekkere pot bier geniet ik hier nog een uurtje verder. Bij een prima 3 gangen diner worden de hoogtepunten van de dag doorgenomen. Het hotel zelf is wat minder, maar ja het bed is schoon, ben zelf erg moe, dus dat slapen loopt wel los.

Ardechoise 2011 - dag 1

2011-06-21T14:46:00.000-07:00

Ardechoise 2011

Om 4.40 uur loopt de wekker af. Met de TGV bereik ik in no-time Valence. Om 12.00 uur heb ik mijn fiets in elkaar gezet en vertrek ik voor een “lekker” tochtje van 45km naar St. Felicien. Het lekkere gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik de bagage op mijn rug voel. Deze is loodzwaar. Vooral op de klim in de richting van St. Victor. Als ik in de laatste km naar boven hark stopt er een auto die het blijkbaar niet kan aanzien. De bestuurder biedt aan om bagage, fiets en mijzelf naar St. Felicien te brengen. Dat aanbod grijp ik met twee handen aan.

In St. Felicien is het een drukte van jewelste. Allereerst zorg ik dat ik van mijn bagage afkom. Ik ga absoluut niet met deze bagage naar Lamastre (mijn logeeradres) en lever deze dus maar alsvast in voor het transport van morgen. Hier blijkt dat mijn rugzak 13kg weegt (4kg te zwaar) en ik moet veel spullen in de fietstas in St. Felicien laten staan. Na de formaliteiten meng ik me tussen het feestgewoel, loop wat rond bij “le depart” en drink wat op het terras.

Om 18.00 uur besluit ik verder te fietsen naar mijn logeeradres tussen Nozieres en Lamastre. Via de 10km lange, maar goed lopende, col du buison bereik ik na 24 km mijn logeeradres. Een schitterende gites (chambres d’hotes). Hier wordt ik naar mijn leuke kamer gebracht. Erg vriendelijke mensen die me een maaltijd voorschotelen waarbij ik bijna mijn handen op eet; echt super (€ 18,-- voor een 4 gangen diner incl. de wijn, die ik met het oog op de komende dagen, met mate nuttig).

De mooie Maison d'hotes Le Gouy tussen nozieres en lamastre

Ardechoise 2011 - Dag 1

Na een lekker ontbijtje stap ik ’s-ochtends een beetje zenuwachtig op de fiets. Het is heerlijk weer. Via een prachtig tussendoorweggetje bereik ik na 19km St. felicien. Na een rustige start bereik ik de eerste dorpjes waar een spontaan volksfeest plaatsvindt. De dorpelingen zijn razend enthousiast en we worden met veel gejuich en met alle egards ontvangen. Drinken, stokbrood met confiture de chataigne (kastanje) of saussicon, cake. Het grappigst, zijn de schoolkinderen die langs de kant staan. Ik wordt hier erg warm van en moet echt af en toe slikken om het enthousiasme dat de bewoners hier ten toon spreiden – encroiable!

schitterende ambiance in Colombier le Jeune

Maar er moet ook gefietst worden en het gaat behoorlijk op en af. In het limburgse en Belgische land waar ik normaal fiets is het kort en fel. Hier is het echt een kwestie van de lange adem; en dat ligt me wel. De klim rustig beginnen; in het goede ritme komen en in een strak tempo naar boven rijden. De “taktiek” die me prima bevalt. Inmiddels bevind ik me op een prachtig gedeelte van het parcours. Ik geniet met volle teugen en dat geeft me voldoende energie om de vermoeidheid in mijn benen te verdringen.

Inmiddels schuiven er flinke wolken voor de zon. Op dat moment is dat niet zo erg want het is behoorlijk warm. Tijdens de lange en prachtig beklimming van de col de Faye voel ik de eerste nattigheid. Op het moment dat ik het “buffet” bereik dat boven op deze col is ingericht valt de regen met bakken uit de lucht en kraakt de hemel. Het zeil dat de mensen gespannen hebben heeft meer gaten dan plastic en is absoluut niet bestand tegen de enorme hoeveelheid regen die uit de lucht valt. Een regenjasje heb ik niet maar krijg een vuilniszak aangereikt die ik dankbaar over mijn wielershirt trek.

Na een hoosbui van drie kwartier bedaart de hemel en kan ik bibberend verder naar Albon. Ondanks de lekkernijen die ons worden aangeboden stop ik niet en rij door naar St. Pierreville waar het eerste logeeradres is gelegen. In St. Pierreville worden de fietsers getrakteerd op bierre de Chataigne; een heerlijk kastanjebier. De burgemeester van het dorp staat achter de tap en spoort ons aan om er vooral nog een te nemen. Ik laat het me dan ook goed smaken.

Na 4 kastanjebiertjes en een lekkere douche plof ik moe maar voldaan op het bed neer. 123 km onvervalst prachtig Ardechoise landschap met 2100hm kreeg ik voor de kiezen. Samen met 2 Haut Savoiers en een Breton laten we tijdens de heerlijke 3 gangen diner, die s'avonds wordt geserveerd, de hoogtepunten van de dag de revue passeren. En met een lekker wijntje erbij wordt mijn Frans steeds beter. Na een ongelooflijk mooie dag val ik in een diepe slaap.

Ardechoise voorbeschouwing

2011-06-06T14:41:00.000-07:00

Over een dikke week is het zover. Dan vertrek ik met de TGV naar het Zuiden van frankrijk voor de Ardechoise 2011. Ik rij de driedaagse La Châtaigne - Ardéchoise - 349km, met 6500 hoogtemeters. Tel hierbij de heen- en terugreis naar mijn overnachtingsadres (44km) en ik weet dat ik het erg zwaar ga krijgen; hoewel ik meer gefietst heb dan ik ooit heb gedaan en beter in vorm ben dan ik ooit ben geweest. De afstand die ik volgende week drie dagen achter elkaar ga rijden heb ik afgelopen weekend gereden. Na 137 km zat ik er behoorlijk doorheen. Weliswaar een excuus; veel wind en erg warm, maar dat kan in de Ardeche ook best wel eens het geval zijn.

Niet alleen het fietsen is spannend, ook het feit dat ik er in mijn uppie naar toe ga met de TGV is wel apart. Mijn fiets gaat mee in een speciale fietstas van 90 x 120m. in Valence wordt dit vehikel uitgepakt en gaat de reis verder per fiets naar St. Felicien (50 km) en door naar mijn overnachtingsplaats in de buurt van Lamastre. Op de startdag moet ik dus eerst 22 km naar de start in St. Felicien fietsen om vervolgens de tocht te beginnen

Gites Gouy Nozieres/lamastre

De Ardechoise staat niet alleen bekend om het mooie en zware parcours. Deze tocht taat vooral bekend als een waar fietsfeest. Dorpen die met elkaar de strijd aangaan. Er zijn prijzen te winnen voor de dorpen die het mooist/origineelst uitgedost zijn. De fietsers worden onthaald met plaatselijke lekkernijen en komen dus niets te kort. Zo zou in St. Pierreville het kastanjebier rijkelijk vloeien. Laat dat toevallig net de plaats zijn waar mijn eerste overnachting is gepland. Denk dat het verstandig is om me een beetje in te houden.

Het parcours zelf is zwaar maar erg mooi. Verleden jaar heb ik een gedeelte van het parcours gefietst en ik ben er smoorverliefd op geworden. Nu heb ik toch al een tik van Frankrijk maar de Ardeche vond ik wel heel speciaal. De hoogste top wordt op de derde dag bereikt (Gerbier de jonc) waarna alle tochten bij elkaar komen (alle meerdaagse tochten en de ééndaagse cyclorijders). De laatste 50 km op een afgesloten parcours terug naar St. felicien. Daar zal ik me een goeie pot bier wel laten smaken. De laatste 22 km terug naar de plek waar ik de laatste nacht doorbreng gaan helaas flink bergop.

Het zal zeker zwaar worden maar ik ben vastbesloten vooral te genieten. De enige must is het halen van de overnachtingsplek. Hoe lang ik daar verder over doe is geen punt. Lekker hapje onderweg en misschien nog wel een duik in één of andere rivier of meer. Het is de bedoeling dat het een vakantie wordt en ik weet zeker dat dit gaat lukken. hopelijk zit het weer een beetje mee!

Nadat ik hopelijk weer een goede nachtrust heb gehad in Gouy fiets ik op zondag met terug naar Valence waar om 14.00 uur de TGV terug naar Luik staat te wachten.

Les Crêtes-Ourthe-Aisne-Ambleve

2011-06-05T02:05:00.000-07:00

Als voorbereiding op de Ardechoise kies ik voor de Waalse Pijl. Volgens velen de zwaarste toertocht in deze contreien. Deze tocht wordt echter afgelast. Alweer problemen met vergunningen; dus op zoek naar een alternatief. Dat vind ik in "Les Crêtes-Ourthe-Aisne-Ambleve"; een kleinschalige toertocht vanuit Seraing. Een uitstekend alternatief blijkt vandaag!

De tocht begint vroeg voor mij. Om 7.30 uur rij ik al weg uit het Centre Sportif van Seraing. Al snel veranderd één van de smerigste stadsdelen van Luik in een parel van de Condroz. Deze streek heb ik nooit aangedaan met mijn fiets maar sinds vandaag ben ik er smoorverliefd op geworden. Mooi afwisselend landschap met hele leuke klimmen.

Via Rotheux, Tavier, Xhos worden de toerrijders richting Hamoir geloodst. Druk is het niet. Af en toe een fietser die me voorbij rijdt, autoverkeer is er nauwelijks en door de mooie bossen wordt het getik van de derailleur slechts overstemd door de vrolijke ochtendzang van de vogels. Het landschap golft op en af. Ik heb het helemaal naar mijn zin!

In de buurt van de inmiddels al 2e ravitaillering is de eerste noemenswaardige lange klim (cote de Fays).

De ravitailleringen zijn trouwens uit de kunst. Ben je al eens in een Belgische patisserie geweest; welnu, fiets volgend jaar deze tocht en je krijgt er 3! Voor het luttele bedrag van € 5,-- inschrijfgeld kun je vele soorten heerlijke cake, taartjes, wafels en weet ik veel wat allemaal eten. En dat gegoten in een prachtig decor waar je verschrikkelijk kunt afzien.

En afzien gaat het wel een beetje worden. Via de prachtige en lange afdaling van les Forges (die ik 2 weken geleden nog beklom), de stevige en lange beklimming van de Xierfomont, wordt koers gezet richting een smerige steile tweetrapsraket; La Redoute. Tijdens de Frans Schoubben Memorial had ik het hier erg zwaar maar nu viel het mee; ondanks het inmiddels behoorlijk warme weer. In een rustige cadans rij ik tot de steile stukken waar ik vandaag redelijk makkelijk tegenop hark.

ik zelf in actie op een steil stuk van La redoute

redoute

Op de top van de Redoute heb ik 100km afgelegd. Via Florzé en Rouvreux rij ik in de richting van de Chambralles. Deze laten we echter links liggen en zetten koers naar de derde ravitaillering waar de maag weer gevuld wordt met allerlei lekkernijen.

De tocht gaat verder langs Chanxhe, Poulseur en Esneux, prachtig gelegen dorpen langs de Ourthe.

In een rustig tempo wil ik de resterende 25 km volbrengen. Aan mijn wiel merk ik plots een metgezel. Na een tijdje kom deze langszij en blijkt het een leuk uitziende blonde dame. Strak uitgedost in een castellipakje. Helaas nam ze voor mij net iets te hard over. Aanpikken ging niet echt makkelijk want ik zat al tegen de kramp aan.

Na het vrij vlakke stuk langs de ourthe rij ik verder naar een prachtige apotheose in de vorm van de cote de Rotheux, een schitterende klim van ruim 2km. Maar op 9km voor de finish is dit een ware killer. Als ik boven ben is de jus volledig uit de benen en prijs ik de organisatie dat de laatste 5km alleen maar berg af gaan.

Op het Centre Sportif in Seraing neem ik de gebruikelijke Jupiler en een heerlijke barbecueworst, althans zo zag het eruit. Schijn bedriegt soms. Want na het eten van deze worst heb ik meer vet binnengekregen dan ik op de hele dag verbrandde. De barbecueworst is dan ook overigens het enige kleine minpuntje dat ik kan verzinnen.

Het is met andere woorden één van de mooiste toertochten die ik ooit gereden heb. Een erg goed uitgepijlde, pittige en prachtige route, 3 zeer uitgebreide ravitailleringen; een dikke chapeau voor de organisatie.

enkele foto's zijn gehaald uit een verslag van de tocht van 2010 (weblog velo passion)

Frans Schoubben memorial

2011-05-22T05:57:00.000-07:00

Op 15 mei 2011 staat met grote letters "grenslandklassieker" op de kalender. Ik was er helemaal klaar voor. Startpapieren in huis, fiets klaar maar de dag voor de start slaat het noodlot toe; tijdens het poetsen van de trespa boeiboorden van mijn huis verzwik ik mijn voet. Een uur later is die gezwollen en ziet er strak blauw uit. Lopen is erg moeilijk. Als ik de dag erna in mijn fietspak naar beneden kom kijken 3 paar ogen mij aan alsof ik gek geworden ben. Ik weet genoeg; ze hebben gelijk, ik kan niet gaan fietsen!

Na een week rust is de voet al een stuk beter en ik schrijf me in voor de Frans Schoubben Memorial. Omdat ik geen zin heb om naar Tongeren te rijden pik ik het startbewijs op bij de 1e bevoorrading in Melen. Via beklimmingen van o.m. le Bois d'Olne, de Transenster kom ik uit bij de helling die ik nog nooit gereden heb; Cote de la redoute

Nadat ik de uit liege-Bastogne-Liege bekende brug in Remouchamps gepasseerd ben, begint de weg licht te hellen. De eerste km van de klim gaat goed en ik weet dat het ergste nog moet komen. En dat klopt want de laatste 700 meter is harken naar boven; wat een steil kreng! In iets meer dan 10 minuten hijs ik mezelf naar de top. De afdaling die volgt gaat een stuk sneller en voordat mijn benen hersteld zijn begint de Cornesse. In mijn gedachten is dat ook een steile rakker maar blijkbaar is er gekozen voor een milde variant. Deze is goed te doen

Hierna volgt nog een primeur die me doet denken aan vroegere edities van LBL; Cote des Forges. Behoorlijk steil en trekt lang door. Via Beaufays daal ik af naar Trooz waar ik de route van de FSM verlaat. Via de cote du Bouny rij ik richting Romsee en beyne om vervolgens via Jupille terug naar huis te rijden. Op de teller staan 110km met hierin 1600 hoogtemeters. Ik hoef eigenlijk niet te kijken naar deze cijfers want de benen zeggen genoeg.

De Frans Schouben Memorial? Leuke beklimmingen weinig spannende route maar perfecte bevoorrading. Volgend jaar toch maar weer de Grenslandklassieker; als ik heel blijf.

HET WEEKEND VAN DE HEL

2011-04-04T12:02:00.001-07:00

Het weekend van 2 en 3 april staat helemaal in het teken van fietsen. Traditiegetrouw wordt dan de “Hel van het Mergelland” in Eijsden gereden. Niet alleen de profs maken hier hun opwachting. Ook de basisschool kids kunnen hier hun kunsten vertonen in de dikke bandenrace. Luuk en Renee geven acte de présence en strijden met hun klasgenoten om de hoogte eer; Renee gaat er met de grootste beker vandoor. Luuk redt dat net niet maar wordt knap 6^e.

Pa moet daags erna aantreden voor “de Hel”. De temperatuur is ten opzichte van de zaterdag gehalveerd en de zon heeft zich verstopt achter een wolkendek. Bij de start is het nog droog. Al bij de start op de Vroenhof wordt ik bevoorraad. Dat is niet echt nodig want de pannenkoeken met appelstroop zitten in de zak.

De eerste kilometers richting Mesch zijn vlak. Samen met de laatste kilometers zijn dit ook vrijwel de enige vlakke kilometers. De Mescherberg, het eerste obstakel wordt rustig opgefietst. Al snel volgt de Bukel en golft het wegdek continu omhoog en omlaag. Echt best gaat het niet. Al vroeg fiets ik behoorlijk in het rood en ik heb altijd behoorlijk wat opwarmkilometers nodig. Mathijs, Xavier en Chris hebben hier weinig last van. Samen met Stefan, die de Ronde van Vlaanderen (toertocht) in de benen heeft ben ik gedoemd tot achtervolgen. We zijn al een flink eind op weg als ik merk dat de benen beter beginnen te draaien. Dit is tijdens de eerste klim met dubbele stijgingspercentages; Bergenhuizen. Van hier gaat het via Ulvend en de Loorberg (Slenaken) naar het Belgische landschap voor de Voerense apotheose.

Xavier in actie op de Loorberg

Na de leuke en goede bevoorrading boven op la Planck dalen we richting het eerste tijdritje; de klim van Crindael. Het gaat prima. Ik pijnig de benen maar hou nog wat reserve voor de zwaarste beproeving die straks volgt. Na de afdaling wordt koers gezet richting Rullen; één van de mooiste beklimmingen van de omgeving. De weg ernaar toe gaat al vals omhoog. De klim zelf begint met rustige percentages maar stijgt, naarmate de klim vordert, flink in de dubbele cijfers. Op één van de steilste stukken kijk ik recht in de lens van de fotograaf die dit stukje ontbering ongenadig vastlegt. Een voorbij racende tractor kent ondertussen geen genade en rijdt me bijna van de sokken.

Inmiddels valt de eerste regen uit de lucht en wordt de naam van deze toertocht NOG meer eer aan gedaan. Naast de vele klimkilometers ook nog een nat wegdek. Het volgende obstakel is de Voie des mort. Een klim die je behoorlijk voor het lapje houdt; na drie keer het idee te hebben dat je boven bent moet je uiteindelijk toch nog een vierde keer flink op de pedalen. Via de afdaling van het Bois de Mauhin wordt koers gezet naar de ultieme beproeving van de dag - Les Waides. De benen voelen nog prima en ik ben vastbesloten een toptijd neer te zetten (voor mijn doen althans). Vanaf de mat, die het beginpunt markeert, probeer ik een strak tempo te rijden. Nog niet voluit want ik weet dat het venijn in de staart zit. Op het gedeelte waar de klim echt steil wordt schakel ik een tandje zwaarder en al staande baan ik me een weg langs mijn voorgangers. Ik wil dit tempo tot boven volhouden maar de verzuring slaat ongenadig toe. Noodgedwongen moet ik weer een tandje terug en zittend pedaleer ik in een redelijk tempo verder. Als ik me tijdens de laatste meters laat uitrollen wordt ik net gepasseerd door een dorpsgenoot die blijkbaar in mijn kielzog is meegereden; Grrr!

Het “klim”leed is geleden. Het weer zet echter nog een flinke tand bij. In de afdaling van La Heydt valt de regen met bakken uit de lucht. De haven is dan echter al in zicht en de Vroenhof in Eijsden is weer snel bereikt. Een lekker warm bad lonkt maar niet voordat de rit wordt afgesloten met een lekkere pint. Hier komen we trouwens op het enige (kleine) minpuntje van deze toertocht. Het bier wordt in een plastic bekertje geschonken; dat smaakt net even iets minder.

Al met al een leuke toertocht met een pittig parcours zo vroeg in het seizoen. Veel dorpsgenoten gezien waarvan ik niet wist dat ze dezelfde fietstik hebben als ik. Het was Genieten!!!! De afspraak voor volgend jaar is weer gemaakt.

FIETS.NL - FORUMRIT

2011-03-23T14:02:00.000-07:00

De winter ligt achter ons en het seizoen 2011 is inmiddels al weer een tijdje op gang. In december een paar leuke sneeuwritjes en vanaf januari toch geprobeerd om in ieder geval in de weekeinden wat kilometers te maken. Dat lukt meestal maar half omdat januari/februari toch vaak de maanden zijn waar verkoudheden, griepjes en carnavalsperikelen roet in het eten gooien.

Maar op zaterdag 19 maart gaat het seizoen dan toch serieus van start. Op het programma staat een ritje met forumleden van www.fiets.nl. Grappige bijkomstigheid; het ritje is georganiseerd door een leuk stel Rotterdammers. De deelnemers moeten bijna allemaal 2 uur rijden voor dit ritje. Zelf ben ik binnen een half uurtje op de startlocatie in Holset.

Met 17 man sterk wordt gestart in een temperatuur waar je niet vrolijk van wordt. Het heeft s'nachts flink geregend, de wegen zijn nat en de eerste lekke band wordt al na 4 kilometer genoteerd. Deze stop tussen Mechelen en Eys maakt de gevoelstemperatuur er niet beter op; het is KOUD! Maar gelukkig breken in de verte de eerste lichtblauwe strepen tussen de wolken en een uur later fietsen we in de volle zon; die ons ook de rest van de dag gezelschap houdt.

Onze Rotterdamse vrienden hebben voor voldoende klimwerk gezorgd. De eerste bult is de naastgelegen, mildere variant van de Eyserbosweg waarna natuurlijk de Fromberg volgt.

Via een klim richting Walem en de Sibbergrubbe rijden we via Slenaken naar Teuven. Door een wegopbreking tussen Slenaken en Teuven moeten we allen behoorlijk door het slijk. De beloning: een stuk appelgebak waar je u tegen zegt. Niet dat de smaak zo bijzonder is maar met name de afmeting mag er zijn; genoeg voor een lunch dus!

De tweede lus gaat door het pays d'Aubel. Via Hombourg rijden we over een iets te drukke weg richting Aubel. Vanaf hier begint de route voor de puristen. Een prachtige weg van 2 meter breed met uitzicht over de vlakte rondom Aubel. Een hele mooie weg die ik nooit gereden heb en die ook de Aubelse inboorlingen waarschijnlijk nooit vinden; je moet blijkbaar van ver komen om deze weg op te merken; Rotterdam alaaf! Het zal zeker vaker "mijn" weg worden als ik doorsteek naar La Clouse of Birven.

Via Birven rijden we uiteindelijk richting Amerikaans Kerkhof en later naar Plombieres. De prachtige Kinkenweg gaat wel erg makkelijk dit keer. Dit heeft voornamelijk te maken met het feit dat we deze naar beneden rijden. Via montzen, Sippenaken komen we bij de laatste hindernis van de dag; de Camerig. De jus is dan al lang uit de benen en waar ik bijna de hele dag ergens in de middenmoot rij, moet ik hier genoegen nemen met een plek in de achtergrond. De 87 km hakken er toch behoorlijk in. Niet in de laatste plaats door het aantal hoogtemeters (ruim 1200) dat toch vrij veel is voor de tijd van het jaar.

Dank voor de foto's aan de forumleden: BianchiSL3 (Hans), Bottechia (Ingmar) en Arjan916 (Arjan).

Rabobank Caubergclinic

2010-11-11T13:02:00.000-08:00

Een collega attendeert mij op de Caubergclinic. Omdat ik altijd wel in ben voor iets "anders" lijkt me dat wel leuk. Maar .................. Je kunt alleen meedoen als je één van de 5 mooiste routes upload of één van de 5 mooiste foto's; niet geschoten altijd mis is mijn devies. En dus knoop ik de mooiste stukken Zuid-Limburg/Voerstreek en Hervé aan elkaar (met de verplichte Cauberg) en plaats de route op internet. Ruim 3 weken later krijg ik een mail dat ik mag meedoen.

In Groep 18 moet ik starten. Samen met Lars Boom, Tom Stampsnijder, een sympathieke Rus met een hele moeilijke naam en nico Verhoeven.

Na een aanvankelijk rustige start wordt het lontje aangestoken op de eerste klim. En vanaf dat moment ga ik in het rood en kom er niet meer uit voor de ravitaillering. In de groep is het krachtverschil te groot en wordt groep 17 en 18 op vrijwillige basis gesplitst. Ik kies ervoor om met de langszaamste groep mee te rijden en de extra lus van de Keutenberg mee te pikken.

Dat blijkt een goede zet. Want nu heb ik tijd om ook eens met de profs te praten en fiets een hele tijd zij aan zij met Tom Stampsnijder en daarna Lars Boom. Het blijken doodgewone leuke gasten te zijn zonder veel kapsones; keihard werken voor hun sport; dat mag ik wel! De route is intussen niet om over naar huis te schrijven en gelukkig draaien we op een bepaald moment de grote weg af in de richting van de Fromberg. Vanaf hier zet ik mijn fiets weer in de versnelling. Ik verlaat de groep en sluit bovenaan de Keutenberg aan bij groepnummer 13 (die wordt geleid door Grischa Nierman). Deze groep fietst in een ideaal tempo en rap komen we aan de voet van de Cauberg. Op deze laatste kuitenbijter is nog een klimtijdrit voorzien. Natuurlijk wil ik wel een leuke tijd rijden en ik doe mijn benen voor de laatste keer in dit seizoen flink pijn.

Na 3 minuten en 4 sec. passeer ik de finish die bovenop is getrokken. Later vind ik mezelf terug op een 58e plaats (van de 197 deelnemers). Daar ben ik zeker niet ontevreden mee!

Na een lekkere pastamaaltijd in de Polfermolen ga ik tevreden naar huis. Een mooie afsluiting van een heerlijk fietsseizoen dat koud begon en vandaag ook koud eindigde.

Mergel Heuvelland 2 daagse

2010-09-22T15:12:00.000-07:00

Om 9.00 uur s'- ochtends in de kou vertrokken. Een klein ritje van thuis naar Libeek. Halverwege terug (startkaart vergeten) en weer naar Libeek. En vanaf Libeek de 120 km toerversie door grotendeels mooi Waals landschap. Het verhaal laat zich opdelen in een aantal hoofdkenmerken:

Lekke banden

De weg is nat van een plensbui die 's-ochtends vroeg de wegen teisterde. Het regent niet alleen water doch ook lekke banden. Is er aanvankelijk opluchting dat er alleen heeeeel veel anderen aan de kant van de weg staan. Na 10 km val ik zelf ook in de prijzen en moet ik mijn voorband verwisselen. Snel weer verder maar 10 km later wederom prijs. Alweer de voorband. Gelukkig fiets ik niet alleen en heeft Erik voldoende voorraad in zijn fietstasje. Tijdens de 1e controle/bevoorrading koop ik maar een paar extra bandjes voor de zekerheid. De laatste lekke band constateer ik een dag later als ik mijn fiets een beetje wil schoonmaken. Drie op één dag dus.

Klimmen

De tocht begint met een paar klimmetjes zoals er legio in Limburg te vinden zijn. Rondelen, Ulvend, Onze Lieve Vrouwenbos. De eerste verassing is een heuvel met de naam Grise Pierre (grijze Pierre). Niet alleen verrassend door zijn ferme stijgingpercentages maar zeker ook gezien het feit dat ik deze mooie klim niet ken. Terwijl deze toch in mijn favoriete fietsgebied ligt! Hierna komt een heel leger onbekende klimmetjes voorbij. De routebouwers rijgen de klimmen aan elkaar want er is geen meter vlakke route te bespeuren. De weg wordt er intussen niet beter op. Het is vaak weer asfalt zoeken tussen de gaten. Maar één groot voordeel, vrijwel geen auto's en een prachtige omgeving.

We zitten intussen al in het land van Herve als de tweede verrassend leuke maar erg zware, klim zich aandient: de cote de Hansez. In een paar hectometer heis je jezelf hoog boven het naastgelegen Nessonvaux.

Eerst het mooie uitzicht en de percentages van boven de 10%. Dan even "rust"met 6,7 en 8 % om vervolgens de apotheose aan te gaan en de muur van 15+ te beslechten. Er lijkt geen einde aan te komen. De omgeving is echter van verblindende schoonheid, het weer is lekker en de benen draaien lekker. Geen klagen dus!

De afdaling van de cote de Foret naar Chaudfontaine gaat in een rotvaart. Als ik beneden ben voel ik dat de benen nalaten. De kracht vloeit er langzaam uit. Er moeten echter nog een 50 kilometer gefietst worden en al snel wordt duidelijk dat dit vandaag geen kattepis is. Cote de Casmatrie is de volgende col die bekend staat om zijn schone haarspeldbochten. Deze blijven uit! Blijkbaar heeft iemand het in zijn hoofd gehaald om de fietsers de kortste weg naar boven te sturen over de Pierre Blanche. De schoonheid verdwijnt en hiervoor komt een eersteklas Waals gedrocht in de plaats. Het bord bij het inrijden van de straat spreekt boekdelen; 18%!! Gelukking heb ik een triple gemonteerd want anders had ik bij de lange rij lopers kunnen aanschuiven. Nu kon ik me een weg naar boven harken, trekken slepen. Het gevoel dat het zuur explodeert in je spieren, je longen uit elkaar klappen van de inspanning. Duizend doden heb ik gestorven op deze helling, maar de rue Pierre Blanche wordt niet mijn Waterloo.

De volgende "echte" helling is de Rue des Heids. Ook weer een verschrikkelijk ding dat op plaatsen de 15% aantikt. Maar de heids valt in het niet bij het geweld dat eraan voorafgaat. De benen zijn toch weer redelijk hersteld.Erik, die ik tot de Casmatrie nog redelijk kon bijbenen, moet ik wel weer laten gaan. En zo wordt de 3e controle/bevoorrading bereikt. Een paar blikjes Aquarius en we gaan weer verder.

De Halembay en de St. Pierre laten we links liggen en we rijden vanaf Visé linea recta naar Libeek. Hier wachten de nodige glazen bier, de Boppers, en veel fietsers ons op.

De laatste foto's worden genomen op de Mescherberg en aan de finish en dan zit deze prachtige rit er weer op. Bij leven en welzijn zal ik er volgend jaar zeker weer bij zijn. Hulde voor de organisatie!

Fietstochten Ardeche 2010

2010-08-31T03:50:00.000-07:00

Sinds 1988 breng ik mijn zomervakantie door in Zuid-Frankrijk. Dit stuk Frankrijk biedt alles wat ik zoek. Elk jaar weer een strak blauwe lucht, warme temperaturen en een zon die je slechts zelden in de steek laat. Dat gecombineerd met een prachtige natuur, veel rust, zwemwater, lekker eten en een lekkere fles wijn zijn de ingrediënten voor een geslaagde vakantie. De laatste 10 jaren is daar nog een dimensie bijgekomen. Het fietsen! Maar ook hiervoor is Zuid-Frankrijk een waar paradijs. Dit jaar staat onze sleurhut voor drie
weken in de Ardeche. Vanaf camping les Charmilles in Darbres onderneem ik 5 mooie en pittige fietstochten.

Col du Benas - Privas – Col de Sarasset – col de l’ escrinet
De weg waaraan de camping is gelegen loopt rustig naar beneden richting Darbres aan de voet van de de col du Benas. Een 7 km lange beklimming naar 800 meter hoogte. Het is een mooie beklimming om in het ritme te komen. Een % of 4. Heel veel bochtwerk en een uitzicht op een kloof waardoor een riviertje haar weg naar beneden baant. Het acceptabele stijgingspercentage maakt het mogelijk om de omgeving goed te bekijken. Op de top zie ik de gele pijlen van de “Ardechoise” staan, een meerdaags fietsevenement dat jaarlijks in juni plaatsvindt. De routes van de Ardechoise vormen de basis voor de tochten die ik thuis heb uitgestippeld. Samen met de tips die ik kreeg van Gregory Renier van Les Cyclo-Randonneurs Privadois; een lid van de plaatselijke wielervereniging die de omgeving kent als zijn broekzak. De afdaling wordt in vliegende vaart genomen en gaat eigenlijk te snel om de omgeving, die steeds mooier wordt, te bewonderen. Af en toe kan ik het toch niet laten om in de remmen te knjipen en een foto te nemen.

In Privas is het even zoeken naar de juiste route maar uiteindelijk zie ik de wegaanduiding “Pourcheres” staan. Hier laat de Ardeche zich van zijn mooiste kant zien en is het echt Genieten. De beklimming van de col de Sarasset loopt over een weg waar geen twee auto’s naast elkaar passen. Deze wegen moet je niet fietsen om snelheid te maken, zelfs niet bergaf. De ontelbare bochten maken dit echt onmogelijk. Het zijn echter wel de mooiste wegen om te fietsen. De omgeving is echt om van te watertanden en na elke bocht heb ik de neiging om af te stappen om een foto te maken. Een totaal ander decor dan de Zwitserse Alpen waar ik afgelopen juni heb gefietst. Maar zeker niet minder mooi. Wel minder zwaar. Want bij elke beklimming lijkt mijn fietscomputer, die ook de stijging van de weg weergeeft, vastgeplakt op 4% en dat is natuurlijk een makkie vergeleken bij de stijgingspercentages in Zwitserland waar wel erg vaak dubbele cijfers op de klok stonden.

Na de beklimming steek ik de grote weg over en zet koers richting Gourdon. De weg is weer erg smal en hetwegdek is niet best. Afdalen doe ik daarom uiterst voorzichtig om toch heelhuids beneden te komen. Ook dit stuk is weer van adembenemende schoonheid. Halverwege gaat de route verder via St. Michel de Bouillon, langs de plaatselijke ruïne naar de RN tussen Aubenas en Privas. Hier zoek ik een verharde weg die op de michelinkaart is aangetekend. Er is echter alleen een half verhard pad dat naar boven loopt. En omdat ik na een tijdje zoeken echt geen alternatief vind, fiets ik op goed geluk naar boven. Al snel blijkt de weg over te gaan in een redelijk berijdbaar onverhard pad. Na 2 kilometer is van rijden echter geen sprake meer. Zelfs met een ATB zou dit steile pad met rotsen en dikke keien moeilijk te beklimmen zijn. Op zich geen straf om hier te lopen, maar met een racefiets in de hand en raceschoentjes de voeten is dat effe iets anders. Maar ja; het is lekker weer, ik heb de tijd, en als ik om me heen kijk kan ik eigenlijk alleen maar genieten.

Na een pittige wandeling kom ik eindelijk op de verharde weg tussen de Crête Blandine (die een volgende keer bedwongen gaat worden) en Darbres. Vanaf hier hoef ik me alleen maar 500 meter naar beneden te storten om bij de bakker in Darbres uit te komen. Maar ook deze weg is erg smal en leent zich, door het losliggend steengruis, allerminst voor hoge snelheden. Het is een hele klus om overeind te blijven. Heelhuids kom ik beneden en koop de nodige fourage voor de achterblijvers op de camping. Hierna resteert nog een flauw klimmetje van 2,5 km naar de camping. Hier is het echter nog 350 meter steile wand klimmen voordat ik eindelijk mijn caravan bereik.

Val les Bains – Col de Fayolle – col des Quatre Vios – Col de l’escrinet – Crête de Blandine
Het stuk naar Val les Bains is al bekend van de autoritjes die we inmiddels gehad hebben. Via Mirabel rij ik door Lussas in de richting van St. Privat. Met name rondom Mirabel en het stuk tussen Eyriac en St. Privat is erg mooi. S-bochten van de ergste soort hebben ze hier tegen de bergwanden aangeplakt. Mensen met hoogtevrees kunnen maar beter naar boven kijken als ze hier rijden want een halve meter naast de rijbaan gaat het enkele honderden meters de diepte in.

Vals les Bain valt een beetje tegen. Van deze toegangspoort tot "le parc regional de Monts Ardeche" had ik me meer voorgesteld. De weg richting de col de Fayolle is weliswaar mooi, maar valt in het niet bij de adembenemende plaatjes waar de vorige rit doorheen leidde. Hoewel de weg per saldo wel omhoog gaat is het eigenlijk vlees nog vis. Geen beklimming, geen afdaling maar ook geen meter vlak. Pas na St. Jean des Bancs gaat het echt omhoog om uiteindelijk op de 877 meter hoge top van de Fayolle uit te komen. Dit is de grote weg naar de Col de Quatre Vios. Een vrij gemakkelijke beklimming die me in 9 km naar 1149 meter hoogte brengt. Een goede weg met een prachtig uitzicht over het omliggende berglandschap.

Ook op de top is het genieten van de uitzichten. Op deze foto is o.m. de mont Gerbier de Jonc te zien.

Een weg ook waar ik, nadat de top is bereikt, eens heerlijk kan afdalen; in tegenstelling tot de meeste wegen hier. In no time ben ik dan ook op de RN102 waar ik in de richting van Aubenas de col de l’escrinet beklim. Het is gelukkig maar een klein stukje op deze grote drukke weg en al snel kan ik linksaf slaan in de richting de Crête de la Blandine; een prachtige bult die hoog afsteekt tegen het omringende landschap.

Dit stukje van de route is misschien wel het zwaarst van vandaag maar is het weggevloeide zweet dubbel en dwars waard. Het blijft hier maar omhoog gaan en mijn hoogtemeter stop iets boven de 1000 meter als ik kan afdalen in de richting van Freyssenet om vervolgens via de col du Benas Darbres binnen te vallen. Uiteindelijk toch een pittig ritje van bijna 100km en 1700 hm.

Privas – col de Moulin a Vent - Col des Croix de Creysseilles - St. julien de Gua
De route naar Privas gaat wederom over de col du Benas. In Privas neem ik de D2 richting Lyas. Dit is de Moulin a Vent. Met de Benas al in de benen rij ik in een straf tempo naar boven. Het is geen mooie klim. Het enige positieve is het goede asfalt. Maar wat heb je daaraan als je met 14 km per uur naar boven rijdt? Het hoogtepunt van deze rit ligt duidelijk in het vervolg en wel op de D244 die uiteindelijk uitkomt in St. Julien de Gua. Ook hier weer een hors categorieweg die werkelijk door een formidabel stukje landschap stuurt. Prachtige bossen, weidse uitzichten over de uitgestrekte Ardechoise bergen, diepe ravijnen, rotspartijen. Dat alles begeleid door een serene rust die af en toe wordt onderbroken door het geluid van een kabbelende bergbeek of het scherpe getsjirpt van een krekel.

De weg die uiteindelijk uiteindelijk voert naar de top van de eerder, via de andere zijde, beklommen col de la Fayolle, is samen met de weg langs Pourcheres uit de eerste rit het hoogtepunt van al de ritten die ik hier maak. Het vervolg van de rit is de afdaling naar de RN en de klim naar de Crête de Blandine.

St. Laurent sous Coiron – Crête Blandine – Sceautres
Vandaag een rondje dicht bij huis. Het eerste doel is het op 550 meter hoogte gelegen Saint Laurent sous Coiron. Van hieruit heb je een uitzicht over de gehele vlakte richting Aubenas en verder. Vanaf mijn plek op de camping heb ik uitzicht op dit dorp. Andersom is dat niet het geval. Hoe goed ik ook mijn best doe; de camping kan ik niet onderscheiden.

Vanuit dit dorp daal ik af tot de weg die uiteindelijk uitkomt op de eerder beklommen Crête Blandine.
Na de afdaling tot de top van de Benas zet ik koers richting Sceautres. Door een heel apart, uitgestrekt weideachtig landschap daal ik langzaam af. Het is redelijk brede weg met een betrouwbare deklaag. Hier kan ik dus weer eens flink vaart maken. In no time bereik ik Sceautres. Maar niet voordat ik een paar keer gestopt ben om dit dorpje, gelegen aan de voet van een enorme vulkaankegel, op de gevoelige plaat te zetten.

Bij één van de pogingen om mezelf, mijn fiets en het uitzicht te verenigen druk ik mijn fiets wat te nadrukkelijk in de (ogenschijnlijk) zachte doorntjes. In de afdaling naar de RN begint de fiets al een beetje te bobbelen en direct nadat ik deze drukke weg opdraai merk ik dat de doorntjes toch wat harder waren dan gedacht. Een lekke voorband! Langs de kant van deze razend drukke weg een band verwisselen is geen pretje. In de haast om uit de uitlaatgassen te ontsnappen vergeet ik de bandenafnemers. Die moet ik dan maar een andere keer oppikken want hier kom ik pas achter als de klim via St. Jean de Centier en Mirabel bedwongen is en ik de camping al weer in zicht heb.

Jaujac – Croix de Bauzon – Col de Meyrand – Col de la Croix de Millet
Tijdens de voorbereidingen thuis had ik deze route al geheel uitgestippeld. De Ardechoise doet het gehele parcours dat ik vandaag rij aan en ik heb het gevoel dat dit één van de sjiekste routes wordt! Ik geef de voorkeur boven de Gerbier de Jonc (de hoogste col van de Ardeche) omdat ik simpelweg geen tijd meer heb om beide tochten te maken. Die bewaar ik maar tot volgend jaar. Met de auto rij ik richting Jaujac “au pied de la Montagne de Tanarque”, een prachtig gebied dat deel uitmaakt van het “parc regional des Monts Ardeche”. Het is behoorlijk klimmen vandaag. Tijdens de 15km lange klim naar de Croix de la Bauzon test ik mijn benen en zet er flink de sokkel in. Voor de verandering stap ik niet af voor een foto en niet alleen maar sightseeing. Verschillende fietsers die dezelfde col naar boven gingen worden opgeslokt en achter gelaten in en dat is altijd goed voor de moraal! Na 1 uur en 2 minuten stoempen komt het aanduidingsbord van de top in zicht. Prima gevoel! Op de top daal ik toch een klein stukje af om het laatste stukje van de klim op de gevoelige plaat te zetten.

Na een korte afdaling klim ik verder naar de col de Meyrand. Een beklimming die niet veel voorstelt, ook qua omgeving niet. Maar hoe anders is de afdaling in de richting van Valgorge. Want deze duikvlucht naar beneden bevindt zich weer in een schitterend en spectaculair decor. Rotspartijen, enorme vergezichten (waarbij je zelfs de mont Blanc massief en de Mont Ventoux kunt zien) en een moeilijk parcours verfraaien deze afdaling. Samen met de kleine wegen rondom Privas de mooiste die ik deze vakantie gedaan heb.

De routekaart gaf al aan dat er na de afdaling van de Meyrand nog een flinke klim zou volgen. Dat klopt inderdaad. Vervelend is echter de weg naar deze beklimming toe. Na alle geweldige uitkijken, doorsteekjes, rotspartijen is dit een saaie en moeilijke weg die constant op en af gaat. De inspanning van de Croix de Bauzon laat zich flink voelen en mijn benen beginnen te verzuren. Aan de voet van de Croix de Millet neem ik even een pauze. Mijn hoogtemeter staat op 290 meter. De top van de Croix de Millet is 776 meter hoog. Hoewel hoofdrekenen niet mijn sterkste kant is heb ik snel in de gaten dat deze klim veel steiler is dan de meeste klimmen die het Ardechoise landschap herbergt. Deze vroege constatering laat zich al snel merken. Het is flink puffen en ik zit niet lekker in mijn ritme. Aanvankelijk is de klim ook niet mooi. Maar dat veranderd na het dorpje Prunet. De zon verdwijnt regelmatig achter de schaduw van de bomen en ik kan weer mijn afleiding vinden in de opdoemende weelderige landschappen en riviertjes. Ineens voelen de benen helemaal anders; het tempo gaat omhoog en de top van de klim is snel bereikt. Ook de afdaling naar Jaujac is erg mooi.

St. Gineis sous Coiron – Berzeme – Sceautres – St. Jean de Centier – St. Gineos sous Coiron

Tijdens een wandeling in de buurt van de camping zijn we over een pad gewandeld waar ook over gefietst zou kunnen worden. Gezien het stijgingsprecentage wilde ik deze weg wel even proberen en omdat ik nog wat tijd over had voor een klein ritje …….. Bij het dorpje (alhoewel het woord dorpje ..? eigenlijk is gehucht nog een te groot woord) Vendrias neem ik de weg die gestaag naar boven gaat. Bij wijze van uitzondering zijn de Fransen hier niet mild geweest met de fietsers en hebben hun asfalt te direct tegen de berg aangekwakt met hoge stijgingspercentages als gevolg. De milde 3, 4, 5 procenten die ik doorgaans op de klok heb staan zie ik in het eerste deel van de klim niet terug. Ruim 1 kilometer bikkelen tegen percentages tussen de 9 en 14% en dan “lekker” 2 kilometer uitrijden aan 4-5%. Het hakt er behoorlijk in zo een klim direct aan het begin van de rit. De route die ik de avond van te voren had uitgestippeld was verder weinig bijzonder; de weg naar Berzeme was ronduit saai en met een straffe wind tegen en vals plat omhoog, verre van prettig. Het stuk via Sceautres naar St. Jean heb ik al gefietst. Op de RN pik ik mijn bandenafnemers op die nog op dezelfde plaats lagen als waar ik ze een week ervoor heb laten liggen.

Tijdens de klim van St. Jean de Centier naar St. Gineis (7km) klok ik mijn tijd. De week ervoor heeft hier blijkbaar een tijdrit plaatsgevonden en ik wil mijn tijd wel eens vergelijken. Het gaat voor geen meter en ik klok op iets meer dan 30 minuten. Helaas kan ik nergens vinden hoe lang de deelnemers er een week eerder over deden; zal vast wel een stukkie sneller zijn. Helaas is het voor dit jaar alweer de laatste rit in dit prachtige stuk Frankrijk. Ik heb nog geen zin om terug te gaan naar de camping en laat de rust en de omgeving nog even goed op me inwerken en denk nog even terug aan de afgelopen mooie weken.

De Ardeche blijkt niet alleen te bestaan uit een kloof waar duizenden toeristen in de file rijden. Nee ik vind het qua natuur zelfs één van de de mooiste streken waar ik geweest ben (en in de Zuid-Oostelijke helft heb ik ze toch bijna allemaal gehad). Landgenoten zie je genoeg maar het “massatoerisme” is gelukkig niet van toepassing op het gebied waar wij vertoeven.Als het aan de kinderen ligt komen we hier volgend jaar terug; ze zijn wel erg enthousiast over de camping. De Gerbier de Jonc zal dan zeker op het programma staan en er is hier nog veel meer moois te zien. Ik heb er dus geen probleem mee.

Downloaden routes in GPX-formaat: http://passion4bikes-routes.blogspot.com/2010/09/frankrijk-ardeche_06.html

Zwitserland graubunden dag 2 Arosa

2010-07-01T01:18:00.000-07:00

Ook de tweede dag staat de zon aan een stakblauwe hemel. Het is nog iets warmer dan gisteren en het beloofd weer een mooie dag te worden. Das heutige ziel: de Arosapass. Een lange klim naar Arosa, een mooi wintersportwalhalla als er sneeuw ligt.

De grote weg via Chur bewaar ik voor de terugweg. Want van de talrijke motoren gisteren op de Fluelapas heb ik wel een beetje genoeg. Op de michelinkaart heb ik een weg zien lopen van Passug naar Tschiertschen en een hele kleine weg naar Molinis. Voor de zekerheid vraag ik de mensen die het terras bij café der Muhle bevolken om raad. Gein problem!; aldus de lokale bevolking. Een kleine weg die wel verhard blijft. Sehr Shön doch schwer! Daar blijkt geen letter van gelogen.

Vanaf het vertrek loopt de weg strak omhoog. In 6 km tijd klimt de weg van 700 naar 1300 meter. Een loodzware klim met stijgingspercentages die deze schamele wielertoerist doet verbleken. Gelukkig nauwelijks verkeer en in dat opzicht dus een genot om te fietsen. Een magnifieke afdaling richting Molinis op een goed verharde weg waarop nauwelijks een auto past volgt. Tijdens de afdaling zie ik de bui al hangen. De 250 hoogtemeters die ik afdaal moet ik direct weer omhoog om op de weg naar Arosa te komen. Bij een bron in molinis fris ik me even op met het ijskoude water.

Vervolgens fiets ik met een 70-jarige Zwitser naar boven. Hij verklapt dat mijn hoogtemeter de eerste 2,5km niet onder de 10% zal komen; weer een heerlijk vooruitzicht! Boven verhaalt de man lyrisch over de prachtige klim naar Arosa die me nog te wachten staat. Bij het eerstvolgende kapelletje sla ik een kruis en hoop dat ik op 70-jarige leeftijd nog net zo kan genieten van het fietsen als deze aardige Zwitser.

De klim naar Arosa is goed te doen. De stijgingspercentages zijn mild en komen nauwelijks boven de 5%. De estetische waarde is echter weer uitzonderlijk. Uitgestrekte alpenweiden begeleiden mij naar besneeuwde toppen die ik in de verte al zie liggen. De laatste 3 km laat de berg zich nog even voelen en helt de klim tussen de 8 en 10%. Op dat stuk zie ik een moeder met kind fietsen. Het meisje schat ik ongeveer 7 jaar oud. Ik moedig haar aan want weet dat ze nog een taai stuk te gaan heeft.

de laatste kilometers van de Arosapass

In Arosa kijk ik of er geen reisgenoten te zien zijn. Zij zijn met de trein vanuit Chur naar Arosa gegaan. Op de terassen kan ik echter geen bekend gezicht ontdekken en ik eet maar iets op eigen houtje. Een lekker bouillonsoepje met ei en brood. Arosa is een plaatje!

Na een rondje door Arosa daal ik weer af van waar ik gekomen ben (er is ook geen

andere mogelijkheid). Wel daal ik nu helemaal tot Chur en neem hier nog even de tijd om dit stadje te bekijken. Absoluut de moeite waard.

Mooie gebouwen, gezellige aanblik. Eigenlijk zoek ik een plek op het terras waar ik het voetbal kan kijken. Duitsland moet het in de achtste finales van het WK opnemen tegen Engeland. Maar nergens is iets te beleven. Winkels zijn dicht en op de terassen is het erg rustig; geen buitentv's of schermen te zien.

Dus maar direct door naar het hotel. Het eerste stuk daar naar toe is echter verschrikkelijk. Het begin van de Lenzerheidepas is erg steil maar nog erger; er rijdt erg veel verkeer. Motoren, auto's, vracht-verkeer, bussen etc. Gelukkig kan ik na een kilometer of twee afbuigen naar Passug waar ik kan uitbollen naar het hotel. Althans; het laatste klimmetje durf ik niet aan voordat ik een paar stange genuttigd heb. De laatste lijdensweg duurt gelukkig maar 500 meter en een kwartier later plof ik in de bank voor de tv. Die Manschaft hats wieder geschaft und die Englander kunnen nach hause!

Het einde van twee prachtige fietsdagen. Het weekend wordt afgesloten met een goeie afdronk op het terras van het hotel. De stange en de wijn vloeien rijkelijk, de prestaties worden steeds beter, de ideeen voor de volgende sportieve trip steeds extremer. Na een korte maar diepe slaap brengt de bus ons weer huiswaarts.

downloaden route

Zwitserland Chur (Graubunden) Dag 1 Albula- en Fluelapas

2010-06-29T03:46:00.000-07:00

Het meegaan met deze trip hangt op het laatste moment nog aan een zijden draadje. Anderhalve week voor vertrek wordt ik ziek en het blijkt later een hardnekkige bronchitis en keelontsteking te zijn. Op maandag een antibioticakuur en wat andere medicijnen gekregen. Die fietstrip haal je wel; aldus de huisarts. Hij heeft gelijk gekregen! En dus sta ik op vrijdagmorgen met de fiets bij de bus en zijn we even later op weg naar Chur.

Op zaterdagochtend vroeg met de hardlopers en de wandelaars vertrokken met de bus richting Lenzerheide. Het weer is schitterend. Geen wolk aan de lucht en de temperatuur is op dat moment met een graadje of 18 ideaal. Vanaf de top van de Lenzerheidepass begin ik dus met een rustige afdaling van een mooie weg in de richting van Brienz.

In Filisur is de lange klim naar de Albulapass dan al lang begonnen. Na een gemakkelijke aanloop van een paar procentjes, begint de weg na 10 km echt te kantelen en is het gedurende 3 kilometer flink op de tanden bijten. Vlak voor Bergun wordt de stijging getemperd maar de laatste 10 kilometer is continu klimmen tegen 7, 8, 9 en soms zelfs 10 %. Dit alles in een sprookjesachtig decor.

De lange groene aanloop, de imposante spoorlijn van de Berninaexpress die af en toe opduikt, de fraaie viaducten waar deze trein zich overheen kronkelt. De woeste rivier die zich in tegenovergestelde richting van de berg afstort. Het laatste stuk is ruw. Woeste sneeuwbergen markeren de pas aan weerszijden. Groen is het hier niet meer.

De Albula is zwaar en ik ben blij als ik me boven kan laten verenigen met het bord waarop de pasnaam met hoogte staat vermeld. Toch voel ik me beter dan ik vooraf durfde te hopen. De helft van het slijm dat mijn luchtwegen de afgelopen dagen teisterde ligt nu op het wegdek van deze mooie klim.

Met ware doodsverachting stort ik me in de richting van La Punt waar verleden week de bloemen voor de overwinning van de koninginnerit (ronde van Zwitserland) werden uitgereikt aan Robert Geesink. Hoewel ik me gezien de omstandigheden van de afgelopen week goed voel, waag ik het niet om een hier vergelijking te maken met deze wielrenner. In La Punt ben ik in Dubio; de kortste weg over de julierpass of een zwaardere variant, de omweg via de hoogste pass van de omgeving; de Fluelapass. Ik ga voor de laatste optie.

De hoofdweg in de richting van Zernett is druk en daar hou ik niet van. Daarom kies ik het fietspad dat parallel aan de weg loopt; althans in het begin. De weg met een fietsaanduiding richting Zernett buigt al snel af en lijkt op een kameel met te veel bulten. Het gaat op en neer; geen meter vlakke weg en het ergste; de weg gaat al vrij snel over in een (redelijk berijdbaar) onverhard pad. Het mooie decor maakt echter veel goed en dat zie je toch vaak als je van de gebaande paden afwijkt.

Toch heb ik de Fluelapass in gedachte die ik straks nog moet bedwingen want er moet toch nog wat jus in de benen blijven zitten anders wordt het een lijdensweg. Na dit pittig ATB-ritje kom ik in Zernett waar ik de inwendige mens versterk met een huisgemaakt soepje en brood. Twee cola's en weer op pad. De grote weg naar Susch loopt een beetje naar beneden en in no time begin ik aan de beklimming van de Fluelapass. Uit de wind en in de zon hark ik tegen de flanken van dit steile kreng. De eerste 3 kilometer stijgt de weg continu rond de 9-10%. Dat is toch meer dan het profielplaatje van deze klim deed vermoeden. Mijn tempo zakt naar bedroevende waarden. Hoewel er ook "vlakkere" stukken inzitten van 6, 7 en 8% stond mijn teller 14km lang vrijwel onveranderd op de 9, soms op de 10 tot een paar keer zelfs 12%. Een loodzware klim dus! In mijn beleving een stuk zwaarder dan de Albullapass.

Maar een goeie ridder stapt niet van zijn paard en gaat door tot de laatste snik. In een bedroevend tempo sleep ik me naar de top van de Fluelapass. Een geoefende wandelaar zou me op het vlakke makkelijk bijbenen. Uiteindelijk sta ik moe maar voldaan op de bijna 2400 meter hoge top tussen de sneeuw en de bevroren meertjes.

De afdaling vlot snel en in no time bereik ik Davos; een sportstad in hart en nieren. Dat zie je in alles terug. Naast het feit dat Davos als eens gastheer van de Olympische winterspelen was, ademt de hele stad een gezellige sportieve sfeer. Helaas moet ik door; alhoewel helaas? De weg richting Tiefencastel is geen straf. Een mooie rechte weg die vals plat naar beneden loopt en waarop mijn dramatische gemiddelde enigzins opgevijzeld kan worden. Ik heb nog een beetje energie in de benen en zet de grote molen erop. Vooral als ik het fietspad voor de tunnel mis en ik dus genoodzaakt ben om de ruim 4 km lange tunnel geheel te verteren trek ik al mijn registers open en fiets zo hard als ik kan om uit de tunnel te komen. Tot achter Alvanue fiets ik rustig uit en daar neem ik de bus richting Lenzerheide. Het opfietsen van de gelijknamige pass is te veel van het goede want de 150km die ik (na de afdaling die ik wel weer fiets) op de klok heb staan is een record voor mij; meer kilometers dan gepland, één pas minder dan gepland (Bernina) en de Julier verruild voor de zwaardere Fluelapas. Gezien mijn toestand ben ik uitermate tevreden als ik op het terras in Passug een grote pot WeiBbier verorber waarna een 500m lange klim met een stijgingspercentage van max. 21% het sluitstuk vormt van deze prachtige rit.

De rest van de dag ben ik behoorlijk naar de vaantjes.

route downloaden

DE UITDAGING

2010-06-02T14:12:00.000-07:00

Iedereen heeft zo zijn uitdagingen; een doel om voor te gaan! Het houdt je scherp en het geeft je een stok achter de deur op momenten dat je geen zin hebt. Mijn grootste sportieve uitdaging ligt eind juni in het Zwitserse Graubunden. Hier verblijven we met een stel loop- fiets en wandelfanaten in een hotel in de buurt van Chur. Aankomst op vrijdag waarbij de beentjes hopelijk (afhankelijk van het tijdstip van aankomst) een beetje losgefietst kunnen worden. Op zaterdag staat de zwaarste rit voor dit seizoen gepland. Een rit van 141 km over drie Alpenpassen (met ruim 3000 hoogtemeters). De top van de Albulapass ligt op 2312 meter hoogte (een nieuw record!). Albulapass Deze recordhoogte zal echter vrij snel verbroken worden want de Berninapass moet er daarna aan geloven. Beide passen hebben de naam bijzonder mooi te zijn; de zwaarte neem ik dan maar op de koop toe. Na de afdaling van de Berninapass heb ik hopelijk de tijd om even te genieten op een terras in het mondaine St. Moritz. Om vervolgens aan het toetje te beginnen van de Julierpass die net niet tot de 2300 meter hoogte reikt. Julierpass Als "De Marmotte" zwaar is voor de "echte" fietsers dan is dit zwaar voor mij. Uiteraard heb ik dit seizoen al een paar 100+ tochten gefietst maar meer dan 1550 hoogtemeters heb ik nog niet gemaakt. De grens van 140km heb ik sowieso pas één keer eerder geslecht. Een echte uitdaging dus. Door deze uitdaging wordt ik wel een beetje gedwongen om te gaan fietsen. Om dit echt op een goede manier te doen is twee keer per week eigenlijk het minimun. Ik doe ook echt mijn best hiervoor maar het lukt niet altijd. Regen en wind kan ik wel trotseren maar de roep van gezin niet altijd. Voor Luuk en Renee is het natuurlijk ook wel leuk als Pa eens naar het voetbal of zwemmen komt kijken en moeder de vrouw staat er af en toe op dat er in- en om het huis ook nog wat gebeurd. Ook staan er af en toe festiviteiten gepland die niet lekker combineren met een goede training. Zo wordt er dit weekend weer bronk gevierd in Eijsden en dus weer een fietsloos weekend en een paar "zware"dagen waarin er meer gedronken wordt dan een sportief lichaam fijn vindt. Wel goed voor de geest natuurlijk!

Grenslandklassieker 16 mei 2010

2010-05-16T12:22:00.001-07:00

Vandaag staat de Grenslandklassieker op het programma. Een toertocht die door velen wordt geprezen om de organisatie en het parcours. De "langere" versies gaan richting de Weserthalsperre in Eupen en zelfs naar de Eifel. Dat spreekt me wel aan want daar ben ik met de fiets nog niet geweest. Samen met Frenk vertrek ik rond 9.3o uur vanuit Geleen. De dag begint slecht want ik ben mijn voorraad eten voor de hele dag thuis vergeten. Speciaal pannenkoeken met appelstroop gemaakt voor deze lange dag. Toch ga ik niet terug want dat zou te veel tijd kosten en we zijn al laat. Toch zou me deze "fout" later op de dag lelijk opbreken. Na het ophalen van het startnummer kunnen we op weg. Vanaf het begin is het smullen geblazen want de routebouwers hebben er verstand van. Via prachtige wegen bereiken we via Nuth en Schimmert de eerste hindernis van de dag; de Dalhemerweg. Via Margraten en Bruisterbosch komen we in Banholt waar we een erg leuke weg opdraaien. Ondanks dat ik toch vaak in deze buurt fiets heb ik deze weg nooit eerder bereden. Na een klimmetje en een prachtig uitzicht op Noorbeek komen we uiteindelijk in Bergenhuizen uit. Noorbeek in de verte het klimmetje vanuit Banholt De volgende klim staat vaker op het menu van diverse toertochten en komt uit in Ulvend. Hier hangen de borden van Maastrichts Mooiste. De organisatie van dit loopevenement in Maastricht organiseert blijkbaar ook wandeltochten met een culinaire insteek. Het nuttige met het aangename verenigen? Op de splitsing naar Hombourg zegt Frenk de Grenslandklassieker vaarwel. 40 kilometer op het tandvlees gaat net, maar 140 is een tikje overdreven; ik geef hem geen ongelijk. En dus ga ik alleen verder. Het parcours wordt er intussen alleen maar mooier op en via smalle wegen waar nauwelijks auto's rijden wordt de steilste hindernis van de dag bereikt; de Kinkenweg. Ook deze pittige heuvel heb ik al eerder gefietst tijdens de SFC verleden jaar. Na een lange maar mooie aanloop met vals plat is de eerste bom gelegd bij het inrijden van het bos; stijging tot 18%. Na het "milde" middenstuk waar de weg afvlakt tot 8% ligt er een scherpschutter op de loer in de laatste 50 meter om je een paar flinke steken in de kuiten te schieten voordat je het bos verlaat. De aanloop naar de Kinkenweg In volle vaart rij ik verder richting de Weserthalsperre. Blijkbaar rij ik te hard want bij Henri Chapelle kijk ik niet uit en mis ik een pijl. Daar kom ik pas achter na een afdaling van een kilometer of 3. Hier kom ik de fietsers tegen die inmiddels alweer op de terugweg zijn naar Geleen. Helaas maak ik de verkeerde keuze door niet terug te fietsen. Ik denk zelf de route weer snel op te kunnen pikken maar dat valt vies tegen. Uiteindelijk maar naar Eupen gefietst via de grote weg. Na een kleine speurtocht in Eupen gelukkig weer op de route terecht gekomen (na een uur zoeken, een omweg van 10 km en het nodige extra klimwerk). Het is dan al lang de hoogste tijd om energie bij te vullen. Het is al na enen en ik ben noch steeds op mijn ontbijtje aan het fietsen. Dat begint me wel een beetje op te breken. Gelukkig is de eerste bevoorrading niet ver meer. Maar!!!!! Murphy begint me een beetje te achtervolgen; eten vergeten, erg laat gestart, pijl gemist, veel tijd verloren, last van hongerklop; tot overmaat van ramp is de bevoorrading aan het sluiten. Er zijn nog een paar reepjes en wafeltjes. Maar eigenlijk geen "goede"hap. Gezien het late tijdstip wordt ik aangespoord om op te schieten omdat de organisatie de pijlen naar de volgende bevoorrading al begint op te ruimen. Na 5 minuten vertrek ik maar weer. Eigenlijk jammer want de locatie van de bevoorrading is erg mooi met het uitzicht op de stuwdam (Weserthalsperre). Weserthalsperre Langs het prachtige meer vervolg ik mijn weg. Aan de route ligt het niet maar het gaat niet lekker. Te laat en onvoldoende eten breekt me op en de vermoeidheid slaat onverbiddelijk toe. De behoorlijke wind werkt ook niet mee en heb ik recht tegen. De route is pittig en gaat op en af. Geen zware beklimmingen maar vele plaagstootjes die de stramme benen en het lege lichaam behoorlijk pijnigen. Bij de tweede bevoorrading in Plombieres neem ik nog wat reepjes en wafels en rij van daar uit de kortste weg terug naar Eijsden. Helaas mis ik hierdoor de veel geroemde vlaaienstop die me wellicht uit het dal had gesleept. Ik neem het risico niet meer en gooi de handdoek in de ring; het is mijn dag niet! Afgepeigerd kom ik thuis en na een lange douche maak ik me de bank voor de rest van de dag mijn domein. De Grenslandklassieker werd niet wat ik ervan gehoopt had. De organisatie had zijn zaakjes prima op orde. Helaas liet ik zelf wat steken vallen. De eerste 55km heb ik in ieder geval genoten. De route ga ik zeker één dezer dagen oppikken en zal dan niet alleen de route fietsen maar deze ook beleven.

Vakantie Cote d'Azur mei 2010

2010-05-12T14:26:00.000-07:00

Massif ‘de l’ Esterel Het doel van de eerste rit is het massif l’Esterel; een prachtig rood-bruin bergmassief dat zich uitstrekt vanaf de Corniche d’or (van Saint Raphael tot Mandelieu). Vanaf camping la Bergerie daal ik via de col de Bougnon in de richting van de kust. Het is lekker weer, wat heiig maar de zon is in ieder geval erbij (en dat zou deze vakantie meer regel dan uitzondering zijn). Vanaf de col de Bougnon heb ik uitzicht op de Azuurblauwe zee tussen Ste-Maxime en St. Aygulf.

Col de Bougnon

Op de Franse toeristische sites staat groots aangekondigd dat er in het gebied veel fietspaden zijn en dat er langs vrijwel de gehele kuststrook kan worden gefietst. Na twee ritten kan ik hier behoorlijk over uitwijden; zelf bijna een boek schrijven. Hier laat ik het bij de volgende opmerking; de Fransen hebben extra asfalt voor fietsers neegelegd dat vervolgens niet wordt onderhouden. Alle rotzooi die van de straat wordt geveegd komt op het fietspad terecht. Het komt veelvuldig voor dat je plots weer de grote weg wordt opgestuurd, moet oversteken om je weg aan de andere kant te vervolgen etc. Het hele fietspadenstelsel (dat ik heb gereden) is eigenlijk een zooitje dat je moet mijden! Helaas moet ik het dus zonder fietspad doen als ik vanaf Les Issambres in de richting van de Corniche d’Or rij. Door grote badplaatsen als Frejus, Saint Raphael en Agay. Hier doemen de eerste rotspartijen van het Esterelmassief op.

Corniche d'or

Halverwege de “Corniche” rij ik via een soort van fietspad het park binnen. Auto’s hebben alleen toegang tot het begin van het natuurpark. Het is prettig fietsen hier zonder de drukte van het autoverkeer op de kustweg. Het gaat op en af en ik beklim colletjes met mooie namen als de “col de belle Barbe”.

Op de verharde wegen ben ik eigenlijk al veel te snel “uitgefietst” en ik wil toch eigenlijk mijn kilometers op deze wegen maken en niet weer terug naar de kustweg. Ik neem dus de Franse variant van de strade bianchi die het gehele gebied letterlijk doorkruist.

Na een kilometer of 15 kom ik aan de andere kant van het park uit en, na een gesprekje met een oudere Franse toerfietser, blijk ik vlakbij Mandelieu te zijn. De RN richting Frejus is snel gevonden. Kleine wegen durf ik niet te nemen omdat ik het gebied niet ken en ik jammer genoeg geen kaart bij me heb. De drukte valt op zich wel mee en het voordeel is dat ik op deze grote weg mijn tempo wat kan opschroeven (mijn gemiddelde is gezakt tot dramatische waarden door het gedraai en gezoek in het natuurpark). Inmiddels is de zon verdwenen achter een dik pak wolken en komt de regen met bakken uit de lucht. De temperatuur is gezakt naar 14 graden. Zonder regenjasje en dus met zeiknatte kleren is het bepaald niet prettig fietsen. In de stromende regen bereik ik Frejus waar ik na een speurtochtje verkleumd uiteindelijk de D8 naar de camping vind. Ik had me deze 107 km lange tocht toch heel anders voorgesteld. Massif de Maures Na de regensessie van eerder deze week probeer ik mijn geluk vandaag in het massief aan de andere zijde van Roquebrune sur Argens; Massif de Maures. Het is ook vandaag weer bewolkt en fris en de regenjas gaat aan. Vanaf Roquebrune draai ik een kleine weg op richting de col de Valingarde.

Col de Valingarde

Een mooie goedlopende beklimming van een kilometer of 4. De natuur is mooi; het is opvallend groen hier en dat ben ik niet gewend als ik in het Zuid Franse landschap fiets. In juli en augustus is het altijd gortdroog en kleurt het gras geel. Het zal dus wel aan de tijd van het jaar liggen. Boven is het jammer dat de lucht bewolkt is en de uitzichten dus beperkt. Want af en toe verschijnt er een leuke doorkijk op de zee.

Onderweg spreek ik een stel Fransen uit St. Ettienne die me waarschuwen voor de modderstromen verderop. Door de meterorologische uitspattingen van de afgelopen dagen (uitzonderlijk veel regen, wind etc) is de weg op plaatsen bedolven onder een dik pak modder; het is dus opletten geblazen. Als ik de verhalen van deze mensen hoor zijn we nog gezegend met de huidige 16 graden. In hun woonplaats was het de afgelopen dagen 4 graden in het middaguur! De hele weg richting Plan de la tour is klein, mooi, gaat op en af; genieten!

In Plan de la tour neem ik een grotere D- weg naar Ste. Maxime die uitkomt op de grote D25 die absoluut niet te fietsen is. Over de fietspaden die eromheen liggen heb ik al genoeg geschreven. Ook langs de kuststrook van Ste-Maxime naar Les Issambres is geen fietspad dus op de grote weg dan maar. Dat is redelijk te doen en in ieder geval goed voor de snelheid want op de vlakke kustweg met de wind een beetje in de rug is het goed snelheid maken. Al snel ben ik weer bij de D8 en mag de col de Bougnon nu van de andere kant oprijden. Mooie beklimming met veel bochten en prachtig uitzicht op de Cote d’Azur. Na 66 km bereik ik de camping. Een prachtig gebied met veel mooie natuur en prachtige steden. Tijdens de winter die in nederland al erg lang duurde droomde ik vaak over het mooie weer waarin ik zou fietsen tijdens deze vakantie. Helaas heb ik minder kunnen fietsen dan gehoopt. Ook Zuid Frankrijk deelt deze keer mee in de meteorologische malaise die vrijwel geheel Europa in zijn greep heeft. Hopelijk laat de zon zich weer snel zien en warmt ook Nederland weer op tot normale temperaturen want komende zondag wordt de Grenslandklassieker gereden.

Klimmen - Banneux - Klimmen

2010-04-26T11:59:00.000-07:00

De eerste echte zonnestralen streelden afgelopen weken mijn armen en benen. Tijdens een tocht langs een aantal highlights van de Amstel Goldrace kon eindelijk de laatste restjes van de afgelopen winter worden afgegooid. Het schitterende weer zette zich afgelopen zondag door; ideale omstandigheden tijdens de eerste toertocht voor 2010 – Klimmen – Banneux – Klimmen. Om 9.30 uur vertrek ik voor de 130km versie. Deze 130km fiets ik niet helemaal want ik vertrek vanuit Eijsden en pik de route op in Mesch. Hier blijkt dat ik zeker niet de enige deelnemer ben want ik sluit aan bij een lang lint wielrenners. Het eerste obstakel volgt snel; de klim naar La Heydt.

La Heydt

In een lekker tempo gaat het vervolgens richting Dalhem waar de kasseiklim door het dorp wordt gevolgd. Een heel mooi en pittig klimmetje. Eigenlijk een foto waard maar overal afstappen schiet niet echt op natuurlijk. De hele route is eigenlijk continu stijgen en dalen. Het lijkt wel een jojo. Nauwelijks vlakke momenten. De eerstvolgende bult van betekenis is gelijk de langste van de dag; de Transenster Nord, de klim van Nessonvaux naar Banneux. Een gelijkmatige klim met prachtige vergezichten door een landschap dat langsaam ontwaakt uit een forse winterslaap. Op een mooi punt schiet ik een paar plaatsjes van voorbijgangers.

Transenster Nord

Op de bevoorrading in Banneux neem ik mijn etenzakje in ontvangst en fiets weer vrij snel door. Het is er druk en langs de grote/drukke doorgaande weg naar Pepinster is het niet echt lekker toeven.

Banneux bevoorading

Op deze weg kun je trouwens wel lekker doorknallen. Maar helaas beland ik halverwege de afdaling in een file en moet ik verplicht rustig rijden tot aan de voet van de Cornesse. Door wegwerkzaamheden buigt de stroom fietsers na een paar honderd meter naar rechts en via de deviation wordt de côte de Wegnez bedwongen. In mijn beleving toch de steilste klim van de dag met een paar stukken die flink over de 10% heengaan. En dat op een weg waar het asfalt slechts op een enkele plaats de grootte van een vierkante meter overtreft! Er zijn heel wat fietsers die een stuk van deze klim lopend afleggen. Zelf rij ik vrij gemakkelijk omhoog en merk dat ik, naarmate de tocht vordert, steeds meer fietsers inhaal. Vaak zijn het groepjes die me vervolgens op het vlakke weer passeren; soms pik ik aan. Na de klim bij José stop ik even bij een plaatselijke eet/drinkgelegenheid om mijn bidons te vullen. Zonder zal ik het niet ver meer redden. Water gemengd met Aquarius is de keuze en hier kom ik achteraf prima mee thuis. De route wordt vervolgd via Bolland, Mortier, Julémont en de mooie klim via St. Jean Sart die ik intussen al op de automatische piloot kan fietsen. Het is geen moeilijke klim maar de benen beginnen toch al wat zwaarder te worden; 90 km staat al op de klok! De volgende klim is minstens zo mooi en brengt ons van St. Martensvoeren naar Ulvend.

St. Jean Sart

Het gaat nog steeds prima zolang ik een strak tempo aanhoud en geen gekke versnellingen ga trappen. Ook dit colletje is bekend terrein en rij ik vaak op tijdens mijn tochtjes. Boven gekomen wijzen de goed zichtbare oranje pijlen naar Teuven. Op dat moment heb ik 100km op de klok staan en besluit om de toertocht af te breken en van hieruit terug naar huis te rijden. Hoewel het nog goed gaat zou het volgen van de route ertoe leiden dat ik ruim 150km op de klok zou hebben bij thuiskomst en dat is gewoon te veel op dit moment. In gestrekte draf ga ik huiswaarts en dat is vanaf de plaats waar ik de route staak vrijwel alleen maar naar beneden. Er zit best nog jus in de benen maar als ik het laatste knikje bij “Hakkeknop” naar boven wil spurten verzuur ik wel erg snel. Moe maar voldaan douche ik het zweet en stof van me af en ga languit Luik Bastenaken Luik kijken. Een echte wielerdag dus! Volgende afspraak: de Grenslandklassieker op 16 mei 2010, maar eerste lekker fietsen aan de Côte d’Azur!

2010-04-16T11:31:00.000-07:00

Op vrijdag 16 april staat er een leuke tocht op het programma. Jos feron in Schimmert biedt de mogelijkheid om de nieuwe campagnolo 11 speed te testen. Na de test van de Shimano Di2 verleden jaar heb ik de smaak te pakken en wil het niewtje van de grote concurrent ook wel eens proberen. De campagnolo Athene is gemonteerd op een gloednieuwe Pinarello FP7.

campagnola Athene 11 speed

Al snel na het vertrek vanaf de wielerzaak in Schimmert voel ik me lekker op deze fiets. Strak, stijf en toch comfortabel.Ik heb een leuke testroute in gedachte met daarin een paar pittige hellingen, afdalingen, wat leuk bochtenwerk, lange stukken om goed door te rijden, slecht en goed wegdek, kortom zoveel mogelijk van wat je zoal tegenkomt tijdens je wekelijkse ritten.

Ik daal af via Groot Haasdaal richting Valkenburg en neem de grote weg richting Schin op Geul en Schoonbron waar het eerste obstakel genomen wordt. Een kuitenbijtertje van de eerste orde met een bommetje in het begin; de Keutenberg!De fiets schat ik op waarde en na een ferme sprint is het eerste steile gedeelte van de klim al geslecht. De waarde van de fiets had ik goed ingeschat. Mezelf had ik een beetje overschat want boven heb ik het gevoel alsof mijn luchtpijp wordt dichtgeknepen.

Toch herpak ik me vrij snel en via Ingber en de lekkere afdaling van de Ingbergracht rij ik in de richting van Terlinden. De klim naar Ulvend is toch van een andere orde dan de Keutenberg. Ulvend trapt net iets lekkerder weg. Bij de Planck de grote weg naar Aubel. De weg was al slecht maar na deze winter lijken er meer kuilen dan stroken asfalt in te zitten. Maar ja, een Pinarello FP7 moet daar tegen kunnen toch? De weg wordt vervolgd door een lekker lange afdaling door Aubel richting Val Dieu. Ik twijfel of ik in de kapel van de plaatselijke abdij een kaars ga opsteken. Een lekker zonnetje zou ik me wel wensen. Maar op de splitsing bij St. Jean Sart wijzig ik dit plan en plaag mijn benen met de klim door genoemd dorp. Boven op deze helling staat een beeld van de Heilige Maria, Madonna op zijn italiaans. De Italianen hebben doorgaans meer met de Madonna dan met Onze lieve Heer en daarom ga ik samen met de splinternieuwe Pinarello even bij haar te rade. Veel te wensen is er niet; een zonnetje zou wel erg welkom zijn. Helaas laat de zon zich pas weer op zaterdag en zondag zien (tijdens de Amstel Goldrace).

Saint Jean Sart

In de afdaling van La Heyft ontsnap ik ternauwernood aan de motorkap van een auto nadat ik een bocht veel te scherp indraai. Ik knijp vol in de voorrem en mijn achterwiel wordt naar boven gekatapulteerd. Gelukkig stopt mijn wiel net net voor de overslag en de zwaartekracht zorgt ervoor dat het wiel weer op de juiste plaats terecht komt. Hierna zet ik koers richting mijn eigen huis. Vrouw en kinderen moeten toch ook even deze schoonheid aanschouwen. De meningen zijn onverdeeld; deze fiets is vet en mooi. De techniek interesseert hen geen moer; het is alleen het uiterlijk dat telt; en laat het uiterlijk nou een van de beste eigenschappen van Pinarello zijn!

Met een flinke wind tegen rij ik via het fietspad langs het Savelsbos, de Dellen in Geulhem richting het laatste klimmetje van de dag; de Kleverberg. Het stelt niet zo veel voor en na een km of 80 sta ik weer voor de deur van Jos Feron in Schimmert. Een leuke ervaring rijker! Of ik ooit van mijn eigen tripeltje afstap? Ik ben in ieder geval niet om want hoewel campa ook wel voordelen heeft (opschakelen en de ergohandgrepen) vind ik mijn tripel nog steeds fijner. Juist de laagste versnellingen van het grote blad en de hoogte van het kleine blad gebruik ik het meest waardoor ik veelvuldig met het voorblad moet schakelen. Om ben ik dus niet. Voor wat betreft de Pinarello. Het is een pracht van een machine maar je moet er ook wel erg veel euri voor neertellen!

Een goed begin!

2010-01-03T11:56:00.000-08:00

Het jaar is nog maar net begonnen en de fiets is al twee keer gebruikt. Weliswaar mijn oude MTB maar toch erg opmerkelijk, ook gezien de temperatuur die tijdens de ritten niet boven het vriespunt kwam. Het waren dan ook koude ritjes; maar wel erg leuk. Op zaterdag gaan fietsen om de luiheid en overtollige kilo's van de afgelopen feestdagen achter te laten. Een leuk ritje van ruim een uur met een paar heuveltjes erin. Het laatste stukje onverhard glibberen over de gladde bevroren paadjes. Het bleek een goede oefening voor de zondag.

Bij het opstaan bleek de grond bedekt met een flinke laag sneeuw. De afgelopen weken had ik al kwijlend gekeken naar de mooie foto's van fietsers in de sneeuw die getoond werden op internet. Nu kon ik dit zelf in de prakrijk gaan brengen en dat was genieten met volle teugen.

tussen mesch en Moerslag

In eerste instantie op de weg en na deze korte gewenning via mooie bos- en veldpaden in de buurt van St. geertruid, Mesch en Eijsden een mooie rit gemaakt. Genoten heb ik, van de speciale sfeer en natuurlijk het fietsen. In de "volle" sneeuw was het niet glad maar het was wel doordouwen om een tempo te houden. Eerlijk gezegd hoop ik dit vaker te doen want ik vond het HEERLIJK. Het mag van mij nog effe doorwinteren!

Ride for the Roses

2009-09-21T07:40:00.000-07:00

Het is zaterdagnacht. Om 5.00 uur loopt de wekker af. Ondanks veel te weinig slaap moet ik toch mijn bed uit. Om 5.30 uur afgesproken in Urmond van waaruit we met een aantal fietsers op weg naar de Bemmelerwaard gaan. Om 9.30 uur vetrekt daar The Ride For The Roses. Onder de vlag van Geotax vastgoed BV fietsen we met een groep van 17 personen 116km voor het goede doel; de KWF-kankerbestrijding. Voorafgaand hebben we nog een lekker ontbijt en is er nog tijd voor een paar foto’s.

Precies om 9.30 vertrekken de eerste deelnemers en 10 minuten later zijn wij ook op weg. De eerste kilometers gaan erg rustig door de straten van Huissen en nog wat andere kleine dorpjes. Heel veel volk langs de weg. Veel muziek veel sfeer en dus heel erg leuk om te fietsen. Het komt immers niet elke dag voor dat ik als wielrenner bejubeld wordt door toeschouwers. Het fietsen in deze enorme groep brengt zo zijn nadelen mee. Het is enorm opletten want de snelheid varieert enorm. Het ene moment staat er 40 km p/u op mijn teller. Het andere moment sta ik vrijwel stil. Er wordt goed gewaarschuwd en er zijn heel veel verkeersregelaars op de been die alle knelpunten goed aangeven.

op dit plaatje zie je vrij goed hoe massaal het peleton is

Desondanks zie ik veel valpartijen, vaak bijna vanuit stilstand. Gelukkig doen zich geen ernstige ongelukken voor. De route zelf voert in eerste instantie door enkele dorpskernen en trekt later de veluwe in. Hoewel de route mooi is ben ik toch voornamelijk gefocusd op de fietsers voor me. In het middenstuk van de rit lijkt de vaart in het peleton te komen. Gedurende een kilometer of 20 hoeven we nauwelijks te stoppen en rijden we vaak tegen snelheden van 40/45 per uur. Op dit moment voel ik me een full-prof want deze snelheden hou ik normaal niet langer vol dan 3 minuten. De enige keer dat ik echt even voluit kan gaan is op het enige klimmetje van de dag; de Grebbenberg. Vanaf de voet ga ik in volle sprint naar boven. Ik wil aan de finish toch wel het gevoel hebben dat ik een flinke tocht gefietst heb? De laatste 40 kilometers is ook weer “trikbuugel” fietsen. Hoge snelheid, vervolgens weer stoppen etc. etc. De sfeer langs de kant blijft onveranderd goed. De sfeer tussen de wielrenners overigens ook.

De laatste kilometer kan er alleen maar gelopen worden; zo druk is het bij de finish in Huissen. Na een lekkere lunch en een koele pint rij ik, wederom in file, van de startlokatie weg. Twee uurtjes later ben ik weer thuis. Het fietsen zelf – dat was eigenlijk helemaal niks. Het doel en de sfeer daarentegen maakte deze tocht wel heel speciaal. De opbrengst; bijna € 900.000,-- voor de KWF-kankerbestrijding! Een paar weken na de tocht krijg ik nog een cadeautje thuisgestuurd. Op de terugweg heb ik het gaspedaal van de auto blijkbaar iets te hard ingedrukt en helaas hebben ze er een fotootje van gemaakt. Een foto van € 65,--. Kan wellicht een briefje schrijven aan het ministerie of ze dat bedrag ook maar willen overmaken aan het KWF. Is het nog ergens goed voor geweest!

Vakantie Herault 2009

2009-08-31T03:49:00.000-07:00

HERAULT – BRISSAC AUGUSTUS 2009 De zomervakantie van dit jaar is weer zodanig gekozen dat ieder van de gezinsleden aan zijn/haar trekken komt. Mijn keuze wordt vooral bepaald door het gebied waarin ik mijn fietstochtjes kan maken. Het grensgebied van de Gard en de Herault heeft wat dat betreft onbegrensde mogelijkheden; je moet wel van een klimmetje houden want een meter vlakke weg is hier nauwelijks te vinden. Het eerste en het laatste vakantieritje is traditiegetrouw gereserveerd voor het Vienoise landschap en het hieraan grenzende parc du Pilat. Op de tweede vakantiedag zie ik kans om er even tussenuit te knijpen voor een ritje van 50km in de heuvels rondom Vienne. Een overvloed aan hellingen met een lengte van 3 – 4 km liggen hier aan je voeten. De mooiste klim in dit gebied is de Montée coupe Jarret. Op deze helling (gemiddeld ruim 8% gedurende 3 km) heb je prachtige uitzichten over het de Romeinse stadje Vienne en het omliggende Rhonedal. De autorit naar Brissac beloofd veel goeds. Naarmate de rit vordert wordt het landschap droger maar ook mooier. De camping ligt prachtig aan de rivier de Herault waar het uitstekend zwemmen is. De temperatuur nodigt hiertoe ook echt uit want de 35 graden wordt bijna elke dag gehaald. Vroeg uit de veren dus want fietsen in de middaguren is niet te doen. De eerste rit begint gelijk met een gedeelte van de prachtige Gorges de Herault. De weg klimt rustig in de richting van Causse de la Selle en langs de steile afgronden heb je mooi zicht op de Herault die zich kronkelent een weg baant door de omringende bossen. De bedoeling is om via Guilhem le Dessert en Argones de Mont St. Baudille te beklimmen en vervolgens via het dal van de Bueges terug te rijden. De hitte speelt me echter parten en als ik in de richting van Argones fiets besluit ik rechtstreeks naar het dal van de Bueges te fietsen. Het zou een makkelijke variant moeten zijn. De smalle weg loopt echter door een desolaat gebied. Bij het inrijden hiervan klinkt een hels kabaal van een grote hoeveelheid krekels die zich in de bomen hebben verschanst. Het is alsof ze me willen waarschuwen voor het landschap dat ik betreed. Gortdroog is het hier. Het zand ontbreekt en daarom kun je het net geen woestijn noemen. De zon brand onerbarmelijk op mijn hoofd en ik verlang naar de top die helaas lang op zich laat wachten. De laatste kilometers gaan moeizaam. Er zitten kleine maar stevige dalingen in waarna de weg weer zonder scrupulus omhoog gaat; op de kaart had het toch echt niet zo moeilijk geleken. De top wordt bereikt en het landschap veranderd van een nachtmerrie in een sprookje. Mooie uitzichten over de bossen, rotsen en het hoog gelegen Peaugerolles de Bueges. De weg is echter niet zo goed en bij het dalen is het opletten geblazen. Vermoeid rij ik verder naar st. Jean de Bueges een mooi middeleeuws stadje waar ik even tot rust kan komen aan de fontein op het dorpsplein. Mijn vermoeide benen worden nog tot twee keer toe op de proef gesteld. In de resterende 10 km naar de camping blijken twee klimmetjes te zitten. Hoewel ze niet van het kaliber zijn als de eerstgenoemde klimmen; met lood in de benen is het al moeilijk om een brug op te fietsen! Vermoeid bereik ik de camping; dit viel vies tegen. De weg door de vallei van de Bueges heb ik hierna nog een paar keer gereden maar dan in omgekeerde richting. Dat is eigenlijk een veel mooiere variant. De beklimming vanaf deze kant (Pegauerolles) is echt genieten.

De vallée de Bueges is niet alleen prachtig om te fietsen. Je kunt hier naar hartelust wandelen. Een bezoek aan de vele stadjes is ook mooi. Kijk hiervoor eens op de site van Peter die op een prachtige wijze dit mooie landschap kan verbeelden.

http://www.frankrijkinbeeld.nl/herault3.htm

Tijdens de volgende rit rij ik een kleine weg tussen Cauzilhac le Haut (vlakbij Ganges) en Gornies en die wil ik niet onvermeld laten. Op de kaart staat het als een kleine weg vermeld die in de richting van Gornies overgaat in een onverharde weg. Dat laatste is (net niet) het geval. En na een spannend autoritje wil ik dit colletje ook met de fiets over. Het is ruim 1 ½ km klauteren tegen stijgingen tussen de 10 en 17% op een semi verharde weg waar net een auto op past – schitterend parcours – in een mooi decor. Hierna fiets je nog een paar kilometer vrij rustig naar de top. De afdaling is niet echt prettig omdat de weg zich niet leent om je eens lekker te laten gaan. De leukste en tevens zwaarste rit voert met ruim 2000 hm naar de col de minier. Tot St. Laurent le Mineur worden de benen warm gedraaid. Bij de waterval is het rustig. Slechts één persoon is in de rivier aan het baden. Zonder gêne want kleren heeft ze niet aan. En de flink uit de kluiten gewassen rondingen zijn goed zichtbaar. Maar het is nog vroeg en in het Franse dorp is het nog heerlijk rustig. Straks krioelt het hier weer van de dagjesmensen die genieten van het heerlijke zwemwater. Vanaf de brug beklim ik de 5 km lange klim de col des Aires. Na een afdaling kom ik in le Vigan. Van hieruit kan, in etappes, de Mont Aiguoal worden beklommen. Vandaag is de col de Minier op ruim 1200 meter het doel. De weg loopt gestaag omhoog zonder echt steil te worden. Op de moeilijkste stukken staat mijn teller op 7%. Het fietst dus vrij gemakkelijk en de omgeving is om van te smullen. Mooie bossen, vergezichten, rotspartijen en menhirs. Bovenop de top maak ik rechtsomkeer en daal met volle vitesse terug naar Le Vigan. In tegenstelling tot de eerdere klimmen kun je de remmen hier vrijwel onberoerd laten en le Vigan is dus weer in no time bereikt. Hier moet ik fourageren want de 80 km heb ik gereden op 3 crackers, 2 stukken peperkoek en 2 bidons Isostar. Uiteindelijk weet ik een Chausson de pommes te bemachtigen en krijg ik nog een fles water uit een super die op het punt van sluiten staat. Het loopt al tegen enen en de temperatuur is met ruim 30 graden merkbaar hoger dan in de bergen. Ik moet maken dat ik op de camping kom. Hier maak ik eigenlijk een fout. Door de hitte had ik moeten beseffen dat de grote weg richting Ganges en Brissac wellicht niet de mooiste, maar wel de beste optie was. Helaas maak ik de verkeerde keuze en rij via Roquedur in de richting van de camping. Het blijken zware en zeer warme kilometers. De eerste 7 kilometer gaan flink omhoog. Alweer 400 hm tot Roquedur. Grotendeels in de brandende zon want de bomen langs de kant bieden nauwelijks beschutting. Halverwege moet ik stoppen omdat ik mijn hitte niet meer kwijtkom. In de berm onder een boom kom ik langszaam bij van de inspanning. Dat de Fransen toch een bezorgd volk is blijkt als er tot twee keer toe een auto stopt om te vragen of alles goed met me gaat. Ze zullen deze Nederlander waarschijnlijk voor gek verklaren; wie fiets er nu op het heetst van de dag deze berg op! Eerlijk gezegd verklaar ik mezelf ook voor gek als ik zie dat de temperatuur op mijn fietscomputer de 40 graden is gepasseerd. Na een kwartier fiets ik de resterende kilometers naar de top en verheug me al op de afdaling. Daar blijkt de hele weg vol split te liggen. Met krampen in mijn handen (van het remmen) bereik ik eindelijk St. Julien de Nef waar ik de grote weg weer kan oppikken. Inmiddels is de lucht boven mij veranderd van lichtblauw naar pikzwart en breken de sluizen open. Een wolkbreuk koelt mijn lichaam heerlijk af en zo zie je maar dat regen soms heerlijk kan zijn. De resterende 20 km heb ik nodig om mijn dramatisch gemiddelde enigszins op te krikken. Een naderend onweer helpt hier uitstekend bij. Steeds als de kracht op de pedalen afneemt houdt het gekraak van de bliksem me bij de les. Een paar minuten nadat ik de camping oprij breekt de hel los! Achteraf een heerlijke dag die me wel geleerd heeft om de ritten iets korter te maken en voor de echte hitte op de camping terug te zijn. De mont Aiguoal ontbreekt nog op mijn palmares. Frans, een provinciegenoot die ook een plaatsje op de camping in Brissac gevonden had, wil graag mee. Omdat ik er geen monsterrit van wil maken besluiten we de auto te nemen naar pont Herault. Via Vallerarque fietsen we rustig naar de voet van de klim. Frans blijkt al snel betere benen te hebben dan ikzelf. Ik laat me niet verleiden en fiets in mijn eigen tempo naar boven. Het is immers een lange klim en versnellen kan altijd nog. Het is niet alleen een lange klim. Ook een erg mooie klim. Heel gelijkmatig, het stijgingspercentage vrijwel altijd tussen de 4 en 5%, niet echt lastig dus! Frans houdt zich in en blijft bij me tot de splitsing in l’Esperou. De resterende 7 km fiets ik alleen en naarmate de top nadert verhoog ik mijn tempo. Een Franse fietser haalt me in en met nog 3 kilometer te gaan wil ik hem bijhouden. Het worden 3 zware kilometers want deze kerel fietst met een snelheid van bijna 20km per uur deze berg op. Geloof me dit is zeker niet mijn normale gemiddelde op een klim! Maar nu bijt ik me vast in zijn wiel en hou het vol totdat ik de top in het zicht heb. De laatste 500 meter fiets ik rustig uit en geniet van het prachtige uitzicht. Frans staat inmiddels al een minuutje of 5 te wachten. De afdaling gaat lekker snel, al is het toch uitkijken want er is best veel tegenliggend verkeer. Vanaf Vallerargue laat frans zien dat hij veel kilometers in de benen heeft en ondanks een pittige wind tegen koersen we met hoge snelheid terug naar de auto. Bij mijn spaarzame pogingen om de kop over te nemen raak ik niet ver. De wind blaast me terug in mijn hok en ik ben gedoemd om in het wiel van frans te blijven. Dat is op dit moment al moeilijk genoeg. Na ruim 80 kilometer bereiken we de auto en is deze mooie rit ten einde. Na een klein ritje tussendoor (over al genoemde wegen) speelt het slotakkoord zich traditiegetrouw af in het Parc du pilat ( zie ook http://passion4bike-guido.blogspot.com/2008/09/frankrijk-parc-du-pilat.html) dat een kilometer of 250 noordelijker ligt. De wegen begin ik hier al aardig te kennen maar elk jaar weer is het wat mij betreft weer het hoogtepunt van de vakantie. De charme van de plattelandsomgeving (paysage) in combinatie met de hoge bergen maken dit parc tot een uniek stukje Frankrijk waar het echt genieten is voor de fietser. Via bekende wegen beklim ik de col de Grenouze en daal af naar St. Croix en Jarez. De Croix de Mazet en de Croix de Mont Vieux zijn de laatste toppen in deze vakantie. Vanaf de Montvieux (811m) is het heerlijk afdalen naar Chavanay.

Täsch Zwitserland Dag 2 - Diga di Mattmark

2009-07-15T02:30:00.001-07:00

Nadat mijn twee fietsende reisgenoten gisteren een rit van 215 km afwerkte was het doel van vandaag de Mattmarksee. Retour een kilometer of 95. Dat is ook voor mij te doen dus daarom besluit ik met Peter en Rob mee te fietsen.

Ondanks de 12 graden op de thermometer laat ik me niet verleiden tot het meenemen van ballast. Het tempo ligt een stukkie hoger dan gisteren; ik weet dat de twee andere fietsers wat meer in de benen hebben dan ikzelf. Geen probleem; ik heb me voorgenomen de heren bij te benen tot de voet van de Diga di Mattmark, het hoge doel van vandaag. Het bijhouden gaat prima en ik kan nog af en toe overnemen ook. Waar peter en Rob gisteren nog door de tunnel reden, leid ik ze nu mooi eromheen. Het nadeel; alweer een extra klimmetje. De voet van de klim is snel bereikt. Via dezelfde weg die ik gisteren reed dalen we in volle sneliheid naar Stalden.

Op de klim laat ik Peter en Rob gaan en fiets in mijn eigen tempo naar boven. We rijden hier in het Saas-tal; een prachtig dal dat leidt naar de dorpen Saas Grund, Saas Balen, Saas Fee en Saas Amalgell en uiteindelijk doodloopt aan de Diga di Mattmark (stuwmeer). Het stijgingspercentage komt bij lange na niet in de buurt van de 9%; hetgeen gisteren op de Moosalp eerder regel dan uitzondering was. De temperatuur is ideaal. Met een graadje of 23 in het dal is het lekker fietsen. Ik draai een lekker tempo. Ook hier is de omgeving weer van uitzonderlijke schoonheid. In mij euforie passeer ik twee wielrenners die ook de uitdaging wel zien in deze klim. Fluitend rijdt ik door de Saas” dorpjes; de stijgingen liggen tussen de 4% en 6% en dat verteer ik prima. Na Saas Amalgell veranderd geleidelijk de omgeving. Waar eerste de mooie alpenweiden en dorpjes domineren is het hier ruwer. Rotspartijen met grote resten sneeuw, kletterende watervallen die langs de bergwanden stromen.

Ook de weg wordt ruwer; de leuke percentages verharden zich en stijgen van 6 naar 7 naar 8 en naar 9 procenten. Geheel tegen het door mij bestudeerde bergprofiel in; want hierin staat immers dat de laatste 4 kilometers aan een procent of 6 zijn. Geloof me dan vallen de werkelijke percentages heel vies tegen.

Naarmate de klim vordert wordt het decor imposanter maar wordt het genieten moeilijk. In de verte ligt de wand van het stuwmeer en die komt maar langzaam dichterbij. In de laatste kilometer stijgt de weg door naar 12%; er lijkt geen einde aan te komen. Maar aan alles komt een eind en gelukkig ook aan mijn lijden op deze klim. Nadat ik bovenaan op adem ben gekomen neem ik wat fotos van het mooie berglandschap om me heen.

Tot mijn verbazing is geen spoor te bekennen van Peter en Rob (die ik toch echt niet gepasseerd ben). De omgeving boven aan het stuwmeer is magistraal. Omringd door gletsjers, hoge bertoppen en het groenblauwe water van de Mattmarksee bekijk ik de wegen waarlangs ik net naar boven ben geklommen.

In de verte zie ik twee stippen de top naderen. Het blijken Peter en Rob te zijn. Ook voor hen is het harken in de laatste kilometers en uiteraard leg ik hun lijden vast op de gevoelige plaat. De heren zijn op driekwart van de klim per ongeluk afgeslagen naar Saas Fee en hebben zodoende een paar leuke kilometers extra klim mogen meenemen.

De eerste kilometers van de afdaling zijn vervelend. Door de bochten en het dalingspercentage moet er flink in de remmen geknepen worden. Maar nadat de steile passages achter ons liggen is het volle bak naar beneden. Er zijn vrijwel geen noemenswaardige bochten meer en remmen is eigenlijk niet meer nodig. Als een wervelwind door Saas Amalgell en Saas grund. Hier stoppen we even om de inwendige mens te versterken. Cola en een goulashsoep bestel ik op het leuke terras. Een rare combinatie maar het smaakt uitstekend en het geeft weer de nodige energie om de verdere afdaling naar Stalden te vervolgen.

En dat gaat weer erg snel. Een paar kilometer voor Stalden ontwaar ik wel een erg fotogeniek plaatje. Met volle kracht knijp ik in de remmen en rij even terug om dit vast te leggen; mooi hè!

Stalden wordt in een vloek bereikt en de beklimming naar Tasch wordt ingezet. Hier moeten de benen weer even wennen. In de komende 20km moet er weer 650 meter geklommen worden. Stukken vals plat wisselen elkaar af met flinke beklimmingen, korte dalingen en langere stukken tegen 5, 6 en 7%. Vooral de klim vanaf het fietspad in de richting van de grote weg legt weer een bommetje in de kuiten; staand op de pedalen en gegeseld door de regen die op dat moment met bakken uit de lucht komt vallen bereik ik de doorgaande weg. Vlak achter Rob en Peter die ik tot op dat moment nog vrij aardig kan bijbenen.

Nog 12 km en 350 hoogtemeters en mijn benen beginnen te protesteren. Ik doe geen moeite meer om mijn metgezellen bij te houden; het zou me alleen maar opbreken in de laatste kilometers. In mij eigen tempo klim ik rustig verder en weet dat er nog één echt zwaar stukje komt. Een vandaag is het nog zwaarder dan gisteren.

Als ik aan het moeilijke stuk begin zie ik Rob en Peter de laatste (en meest steile) draai maken. Mijn achterstand valt me mee. Naarmate de klim vordert lijkt het wel of de procenten hier dubbel tellen. Als ik bijna boven ben haalt de teller de 8km per uur nog net; ik zit er helemaal doorheen. Gelukkig kan ik verder rustig uitfietsen tot het hotel. Want de laatste 4 kilometer zijn nagenoeg vlak.

In het hotel aangekomen grijp ik vlug mijn telefoon die ik vanmorgen vergeten was. Op de SMS staat een berichtje van kalita; “3e op de 200 wissel lalala”. Ik spring een gat in de lucht, Renee heeft het toch weer geflikt!!! Mijn dag kan niet meer stuk. Als dank hiervoor en voor het mooie weekend wordt er tijdens en na het avondeten het nodige aan Bachus geofferd. En als de bazin van het hotel om 24.00 uur de bar sluit komt er een einde aan een heel mooi, pittig, maar ook gezellig fietsweekend.
.

Täsch Zwitserland dag 1 - Moosalp

2009-07-12T12:36:00.000-07:00

Een leuke reis naar Täsch (Zwitserland) die ook nog voor een klein gedeelte wordt gesponsord door de personeelsvereniging van mijn werkgever; dat zie ik wel zitten. En zo zit ik op vrijdag 4 juli 2009 in de bus. De meesten van de reisgenoten hebben als doel de Zermattmarathon. Ik hou het bij mijn fietsje dat in het laadruim van de bus meegaat. Vanuit uitstekende hotel (Monte Rosa in Täsch) heb ik een route gepland naar de top van de Moosalp; een pittige klim van 15,5 km. Gemiddeld stijgingspercentage 7,9%. De thermometer, die vanuit de hotelkamer zichtbaar is, geeft een schamele 11 graden aan als ik wil vertrekken. Omdat ik niet weet wat me te wachten staat op 2000 meter hoogte besluit ik toch maar om de arm- en beenstukken aan te doen. Voor de zekerheid neem ik ook een windstopper mee in een klein rugzakje. Het verschil tussen zon en schaduw laat zich hier snel voelen. In de eerste kilometers was ik nog blij met de arm- en beenstukken. Na precies 5,8 kilometer maakte ik mijn eerste stop om alle overbodige kledingstukken uit te doen; het was gewoon warm! De route gaat over een mooie weg in het Zermattdal. De eerste 20 kilometer gaan bergafwaarts (van 1450 naar 900 meter). Aan weerszijden mooie rotspartijen en af en toe een glimp van één van de vele besneeuwde Alpenreuzen. Het smeltwater van de bovengelegen gletsjers valt rijkelijk naar beneden; kortom het decor is weer schitterend. In het dorp St. Niklaus wordt ik tegengehouden door een verkeersregelaar. De deelnemers van de Zermattmarathon passeren hier. Ik zie twee van mijn reisgenoten een bergje van rond de 20% opdraaien en wordt al moe als ik het zie; lopen zal nooit mijn ding worden. Ondanks de ruim 1700 deelnemers is iedereen snel voorbij en kan ik verder fietsen in de richting van Stalden. Om de 2 1/2 km lange tunnel te mijden neem ik het fietspad dat in een steile afdaling naar de ondergelegen rivier loopt om vervolgens met een iets minder steile klim vlak voor Stalden weer uit te komen. En van daar uit gaat het alleen maar omhoog. Het is nu al 26 graden. Het is de Zuidflank van de Moosalp die ik vandaag beklim en er is geen zuchtje wind hier. De eerste 7 kilometer zijn aan 9% en vallen, ook door de steeds warmere omstandigheden, erg zwaar. Na 3 km zwoegen staat de temperatuur al op 29 graden en ik heb toch altijd gedacht dat de temperatuur zou zakken naarmate je hoger komt. Het loopt in ieder geval voor geen meter en na de vijfde kilometer komt de stoom uit mijn oren en moet ik noodgedwongen stoppen om af te koelen. Onder één van de spaarzame bomen die deze zijde van de Moosalp rijk is kom ik gedurende een kwartier op adem en laat ik mijn lichaam afkoelen tot “normale” temperaturen. Een bidon fris beekwater over het koppie doet wonderen. Het zweetshirt gaat uit, de helm bind ik op het stuur en zo ga ik verder voor de volgende 10km. Hoewel de weg onveranderd stevig omhoog loopt, gaat het nu een stuk beter. De temperatuur begint langzaam te zakken en er is af en toe een lekker windje te voelen. Het feit dat ik ineens begin te genieten van de mooie uitzichten zegt genoeg. Na ruim 7 kilometer bereik ik Törbel een klein dorpje op 1550 meter hoogte. Wie haalt het toch in zijn hoofd om hier te gaan wonen? Het is hier natuurlijk prachtig en op dit moment heerlijk weer. Een lange vakantie zou ik het wel uithouden. Maar gedurende 3/4 jaar zit je hier waarschijnlijk in een meter sneeuw aan een vrijwel onbegaanbare weg. Het ziet er wel grappig uit, zo’n dorpje dat tegen een steile bergwand is geplakt. In Törbel vlakt de weg iets af tot een procent of 6 en dat is wel even een zalving voor de benen. Dit duurt echter niet lang en even na dit dorpje stijgt de weg weer over de 9%. Al rondkijkend begint het te duizelen in mijn hoofd. In de verte de overweldigende bergtoppen waarvan er enkele zelfs de 4000 meter overstijgen. Enkele centimeters naast me een afgrond van hondenden meters. Ik bedenk me dat afdalen op deze weg niet geheel risicoloos is. De schamele vangrail zou weinig bescherming bieden op het moment dat je er met volle vaart tegenaan knalt. Na 3 zware kilometers vlakt de weg definitief af. Gedurende de laatste drie mooie kilometers tegen een relaxed stijgingspercentage (variërend van 3% t/m 6 %) maak ik vanaf de fiets een paar foto’s en zelfs een klein filmpje. De klus is geklaard; de Moosalp staat op het palmares (al zit het me natuurlijk niet lekker dat ik na 5 kilometer de berm heb moeten opzoeken). Op de top maak ik snel nog wat foto's van de adembenemende omgeving. De afdaling wordt ingezet. Deze is zeker niet minder steil en bochtig dan de klim op de andere flank en ik moet dan ook vol in de remmen. Het gaat hier door een prachtig bos. Door de vele haarspeldbochten gaat het niet echt snel. Vlak voor Burchen neem ik plaats op een terras met uitkijk op de mooie omgeving. Een halve liter cola en een spaghetti Aioli smaakt uitstekend. Eigenlijk veel te lekker want een half uur later vertrek ik met een te volle maag in volle vitesse richting Visp in het Rhonedal. Visp is zeker geen leuk stadje. Veel verkeer en omliggende industrie. Ook is het hier erg benauwd (temperatuur 32 graden). Allerminst prettig om te fietsen dus. Dat geldt eigenlijk voor het hele stuk tussen Visp en Stalden. De weg stijgt behoorlijk, het verkeer raast in grote getale voorbij en het uitzicht geeft me niet bepaald het Zwitserleven gevoel. In Stalden beland ik eindelijk weer op verkeersluwere wegen en fiets ik de weg van vanmorgen in omgekeerde richting – omhoog dus. In Stalden gaat het sterk naar beneden als ik het fietspad neem om de tunnel te ontwijken. De stijging om daarna weer terug op de weg te komen is moordend. Anderhalve kilometer tegen 8, 9 en 10% is geen makkie meer. Ook na deze klim blijft de weg doorstijgen en wel tot een kilometer of 4 voor het hotel. Tussen kilometer 84 en 86 komt er nog een “heerlijk toetje. Na een aanloop van 7% a 8% gedurende een kilometer stijgt de weg door naar 12%. Dat valt vies tegen als je hier geen rekening mee houdt. Het beetje jus dat er nog in mijn benen zit wordt eruit geperst en de laatste loodsjes wegen verdomd zwaar. Het hotel lonkt in de verte. Bijna bij het hotel zie ik aan mijn linkerkant een kapel. Geloof of bijgeloof; ik weet het niet; maar omdat mijn dochter morgen haar NK lange baan moet zwemmen sla ik een zijweg in en trotseer het klimmetje voor een korte stop bij het beeld van Onze Lieve Vrouw. Het beeld staat daar ter nagedachtenis aan een wonder dat heel lang geleden in dit dorpje geschiedde. In stilte vraag ik een klein wonder voor morgen! Even later kom ik aan bij het mooie hotel in Täsch. Het was een prachtige rit.

La Classique des Ardennes

2009-06-09T09:38:00.000-07:00

Zaterdag 6 juni 2009; op mijn programma staat eigenlijk de Achouffe classic in Houffalize. Op het laatste moment zie daarvan af. In Soumagne wordt namelijk ook een toertocht gereden, eveneens door de Ardennen. Omdat ik liever 20 minuten in de auto zit dan ruim een uur verkies ik La classique des Ardennes.

Vroeg in de ochtend rij ik met Frenk mee naar Soumagne waar de inschrijving vlot verloopt. Bij het vertrek zien we wel 5 soorten pijlen op de weg staan en lijkt het verstandig om even goed te informeren welke we moeten volgen; de witte dus! Om 8.20 rijden we weg. Na 3 km volgt het eerste klimmetje in Xendelesse; de Reneubois. Op zich geen klim om van wakker te liggen. Maar ik hou er niet zo van als ik meteen in het begin van een tocht al flink moet trappen – ik kom liever wat later op gang en heb het gevoel dat ik dan ook beter rij. Na de Renuebois is het dalen naar het Vesdredal. In Nessonvaux begint de eerste serieuze klim van de dag; de Transenster. Een mooie klim van 4 kilometer; een echte lekkere loper. Het wordt nergens echt steil maar een makkie is het zeker niet. We klimmen samen met een groep van de organiserende vereniging (cc Hawy) en ik klim gemakkelijk met de voorste mee. In het midden een jochie van een jaar of 12 die met speels gemak de pedalen ronddraait. Knap van die jongen; ik ben benieuwd hoe hij de finish haalt? Boven op de Transenster maak ik, op het minst mooie punt van de klim, een foto. Deze komt niet door de ballotagecommissie en staat dus niet in dit verhaal. In volle vaart suizen we via een iets te grote weg met behoorlijk veel verkeer richting Remouchamps en vervolgens langs de Ambleve richting Stoumont. Alweer een te grote weg. Jammer want de organisatie kan toch een keuze maken uit een scala aan prachtige wegen die deze streek herbergt; een gemiste kans. Er is duidelijk een keuze gemaakt voor wegen waarop snelheid gemaakt kan worden – wellicht heeft dat met de cyclosportive te maken die gelijktijdig met de toertocht plaatsvindt. Frenk en ik maken er in ieder geval gebruik van en rijden kop over kop in een rap tempo richting het dak van deze rit; de cote de Vequee. Deze klim begint eigenlijk al in Targnon met een rustige 1 a 2% opwarming. In Stoumont, nadat we eindelijk de grote weg verlaten, kantelt de weg in verticale richting en is de stijging even serieus – 9%. Vervolgens stijgt deze helling rustig verder met percentages tussen de 5% en 8%. Het wordt nergens echt zwaar, de omgeving is inspirerend; dat is de reden waarom ik aan deze tocht meedoe! Boven aan de helling is de “streep” getrokken. We hebben de sommet de Vequee bereikt en nemen een paar foto’s. sommet de Vequee Even later komt de groep van cc Hawy over de top met in derde positie de jongen. Hij rijdt verdomd goed! Op de top zorg ik ervoor dat de maag gevuld wordt. De pannenkoeken met stroop smaken uitstekend. Wel moet ik eraan denken de laag appelstroop volgende keer wat dunner te maken zodat het goedje niet ertussen uit loopt; het plakt zo! De afdaling wordt ingezet. Het is geen afdaling die je in een paar kilometer weer “gelijkvloers” brengt. Geleidelijk daalt de weg in de richting van La Reid en Banneux. Op de N62 wordt helaas de grote weg weer genomen in de richting van Gomzé en door naar Trooz. Hierna wordt via de grote weg door het Vesdredal naar Nessonvaux gereden waar we eindelijk weer wat leuke wegen voorgeschoteld krijgen (hoewel we deze op de heenweg ook al gereden hadden, was dat wel een opluchting). Bois d'Olne Na een korte pauze rijden we via het Bois d’Olne weer met de wind vol op de kop in de richting van Soiron. Dat valt toch wel tegen; de laatste tien kilometer met de wind vol in het gezicht op een licht hellend parcours. De helling in Soiron is de laatste scherprechter want de laatste stijging naar de voetbalkantine in Soumagne is te kort om de benen echt te laten kraken. In de feesttent drinken Frenk en ik een lekkere Jupiler. Dat hebben we wel verdiend! . Lekker gefietst. De route was uitstekend uitgepijld. Maar de route zelf was toch tegenvallend. In zo’n prachtige streek vrijwel alleen op de grote wegen rijden is doodzonde! Wat dat betreft mogen ze eens te rade gaan bij de route- bouwers van de Steven Rooks classic of de Shimano fiets challenge. Daar kunnen ze veel van leren.

Shimano Fiets Challenge

2009-05-04T12:13:00.001-07:00

Veel te vroeg arriveer ik op het Clermontplein in Vaals. Het is nog rustig, ook bij de Shimano-stand waar ik de gereserveerde Di2 testfiets moet ophalen. Na het afgeven van mijn identiteitskaart en het maken van een fotootje kan ik op weg voor de 100km toertocht. De fietschallenge is absoluut pittig. Vanaf de start meteen aan de bak voor de klim naar het drielandenpunt. In de eerste 10 km krijg ik nog een paar pittige beklimmingen voor de kiezen. Ik heb er althans een hekel aan om meteen op volle toeren te moeten draaien en kom voor mijn gevoel dan ook moeilijk op gang. De omgeving maakt echter veel goed. Door de gele koolzaadbloemen schittert de Camerig als een goudomrande parel in de zon. Ik heb me voorgenomen niet bij elk mooi plaatje af te stappen maar heb wel een beetje spijt dat ik dit plaatje nu niet hier kan laten zien. De route gaat verder op en af naar Terziet, Sippenaken, en Montzen. Na een lange aanloop die al licht omhoog loopt ligt hier een venijnige klim op de loer. Aangekomen bij het bos krijgt de weg “Keutenbergse” nukken en is het harken om op de fiets te blijven. Hier merk ik het verschil tussen mijn triple en het dubbel cranckstel (waarmee ik nu fiets). Na een meter of honderd vlakt de weg af. Maar aan het einde van de klim is er weer een bommetje gelegd van een procent of 15 en moet ik weer flink in de beugels om overeind te blijven. De klim is mij onbekend maar blijkt later de Kinkenweg te zijn. Een juweeltje dat ik zeker vaker zal gaan beklimmen. De weg wordt vervolgd en gaat onverminderd op en af richting Henri Chapelle en Clermont waar ik een fotootje met de zelfontspanner probeer te maken. Door de kasseien in het centrum blijkt het te moeilijk om binnen de ingestelde tijd een keerpunt te maken en dus zelf op de foto te komen. Via Froidthier worden we getrakteerd op een mooie lange klim in de richting van Battice, de cote de Bouxhmont. Een klim van ruim 2 kilometer. Op het moment dat de klim nog een flinke bite krijgt en zijn gemiddelde percentage flink te boven gaat, staar ik midden in de telelens van een fotograaf die plaatjes schiet van de deelnemers aan de SFC. Op dat moment fiets ik in gezelschap van een deelnemer uit Sittard en Zeist en zijn wij met afstand de beste klimmers uit een groepje van een man of 10. Dat moet dus wel een leuke foto zijn? Ik heb er echter geen € 6,-- voor over! Deze foto is gemaakt op de Bouxhmont, een maand later, vanuit een andere hoek met een zelfontspanner Boven op deze klim is de bevoorrading. Verse krentenbollen smaken voortreffelijk. De bidons worden gevuld met sportdrank en 10 minuten later ben ik weer op weg. In no-time hebben we weer twee beklimmingen voor de kiezen waarvan de “Saint Jean Sart” natuurlijk een mooie maar bekende is. Door mijn kennis van het parcours weet ik dat La Clouse in aantocht is en dat dit, zonder mijn triple en 80 zware km in de benen, een hele kluif wordt. Even rustig aan dus. Voor zover dat mogelijk op het golvende parcours rondom Aubel. La Clouse begin ik rustig want ik weet dat de laatste loodjes hier dubbel tellen. Met het stijgen van de weg stijgt ook mijn zelfvertrouwen en kracht en nader ik mijn voorgangers. De laatste meters sleep ik me naar de top en ben toch eigenlijk verbaasd dat ik nog “makkelijk” naar boven kom. Boven is er een schitterend uitzicht en ik vind het dan ook jammer dat ik hier niet gefotografeerd wordt. Omdat ik toch een foto van dit fraaie tafereel op deze weblog wil plaatsen kies ik een andere deelnemer uit die zich toevallig op dat moment onttrekt uit het dal van La Clouse. berg la Clouse Het ergste is nu achter de rug; alhoewel! Bij Teuven volgt weer een pittige beklimming. Het gaat echter nog steeds soepel. Bij het kleine klimmetje bij Sippenaken (ik zit dan op 8km van de finish) merk ik dat mijn krachten nagenoeg op zijn. Ook mijn toverdrank is op en daarom wordt de laatste klim naar het drielandenpunt erg lang en zwaar. Maar als ik tijdens de beklimming nog fietsers voorbij rij, heb ik in de gaten dat ik niet de enige ben die zijn kruit heeft verschoten. Na een klein rondje in Vaals fiets ik moe maar voldaan over de finish. Een gemiddelde van bijna 25km per uur is voor mij als eenling op deze afstand zeker niet slecht. Een hele mooie route, perfect weer; kortom een heerlijke dag. De fiets en het versnellingsapparaat was zeker de moeite waard. Helaas moet ik de fiets weer inleveren bij de Shimanostand. Di2 is absoluut een toegevoegde waarde al vind ik het verschil met de traditionele schakeling niet zo groot dat ik er ook maar over peins om tot aanschaf over te gaan. Over mijn eigen Ultegra van een jaartje oud ben ik eigenlijk heel tevreden en daar laten we het voorlopig dus bij.

zo maar een avondritje

2009-05-01T09:34:00.000-07:00

Het is weer zomertijd. Na het werk en het avondeten is er weer tijd om een ritje te maken. Soms met een groepje op de dinsdagavond soms alleen; zoals afgelopen dinsdagavond. Een zonnige maar frisse avond in april. De fruitbomen vol in bloei. Prachtige schakeringen door de avondzon. Niet alleen een avond om hard te fietsen. Ook een avond om veel rond te kijken en het voorjaar diep op te snuiven; een heerlijke avond door een prachtige streek; mijn eigen achtertuin. Via Mesch neem ik het fietspad dat leidt door de achtertuin van ’s-Gravenvoeren. Ook dit deel van België heeft de fietsknooppunten ontdekt en via mooie, pas aangelegde paden kom je op de mooiste plekjes van Voeren.

's-Gravenvoeren

In St. Martensvoeren klim ik naar Ulvend. Tijdens de klim kun je de afleiding zoeken door het landschap aan je linkerkant te bekijken. Een plaatje dat niet zal misstaan in de fotoalbum van één van je mooiste vakantielanden en toch zo dichtbij! Terwijl ik weer op mijn fiets wil stappen informeert een vriendelijk wielrenner of alles ok is. Het was maar voor een foto, antwoord ik. Als hij onderstaand plaatje ziet snapt hij wel waarom.

Ulvend

Boven op Ulvend sla ik de eerstvolgende (onbekende) weg in. Het blijkt alweer een “knooppuntfietspad” en zet koers richting Teuven en Slenaken. Via de Loorberg maak ik een ommetje boven op het plateau van de “Koning van Spanje”, de heuvel die ik uiteindelijk afdaal naar Gulpen.

Gulpen

Ter hoogte van het zwembad neem ik het fietspad links en kom uiteindelijk uit op een fietspad dat in de richting van Reymerstok gaat. De paarden in deze wei hebben nog volop de ruimte en kunnen net als ik genieten van het mooie uitzicht op de Gulpense heuvels.

Fietspad tussen Gulpen en Reymerstok

Via Terlinden, Terhorst, Banholt, Sint-Geertruid ga ik terug naar huis. Mijn hoofd is helemaal leeggewaaid en weer helemaal klaar voor de alledaagse drukmakerij.

Ardennentrip Ambly

2009-04-29T13:07:00.000-07:00

Er zijn zo van die ritjes die nog mooier zijn dan de doorsnee fietstochten op zaterdag of zondag. Afgelopen vrijdag was er zo eentje. Doel is een vakantiehuis in Ambly; prachtig gelegen in de Belgische Ardennen, waar we worden getrakteerd op een leuk familieweekend. De tocht is op papier 97 km lang met ruim 1400 hoogtemeters; een pittige rit dus! Vanaf mijn woonplaats fiets ik langs de maas richting Luik. De eerste kilometers zijn ter opwarming en gaan over een fietspad tussen de maas en de autosnelweg. De “echte”tocht begint in Jupille sur Meuse. Direct na binnen rijden van deze aartslelijke Luikse agglomeratie begint de weg te stijgen. Met het stijgen van de hoogte stijgt ook de esthetische waarde van deze tocht. Het eerste hoogtepunt dient zich aan; een heuse kasseiklim tussen Jupille en Beyne. Deze klim is eigenlijk een verlengde van de klim die eigenlijk al begint op het moment dat je de Maas verlaat. Het is een leuke, mooie maar pittige klim op onvervalst Waals wegdek dat, als extra toetje, is opgetuigd met kasseien die in Parijs - Roubaix niet zouden misstaan. Rue de Henri Warnant Tijdens het maken van deze foto wordt mijn camera bijna aan flarden gereden door twee jeugdige Walen. Uit respect gingen ze wel erg ver aan de kant maar hadden niet gezien dat er in de berm een fotocamera (ingesteld met de zelfontspanner) stond opgesteld die mijzelf en de klim voor altijd wil verenigen. Op 30 cm voor de camera houdt de auto stil; achteraf wel een hilarisch moment met beide heren die mij en passant vergelijken met Tom Boonen (die een paar weken geleden Parijs – Roubaix won). De rit wordt voortgezet richting Beyne en Romsee. Vanaf Romsee daal ik in de armen van de Ardense schoonheid en zie de eerste prachtige uitzichten. Er zullen er nog veel volgen. De tweede klim dient zich aan op de weg van Prayon naar Beufays. Op de weg tussen Beaufays en Sprimont wordt druk getraind door de profploegen die komende zondag hun opwachting maken in Luik-Bastenaken-Luik. Achtereenvolgens passeren Cofidis, Lotto en Quickstep (gebroederlijk naast elkaar) en Francais des Jeux. Eenzaam op een bankje zit een oude man te genieten van het tafereel dat zich voor hem afspeelt. Zondag zit hij niet op het bankje; ze komen hier zondag niet langs, zegt hij lachend. Nadat de oude man me de weg naar Rouvreux wijst en ik hem voor zondag veel geluk wens met zijn idool, Philippe Gilbert, sla ik rechtsaf naar de rust van de velden en de bossen en klim in een rustig tempo naar Rouvreux. Boven is het prachtig en kijk ik uit op de top van de Chambralles, de volgende beklimming in de rit. Eerst nog een pittige afdaling naar de Ambleve. Het gaat hier steil naar beneden en ik bedenk me dat ik blij mag zijn dat ik deze niet op hoef te fietsen; hoewel de Chambralles die volgt natuurlijk ook geen kinderachtige is. Het eerste stuk door het bos, langs de groeve loopt het flink omhoog en tikt bijna de 20% aan. Bij het dorpje tempert de klim iets om vervolgens weer aan te zwellen tot pakweg het bankje. Op deze mooie plek eet ik mijn pannenkoeken met appelstroop. Het bankje ziet via een prachtig vergezicht uit op de bergkam aan de overzijde van de Ambleve waar ik zo juist vandaan kom (Rouvreux). Col de Chambralles Via de rustige Ardense binnenwegen zet ik koers in de richting van Durbuy. In de buurt van Xhoris Durbuy is een leuk maar toeristische stadje. Durbuy Op één van de vele terassen verorber ik een halve liter cola. Wat extra energie is wel nodig want het zwaartepunt van de route volgt nog. Bij het uitrijden van het dorp vul ik mijn bidons met het water dat ik zojuist gekocht heb in een Waals café bij een schone dame met een typisch Vlaams accent. Een zakje Isostar in de bidon en we kunnen weer verder . Over de mooie fietspaden in de richting van Petithan. Helaas is het fietspad snel ten einde en moet ik over een vervelende weg verder. De binnenwegen leiden in dit geval tot meer omwegen dan me lief is en het doel zal toch uiteindelijk bereikt moeten worden. En dus kies de grote baan naar Hotton. Vanaf Hotton is het echter weer genieten maar tegelijk behoorlijk afzien. Want al direct na het verlaten van de grote weg gaat het behoorlijk omhoog. Na het dorpje Menil-Favay stijgt de weg stevig door met lange stukken boven de 10%. Mijn benen beginnen inmiddels aardig “vol” te lopen. De omgeving maakt echter veel goed. Midden in het bos wordt het hoogtepunt van deze rit bereikt (440m). Sur Waha Het is niet alleen het letterlijke hoogtepunt van deze rit (440m); de omgeving is van een onnavolgbare schoonheid. Prachtige kleuren schitteren in de zon die mij de hele tocht begeleid. Ondanks het stijgend wegdek is het een genot om hier te fietsen. Via de smalle wegen van Grimbriemont, Roy en Charneux bereik ik moe maar voldaan Ambly. Door het foutje bij Beaufays en nog een paar kleinere miskleunen staat de teller uiteindelijk op 109km en 1551 hoogtemeters.

DIKKE BANDENRACE

2009-04-04T13:25:00.001-07:00

Wielrennen is één van mijn passies. Dat moet je na het lezen van deze weblog wel duidelijk zijn. En als ik zo in mijn eentje door de Limburgse of Belgische heuvels fiets dan voel ik me soms wel eens een echte ster. Dat gevoel dat je echt sterk bent, niet kapot bent te krijgen; heerlijk is dat! Als ik met een groep fiets is dat meestal net even anders. Dan heb ik juist vaak het gevoel dat ik toch net even iets minder ben als mijn fietsgenoten; zeker als er hard wordt doorgetrokken op een lang recht en vlak stuk. Dan moet ik altijd bijten om in het wiel te blijven. Overnemen komt dan al helemaal niet in mijn vocabulaire voor. Laats was ik met mijn dochter aan het oefenen voor de dikke bandenrace. Ze had al snel genoeg van de plaatselijke rondjes door het dorp en zei na het laatste rondje dat dit toch echt niets voor haar was. Vandaag (zaterdag 4 april 2009) ben ik dan ook stomverbaasd als mijn dochter thuiskomt met een flinke beker en een hele tas met allerlei wielerattributen. Trots als een pauw volgt het verhaal; ze heeft gewonnen in de dikke bandenrace. Blijkbaar heeft ze meer pit dan haar pa. Die is al blij als hij een sprintje bergop kan winnen met één van zijn fietsvrienden.

Toscane - Greve in Chianti

2008-10-20T05:53:00.000-07:00

Een korte vakantie in het wielermekka bij uitstek; de Chiantistreek in Toscane (Italië). Een prachtig glooiend gebied waar nauwelijks een meter vlakke weg is te vinden. Mooi weer en een kleurrijk herfstdecor viel ons ten deel. Een week genieten dus. Niet alleen de natuur maar ook de steden mogen er wezen. Zelf ben ik eigenlijk geen stadsmens en kunst is aan mij niet besteed. Maar na een dagje Florence was ik diep onder de indruk. Wat een prachtstad. Het ene gebouw nog mooier dan het andere. Achter elke hoek van de straat wachtte weer een nieuwe verassing. Overweldigende architectuur, kunstige beeldhouwwerken en mooie sfeervolle pleinen. San Gimignano is ook mooi doch hier had ik een beetje het gevoel dat ik in een kermisattractie rondliep. Wat dat betreft beviel Cortona veel beter. Qua schoonheid vergelijkbaar maar veel authentieker. Hier kun je de echte Italiaanse sfeer opsnuiven. Onder het genot van een paar wijntjes en een heerlijke portie Bruschetta op de Piazza del Republica vergeet je de tijd. Ook Siena is een prachtstad. Vooral de Piazza del Campo is indrukwekkend. En vergeet niet even langs de Dom te gaan. Lucca mag je zeker niet overslaan. Met zijn leuke kleine en smaakvol ingerichte winkeltjes is het hier heerlijk toeven. Absoluut de moeite waard. Het lijkt een beetje op Siena maar dan een compactere uitvoering. Voor een wielrenner is het eten in Italië natuurlijk geweldig. De pasta’s (koolhydraten) lachen je hier toe in ontelbare variaties. Risotto di mare, Lasagne con pesto, tagliatelle con pomodori ze hebben mij allen bekoord. Vergezeld met één van de lekkerste salades die ik ooit heb geproefd (een hele simpele doch uiterst smaakvolle insalata pomodori) en een flesje wijn en je verkeert in hogere sferen. Simpele maaltijden maar wel erg lekker! Om de hoek nemen we een lekkere gelato op de hand. In het verhaaltje is tot nog toe geen fiets voorbij gekomen. Dat klopt ook want ik heb geen meter gefietst. Niet één keer gefietst in het mekka van alle wielerfanaten! Het was ook niet bedoeld als fietsvakantie. Toch had ik af en toe wel een beetje buikpijn als ik de gesoigneerde Italianen op hun mooie racefietsjes zag rijden en tijdens de rit (in de gehuurde Fiat Punto) van Greve naar Siena met de prachtige panorama’s. Maar eigenlijk was ik wel blij dat ik de fiets niet mee had. Want in de sporadische vrije uurtjes was ik blij dat ik lekker rustig met een boek in het zonnetje kon zitten. Genietend van het uitzicht op de omringende heuvels dat onze prachtige Borgo bood .

Ook zonder fiets was deze week Toscane fantastisch!

Mountainbike weekend 27 en 28 september 2008

2008-09-30T07:27:00.001-07:00

's-Nachts 4 uur. Na een gezellig avondje stappen lig ik eindelijk in bed. Om 1930 uur zijn we bij elkaar gekomen in café “De Tribunal” in Maastricht. Daar werd even omhelst, gepoend en snel even bijgebabbeld. Brugge, Oostende, Breda en Maastricht was weer voor een weekendje herenigd. Een weekend dat garant staat voor lekker eten, behoorlijk veel gerstenat, een beetje fietsen en hele grote hoop geauwehoer!!! Bij Mes Amis was het diner gereserveerd. Het visje was aan de magere kant. Voor de rest was het eten en vooral de wijn prima. De tongen kwamen steeds losser en het niveau deed het gebruikelijke stapje terug. Na het eten nog een flinke pint gedronken in de Tribunal. Na sluitingstijd trokken de meesten naar huis. Koen, Jos en Bert waren de diehards dit jaar en gingen gestaag door. “Echte” bikkels; hoewel Koen daar de morgen daarna iets anders over dacht. De zondag begint zoals gebruikelijk om 9.15 uur met het ontbijt onder de carport bij Marielle en Frank. Spek en ei gaat er erg goed in na een zware avond. Een paar bakken koffie erbij en dan zijn we weer (bijna allemaal) de oude.

Langzaam aan druppelt iedereen binnen en als Bert om 10.10 uur arriveert kunnen we van start. Op weg voor een toer de force van (ik schat) een 35km?? door het Limburgse heuvelland en langs een aantal Limburgse kroegen.

De eerste stop is al na een kilometer of 3. Nadat de eerste helling half is bedwongen fietsen we linksaf richting de kantine van het golfcomplex van Cadier en Keer. http://www.golfenophetrijk.nl/margraten/home . Terwijl, onder de verbaasde blikken van de golvende elite, de eerste schotel bier wordt geserveerd komt Koen het golfterrein op gelopen.

Zijn laatste glas bier van de avond ervoor is net niet lekker gevallen. Hoewel we toch nog vrij rustig zijn in de vroege ochtend worden we al snel gemaand om “een beetje gedempt te spreken”. Er blijkt een wedstrijd te zijn en daar is blijkbaar meer concentratie voor nodig dan voor onze mtb-clash. Na één glas bier lijkt het ons beter om het stalen ros te nemen en koers te zetten naar de volgende stop.

Door het hoge gras van de weiden dalen we van Cadier en Keer naar Bemelen. Hierna richting Margraten (Groot Welsden). Het wordt Koen allemaal letterlijk een beetje veel en zijn maaginhoud wordt geloosd in de Weldense bossen. Hoewel de overige bikkels redelijk kunnen volgen treurt niemand erom dat er (omwille van Koen) een tandje lager wordt gefietst. In Sibbe stranden we in het plaatselijk wielercafé. Het terras zit vol en we nemen (noodgedwongen) plaats voor het buffet. Roger heeft al achter de take plaatsgenomen. Hij moest, voordat hij een stalen ros kon nemen, eerst oefenen op een echt ros van vlees en bloed. De tweede schotel bier passeert de revue en voor Koen is er de broodnodige cola met ontbijtkoek. Als er ineens een knappe dame “mit beheurlikke komveur’ naast Koen komt zitten veert hij in een keer op. Hij lijkt zich helemaal te herpakken en blijkt zelfs te kunnen praten.

Na een paar pilsjes worden we door de routekapitein de tent uitgejaagd voor de derde “tour de force”.

En hier moet behoorlijk geklommen (en gedaald) gaan worden. Roger merkt al snel dat het echte ros makkelijker naar boven rijdt dan zijn stalen ros. Juist op het moment dat hij dreigt om te kiepen krijgt hij in de gaten dat hij nu zelf iets moet doen. Maar het is al te laat en opstappen lukt niet meer! Roger wordt overigens fysiek gesteund door Philippe. Hoewel hij beschikt over superbenen loopt hij gewoon lekker mee! Wat een sociaal dier.

Na een pittige doch mooie klim komen we op een plek waar we een prachtige view hebben over Valkenburg en omgeving.

Dit is tevens een kritiek punt en was verleden jaar het breekpunt in de koers (want in de afdeling die toen volgde werd de jeugdige overmoed van Bert pijnlijk duidelijk). Na een driedubbele salto met hele schroef belandde hij even later in het AZM te Maastricht – 4 gebroken ribben en een geperforeerde long. Gelukkig is nu iedereen een stukje rustiger en valt er slechts een kleine val van Francois Frijns te noteren. Het tempo in de afdalingen ligt de gehele dag lager dan het tempo in de beklimmingen. Bert heeft toch wel indruk gemaakt verleden jaar!

Na een paar zeer fraaie wegen komen we uiteindelijk bij Café Weerts. Hier blijkt dat Francois Engelen zijn eigen kracht niet kent. Hij heeft in de laatste kilometer zijn rechter pedaal van zijn fiets getrapt. Wat een brute kracht schuilt er toch in die jongen. Café Weerts is een geweldig moderne etablissement dat wordt uitgebaat door een lieve mevrouw die al moe wordt bij de eerste bestelling. Het is me ook wat; een hele schotel bier tappen? Bij het tweede biertje blijken de glazen op? Frank en Roger besluiten, als gelouterde horecaondernemers, binnen een oogje in het zeil te houden. Dat wordt zeer gewaardeerd door de uitbaatster want even later lopen ze elk met een halve liter te pronken op het terras.

Langzaam beginnen de biertjes naar de kop te stijgen en moeten we verder want de lunch wacht. Na een lange klim vanaf kasteel Schaloen bereiken we al snel (sommigen wat minder snel omdat ze dit bergje persé op willen lopen) de lunchplek. Deze is vandaag op een grote picknickplaats aan de rand van het bos. Een prachtig uitzicht op Valkenburg met een heuse “table d’orientation”. Marielle verrast ons hier met een lunch die we in geen jaren gehad hebben. Lekkere warme goulashsoep en een compleet koud buffet. Vergezeld van een heerlijke wijn en koffie voor de liefhebbers. De temperatuur is inmiddels behoorlijk gestegen en het lijkt wel even hartje zomer. De kleren gaan uit en de gespierde lichamen van een paar fietsende adonissen komt te voorschijn – de kracht straalt er van af!

Helaas komt ook aan dit tafereel een einde. Er zal toch nog gefietst moeten worden.

Vanaf de picknickplaats zetten we koers en rijden in de bossen, dorpen en gehuchten rondom Valkenburg; het is verdomde mooi hier.

In het Limburgse Heuvelland doet zich, bij tijd en wijlen, nog een wonder voor. Zo ook deze zondag. Terwijl ons peloton stopt voor een klein kapelke in de buurt van Arensgenhout vindt Frank een hele doos vol bier achter de kapel. Er zit zelfs een opener in. Hoe die doos daar gekomen is? Maria (die in de kapel stond) zal het weten maar houdt de lippen stijf op elkaar.

Bij zo een gebeurtenis hoort een mooie foto. Nadat iedereen zich heeft verzameld op de grond voor het kapel stel ik de fotocamera in en neem plaats in de groep, Na 10 sec. is de foto gelukt. Twee wandelende dames doen ook nog een poging en tijdens de pose blijkt de camera in de filmstand te staan – dat levert wel een leuk filmfragmentje op.

Inmiddels rijden we weg van Valkenburg in de richting van Houthem. Dit tourtje stelt weinig voor. Tot grote opluchting van Philippe komen we geen helling meer tegen. Bij chateau St. Gerlach is de traditionele champagnestop.

Jos is de enige jubliaris. Al tien keer eerder heeft hij zijn benen gepijnigd en zichzelf (tijdens de zoveelste klim van één of ander rotbergje) voorgenomen nooit meer mee te gaan (dit voornemen werd overigens altijd weer tijdens de eerstvolgende caféstop afgezworen). Hij krijgt de beker van onze routekapitein Frank, de kussen van rondemiss Marielle en een flinke lik van Dorus, onze mascotte van dit jaar.

Een paar fietsers blijken tijdens deze stop zodanig uitgeput dat een vervolg geen optie meer lijkt. Wonderbaarlijk genoeg heeft deze persoon het volgende café toch gehaald.

Op weg naar de laatste stop bij café Baskuul in Bemelen. Frank heeft ons nog een laatste toetje voorgeschoteld en bij de Geulhemermolen draaien we links de Geulhemerberg op. Niet iedereen schat dit bergje op zijn waarde. Philip en Koen stormen aan de voet naar voren en proberen in één sprint boven te komen. Helaas blijkt dit klimmetje geen 50 meter maar 1000 meter; 950 meter te lang. Toch komen ook onze Belgische vrienden fietsend boven – een puike prestatie! In café Baskuul trekken we de registers nog eens goed open. Met de nodige biertjes, Erdinger en zelfs l’Achouffe worden de droge kelen gesmeerd.

Op de klanken van André Hazes deinen we richting het einde van deze schitterende dag. Een sportieve dag waarvan de echt sportieve kanten een beetje afgevlakt worden door de alcoholische versnaperingen. Vooral een dag om de vriendschapsbanden in deze groep weer eens aan te halen. Moe maar voldaan fiets ik richting Eijsden en intussen mijmer ik nog even over dit prachtige weekend.

Klik op bijgaande foto en bekijk het filmpje van de mtb-tocht.

http://nl.youtube.com/watch?v=UcL9zSXZVPU

Wilde Waalse Kuitenbijterskoers 2: De voorbereiding en de change of plan

2008-09-24T07:36:00.000-07:00

Komende zaterdag wordt de tweede wilde waalse kuitenbijterskoers verreden. Georganiseerd door Bas en Mathijs Wolfs uit Eijsden (de kuitenbijters) http://www.kuitenbijters.com/. Al heel veel speculaties doen de ronde en er wordt zelfs aangeraden om de bandjes voor deze dag te wisselen. "Er zouden stukken inzitten waar een tractor het nog moeilijk mee zou hebben" deelde één van de heren met een hartelijke haha! mij mee. Heerlijk, deze voorpret! Verwachtingen zeggen niet altijd alles. Bij de eerste editie van de wilde waalse kuitenbijterskoers had ik al mijn geld gezet op de Rue de Tesny. Gelukking kwam mijn verwachting niet uit; de Tesny kwam niet in het parcours voor. Gelukkig? Voor wat de Tesny betreft misschien wel. Maar met de alternatieven was ik ook niet zo heel gelukkig. De Henri Warnant, Voie de Chars en de Drolenval zijn klimmen die een zware wissel trokken op mijn conditie. Het zijn van die krengen die je doen snakken naar lucht en waaraan geen einde lijkt te komen. Op zich niet zo heel lang maar zo verdomde steil. een "echte" kuitenbijter Mijn verwachtingen voor de tweede wwkk? Eerlijk gezegd zou ik niet weten welke hellingen we worden opgestuurd – geen flauw idee! Zeker weten dat het weer hellingen zijn van de ergste soort. Hellingen die je nog niet te voet zou doen. Hellingen waarvan het asfalt grotendeels is weggevreten en waar je banden nauwelijks grip op hebben. Hellingen die zo steil zijn dat je voorwiel los van de weg komt; waar je in je kleinste verzet nog moet gaan staan op de pedalen omdat je ze anders niet meer rond krijgt. Hellingen die “onze” Keutenberg, de dode man en Eyserbosweg doen verbleken. Ondanks dit vooruitzicht kijk ik uit naar de wwkk2. Verheug ik me weer op de verassingen, het afzien, het weerzien en de heerlijke pasta. noot d.d. 29 september 2008 Ondanks het feit dat ik me op deze tocht verheugde heb ik toch op het laatste moment moeten afzien van deelname. Er moest een keuze gemaakt worden tussen twee top"evenementen" waarbij de ene het meer sportieve karakter en de andere het sociale karakter benadrukt. Omdat bij deze laatste al mijn vrienden zijn betrokken die ik vaak nog maar 1 keer per jaar zie heb ik uiteindelijk de plannen omgegooid. De kuitenbijterskoers werd verruild voor het jaarlijks moutainbikeweekend. De zwaarte van dit weekend zit hem niet zozeer in het fietsen. Want de afstanden tussen de caféstops zijn relatief klein. En juist daar zit de pijn; de alcohol. Meer over dit weekend kun je over een paar dagen lezen op deze site.

Frankrijk Parc du Pilat

2008-09-19T05:39:00.000-07:00

Voor wat betreft het fietsen moet het laatste gedeelte van de vakantie de uitsmijter worden. Traditiegetrouw sluiten we onze vakantie af op camping Le Bontemps in Vernioz. Een mooie camping in de buurt van Vienne. Vernioz ligt een kilometer of 15 verwijderd van de voet van één van de mooiste en tevens onbekendste natuurparken in Frankrijk; Parc du Pilat. http://www.parc-naturel-pilat.fr/. De omgeving is niet meer nieuw voor mij. Maar voor dit jaar heb ik echt een route samengesteld waarin ik alle highlights heb opgenomen. Uiteindelijk ben ik in Doizieux fout gereden. Het maakte de route zeker niet minder zwaar en de omgeving was gewoon fantastisch. Rondje Chavanay - Chuyer - col de Pavazin - St. Croix en Jarez - Croix de Mazet - Terasse sur Dorlay - Doizieux - Col d'Oeillon - Croix de Chaubouret (Le Bessat) - St. Julien Moulin - Maclas - Chavanay. Een pittig dagje vandaag. Bijna 100km en 2000 hm voor de boeg. Met de auto rij ik naar Chavanay aan de voet van Pilat. Van hieruit gaat de weg gestaag omhoog in de richting van Chuyer. Hier begint pas de eigenlijke col de Pavazin (terwijl je toch echt al een aantal kilometers aan het klimmen bent). Hier begint ook de schoonheid van het Parc. De uitgestrekte bossen afgewisseld met weiden, kabbelende beekjes en af en toe een paar koeien. Het is hier veel groener dan in de Gard. En dat heeft uiteraard alles met het weer te maken. Hoewel het weer over het algemeen stabieler is dan in Nederland kan het hier toch vaak behoorlijk plenzen. Je zit hier toch al ruim onder Lyon. Maar voor een echte zonzekere bestemming kun je het best nog een kilometer of 100 doorrijden. Op de col de Pavezin kom ik veel oudere wielrenners tegen die in tegengestelde richting rijden en deze col dus van de andere kant hebben beklommen. Deze kant daal ik af in de richting van St. Croix en Jarez. Op de plaatsnaamaanduiding staat vermeld dat St. Croix en Jarez "één van de mooiste dorpjes van Frankrijk is". Het is er inderdaad erg mooi met een middeleeuws plein en dito gebouwen. Alleen de ridders van de stalen paarden rijden hier in overvloed rond; de echte ridders zijn waarschijnlijk uitgestorven. St. croix en Jarez Op een bankje rust ik even uit en spreek met één van de fietsers. Er blijkt vandaag een toertocht te zijn voor gepensioneerden. Dat verklaart de grote hoeveelheid grijs gekleurde haren (want helmen dragen ze niet) die ik vandaag al ben tegengekomen. Als hij de route aanhoort die ik nog voor de boeg heb, schudt hij meewarig het hoofd; ai ai ai, c'est dure. Ik rij even door om een barrage (klein stuwmeer) te bekijken maar daar aangekomen draai ik snel weer om. De kleine kronkelweg naar de Croix de Mazet wacht op me. Een col van 650m hoog met enkele pittige stukken in een prachtige omgeving. één van de S-bochten in de Croix de mazet Het uitzicht tijdens de beklimming van de Mazet Vanaf de top daal ik in volle vaart naar de Terasse sur Dorlay. Van hieruit klim ik richting Doizieux. Hier ga ik in de fout en wijk ik af van de oorspronkelijk geplande route. La Valle en Gier was de bestemming om van daaruit de croix de Chaubouret te beklimmen. Nu rij ik de col d'Oeillon op (die ik al een aantal keren eerder vanaf Chavanay ben opgefietst). Op zich geen slechte optie. De klim voldoet aan alle eisen die ik aan een klim stel. Want ook hier rij je weer in een prachtig decor naar boven toe. Midden in de natuur en je komt nauwelijks verkeer tegen. Op 4 km van de top kruist deze klim zich met de klim vanaf Chavanay en gaat de weg gezamenlijk verder. Dit zijn ook de zwaarste kilometers. Naast het feit dat je de lengte van de klim begint te voelen zijn dit ook de steilere kilometers. Wel heb je in de laatste kilometers een fraai uitzicht over het Rhonedal en le Pic des Trois Dents (waar je ook erg leuke wandelingen kunt maken). Pic des trois dents en in de verte het Rhonedal Bovenaan de top kun je nog een stukje doorfietsen naar de Cret d'Oeillon waar de tv-mast staat en waar een table d'orientation (die je met de fiets overigens niet kunt bereiken) staat. Diegenen die voor de punten gaan nemen de laatste kilometer aan een procent of 10 er natuurlijk bij. Ik heb nog behoorlijk wat voor de boeg en omdat ik deze escapade al achter de rug heb zet ik de afdaling in. De afdaling van de col d'Oeillon. In de verte de tv-mast op de top. Helaas daal ik maar twee kilometer en klim vervolgens weer in de richting van Le Bessat (Croix de Chaubouret). Hier zit je echt in "haut Pilat" en woorden schieten te kort om deze omgeving te beschrijven. Uitzichten op de Cret de Perdrix, La Jasserie en de kapel van St. Sabin; ik vergeet bijna dat ik alweer aan het klimmen bent, hoewel dit eigenlijk meer vals plat is. Op de top van de Chaubouret moet ik echt eten want op peperkoek alleen rij ik deze rit niet uit. Na ruim een half uur wachten krijg ik eindelijk de bestelde appeltaart en een cola. Een pover stukje appeltaart voor € 5,--. Ik had het idee dat de patronesse mij liever zag gaan dan komen. Waarschijnlijk was ik met mijn bezwete kop niet sjiek genoeg voor deze zaak. Het is dat ik echt groen van de honger zag anders was ik al lang vertrokken. Na deze noodzakelijke stop verder in de richting van Colombier en St. Julien Molin Molette. Bij de plaatselijke bakker haal ik een heerlijke krentenbol voor € 0,80. De vriendelijke bakkersvrouw vulde tevens mijn bidon. Zo kan het dus ook! Vanaf St. Julien is het licht bergaf in de richting van Maclas (een erg leuk dorpje) en door de gorges van Malleval. Dit is echt een stuk om heerlijk door te rijden en in een mum van tijd ben ik dan weer in Chavanay waar mijn auto geparkeerd staat. Een half uurtje later drink ik een ijskoud pilsje voor de caravan.

Frankrijk Saint Ambroix - col du pré de la dame

2008-09-17T11:34:00.000-07:00

Na twee heerlijke weken in La Roque sur Ceze moeten we verkassen naar Saint Ambroix (Le Moulinet). Tijdens de reis blijkt alweer dat het fietsen me beter afgaat dan het autorijden; zeker als er ook nog een caravan aanhangt. De koppelingplaten hebben het ternauwernood overleeft maar uiteindelijk komen we toch goed aan op onze leuke plaats op camping le Beau Rivage. Een kleine camping met een leuk zwembadje en alweer een heerlijk strandje aan de Ceze. Deze camping is niet alleen leuk om te luieren. Ze ligt ook op een steenworp van de Cevennes; een waar fietsparadijs! het kleine zwembadje in een prachtige setting Rondje Le Moulinet - Les mages - St. Jean de Valeriscle - St. Florent sur Auzonnet -Le Pradel -Le Martinet - Le Moulinet Vroeg in de ochtend vertrek ik vanaf de camping. Het is fris en zelf ben ik niet al te fris. In Les Mages, als ik 5 km op weg ben, merk ik dat ik mijn bidons bij de caravan heb gelaten. Uiteraard moet ik terug want zonder drinken kom ik niet ver. Na de valse start kom ik voor de tweede keer in Les Mages en ga via de D56 richting St. Jean de Variscle. Hier ben ik eigenlijk een kleine weg aan het zoeken die ik niet vind. Er zou een weg moeten lopen naar Mercoriol midden door de bossen. Deze weg vind ik uiteindelijk na St. Florent sur Auzonnet. Een weg van ruim een meter breed kronkelt zich steil naar boven. Na een kilometer nemen de % af maar de weg blijft stijgen. Je rijdt hier door een mooi gebied zonder ook maar een sterveling tegen te komen. Hier ben ik weer in mijn element. Helaas komt aan deze weg een einde als ik de grote D906 richting Col des Portes oprij. De bedoeling was om door te rijden tot bovenaan deze col en dan de weg richting Peyremal te nemen. Ik heb echter geen zin om veel langer op deze drukke weg te blijven en bij l'Affenadou neem ik de weg rechts richting Le Martinet waarna ik weer op de weg kom richting Les Mages en Le Moulinet. Niet de meest spectaculaire route al is het kleine weggetje tussen St. Floret en de D906 absoluut de moeite waard! Rondje Tarabias - Genolhac - Col du Pré de la Dame - Villefort - Genolhac - Tarabias

Vandaag eerst een stukje rijden met de auto. Vanaf de camping rij ik naar tarabias. Achter Besseges worden de wegen smaller en steiler en de natuur mooier. In Tarabias parkeer ik de auto en ga verder met de fiets. De weg naar Genolhac is moeilijker dan ik had gedacht; het is al flink klimmen geblazen. Wel een bijzonder mooi gebied. Ik fiets hier dan ook in de Cevennes, een natuurpark aan de oostzijde van de Gard http://les.cevennes.free.fr/nl/nationaal-park.htm .

In Genolhac sla ik als snel linksaf naar de top van de col du Pré de la Dame. Bij zo een mooie naam kun je je allerlei voorstellingen maken. En deze berg doet zijn naam eer aan. De eerste kilometer is meteen ook de vervelendste kilometer. Het ritme moet nog gevonden worden en deze kilometer heeft tevens het hoogste stijgingpercentage van de hele klim. Al vrij snel gaat de klim verder tegen zeer acceptabele percentages (5 a 6% met nog een paar stukken aan 7%).

Het is echt een klim om in één strak tempo omhoog te fietsen. Vergeet echter niet te genieten van de rust, de mooie vergezichten en de prachtige natuur. Want na elke haarspelbocht wacht er weer een andere view.

Boven op de col snel een foto nemen en dan verder want in vergelijking met het dal is het hier steenkoud.

In het begin van de afdaling heb ik spijt dat ik mijn windstopper niet mee heb genomen. De eerste kilometers van de afdaling zijn trouwens behoorlijk steil en er ligt op een aantal plaatsen grind op de weg (waar je overigens door borden voor gewaarschuwd wordt). Na het steile gedeelte daal je heerlijk verder naar Villefort. Hier kun je je bochtentechniek weer wat oefenen. Het toeristenseizoen is in volle gang en het is dan ook een drukte van jewelste in Villefort. Laverend tussen de toeristen zoek ik een winkel om wat proviand in te slaan. Hierna rij ik in de richting van het meer. Het waait flink en de wind is ook hier koud. Ik draai daarom toch maar snel om om de eigenlijke route weer te vervolgen.

Vanaf Villefort gaat de 1e kilometer richting Genolhac weer pittig omhoog. Ook de straffe wind speelt me de eerste kilometers nog parten. Later rij ik echter weer tussen de heuvels door en is de wind nauwelijks merkbaar. Ook gaat de weg lichtjes bergaf; tijd voor de knallen dus en ik rij volle bak richting Genolhac en door naar Tarabias. Terwijl ik de camping op rij, geeft de autothermometer 31 graden aan. Dat zijn er zeker tien meer dan in Villefort dat in vogelvlucht een dertig kilometer noordoosterlijk ligt. We gaan lekker zwemmen in de rivier!

Frankrijk La Roque sur Ceze

2008-09-15T12:04:00.000-07:00

Vakantie, voor mij de leukste tijd van het jaar. Vier weken alleen met mijn gezin op vakantie in het Zuiden van Frankrijk. Vier weken alleen maar leuke dingen doen. Lekker zwemmen, luieren, eten, af en toe een leuk stadje kortom leven als God in Frankrijk. Doe ik dan helemaal niets sportiefs in mijn vakantie; tuurlijk wel, fietsen natuurlijk! Vroeg in de ochtend als mijn vrouw en kinderen nog slapen ga ik op zoek naar de mooiste routes en de hoogste bergen. Zo rond de klok van 12 ben ik weer terug en kan dan 's-middags weer genieten met mijn gezin. Hoewel mijn vrouw en kinderen niet zo veel met fietsen hebben willen de kids zich wel eens laten gaan.

Op Camping les Cascades in La Roque sur Ceze (http://www.campinglescascades.com/) hadden we dit jaar de eerste twee weken onze caravan gestald. Een aardige camping die is gelegen aan een prachtig gedeelte van de Ceze; les cascades de Sautadet. Het strandje van de camping bevind zich aan het einde van de cascades/kloof. Wat kan je hier heerlijk zwemmen en van de rotsen springen!

Vanaf deze camping heb ik 4 fietstochten gemaakt door het mooie landschap van de Gard.

Rondje Carsan, St. Paulet de Caisson, St. Julien de Peyrolas, St. Christolles de Rodieres, La Roque sur Ceze.

Om te beginnen een opwarmertje van een km of 60. Het terrein is glooiend (heuvelachtig). De mooie weg richting Carsan loopt gedurende een aantal kilometers behoorlijk omhoog zonder stijl te worden. Heerlijk fietsen want er is nauwelijks verkeer. Vanaf Carsan tot St. Julien de Peyrolas is de route vrij eentonig en een stuk drukker. Maar het duurt gelukkig niet zo lang want direct na het inzetten van de terugweg richting St. Christolles rij ik weer door de bossen. Eerst een leuk doch vrij rustig klimmetje vervolgens een prachtige afdaling. Absoluut het mooiste stuk van de rit. Op zich een mooie route maar ik hoop toch op beter. Gedurende grote stukken van de rit kijk je uit op de Mont Ventoux. Deze berg bereik je echter pas na 80km vervelende weg. Fietsen is dus geen optie; wellicht een keer met de auto???

Rondje Verfeuil, Lussan, Rivieres, Navacelles, Guidon du Bouquet en terug.

Vandaag moesten de benen eens gepijnigd worden. Het doel was de mont Bouquet. Een stijl kreng van 4,6 kilometer die is opgenomen in de B.I.G. (Brevettes International des Grimpeur) http://www.challenge-big.eu/. Sinds juni ben ik lid van de BIG en wil de cols die hierin zijn opgenomen natuurlijk meepikken. Mits ze een beetje in de buurt zijn natuurlijk.

Vanaf de camping gaat het vals plat omhoog richting Verfeuil een leuk klein dorpje. Langs de kant van de weg zie je mooie lavendelvelden. Tussen Verfeuil en Lussan sla ik even rechts af naar Les Concluses de Lussan http://www.gard-provencal.com/nature/concluses.htm.

Op de parkeerplaats aangekomen zie ik eigenlijk weinig van dit natuurverschijnsel en ik wil mijn fiets niet onbewaakt achterlaten. Meer dan onderstaande foto heb ik dus niet gezien.

Op de terugweg zie ik nog een ander niet alledaags natuurverschijnsel. Een heuse slang van ruim een meter. Waarschijnlijk een adder.

Natuurlijk wel erg bijzonder als je zo’n beest tegenkomt. Na een vrij rustige klim van 3 km kom ik weer op de weg naar Lussan. Je rijdt hier in een prachtig gebied. Het lijkt wel een uitgestrekte heide met veel lage bossages. Elk moment verwacht ik een everzwijn dat plots achter één van de struiken opduikt. Helaas mocht dat niet zo zijn. Twee onverwachte ontmoetingen zou ook wel wat veel van het goede zijn. Even verder zie je Lussan al liggen. Zoals wel meer stadjes in het Zuiden van Frankrijk is Lussan gebouwd boven op een helling. Een mooi gezicht.

Lussan uitrijdend neem ik de tweede weg links richting Rivieres. Hier kunnen geen twee auto’s naast elkaar rijden. Ook deze weg loopt door een machtig stukje natuur. Uitgestrekte bossen, bergen (tot 500m) en in de verte zie je de Mont Ventoux en de eerste bergen van de Cevennes. De weg loopt nog steeds gestaag omhoog tot een kilometer of 3 voor Rivieres. Daar begint een prachtige en goed lopende afdaling naar de eerder genoemde plaats. Ik neem me voor deze helling de volgende keer van de andere kant te nemen. In Rivieres neem ik de grote weg richting Boisson en verder richting Navacelles. Hier slaat de twijfel toe. Hoewel ik vooraf de kaart bestudeerd had weet ik niet meer of ik hier naar links moet of dat de klim in één dorpje verder begint. Ik neem dus verkeerde keuze en ga bij Navacelles naar boven.

De klim begint aan een procent of 8 gedurende een kilometer. Omdat de echt steile stukken uitblijven heb ik al het vermoeden dat dit niet de juiste weg is. Als ik na 2 ½ kilometer boven ben weet ik het zeker. Dit kan niet de gevreesde Mont Bouquet zijn! Een steile berg van 4,6km lang zou in dit landschap toch eigenlijk zichtbaar moeten zijn? Ik vervolg mijn weg en kom uit op de doorgaande weg van Lussan naar Les Fumades. Omdat ik al 70 km op de klok heb staan rij ik terug naar de camping.

Op herhaling Een paar dagen later doe ik ongeveer hetzelfde rondje. De kaart heb ik nog eens goed bestudeerd en nu weet ik dat ik bij Navacelles moet doorrijden naar Brouzet les Alès; hier begint de echte klim.

En al in de eerste kilometer valt er weinig te twijfelen. Het begin is meteen pittig met stukken tegen de 13-14% waarna je even lucht krijgt. Even na kilometer 1 mag je opnieuw op de pedalen gaan staan om je trappers uberhaupt rond te krijgen. Na een 300 "rustige" meters is het weer een volle kilometer op de pedalen staan voor de echte uitsmijter. Passages >20% doen je snakken naar lucht die zich echter ook in de 4e kilometer nauwelijks aandient; al gaan de percentages dan terug naar een “lekkere” 12%. De laatste honderden meters zijn een mengelmoes van een bijna rechtstaande muur en asfalt met een stijgingspercentage van een procent of 8. Het toetje is een verademing; 4%. En dan heb je een prachtig overzicht over het glooiende landschap van de Gard en de Cevennes.

Dit is echt een klim waar je jezelf helemaal in de vernieling rijdt. Op veel plaatsen is het geen fietsen maar harken; je moet er van houden, maar geef mij maar een berg met wat meer kilometers en wat minder percentage. Na een een rustpauze op het bankje bovenop de Mont Bouquet zet ik afdaling in richting Seynes. Hier heb ik een mooi uitzicht op de berg waar ik zojuist op de top heb gestaan. Deze, overigens ook erg steile, afdaling gaat langs ruige rotsen en door mooie natuur met schitterende vergezichten. Uiteraard kun je de Mont Bouquet ook van deze kant beklimmen. Probeer dan vooral niet te vergeten om te genieten van de omgeving. Het zal moeilijk zijn op de vele stukken waar de inspanningsastma je doet snakken naar lucht.

Mont Bouquet vanaf Seynes

Even later neem ik de afslag naar Le Peuch en Sausines en kom uiteindelijk weer op de doorgaande weg van Lussan naar Fumades van waaruit ik weer dezelfde route richting de camping terugrij.

Rondje Goudargues, Mejannes les Claps, Fons sur Lussan, Fumades, Rivieres, Lussan, Verfeuil, La Roque sur Ceze.

Via leuke binnenwegen fiets ik richting Goudargues. Een pittoresk stadje waar je heerlijk kunt toeven op één van de vele terassen langs de Ceze. Ter hoogte van le Courau ga ik linksaf de berg op. Een prachtige smalle weg midden door de bossen en nauwelijks verkeer. Al eerder schreef ik dat je elk moment kon verwachten dat een everzwijn of ree de weg over stak. Ook hier is dat weer het geval (toen ik hier later op een avond met de auto reed bleek deze gedachte zo gek nog niet want toen zagen we er meerdere). In Mejannes le Clap breng ik een bliksembezoek aan een bevriend stel die met hun kinderen de vakantie doorbrengen in Le Mattas, een vakantiedorp. Hierna vervolg ik mijn weg richting Fons sur Lussan, een leuk klein dorpje in the middle of nowhere. Op de grote weg rechtsaf richting Fumades. In verband met wegwerkzaamheden wordt ik gedwongen mijn snelheid te minderen. Gelukkig geef ik hier gehoor aan want na 100m rij ik door pas gelegd asfalt waarvan een flinke laag blijft kleven aan mijn bandjes. Ook mijn fiets zit helemaal onder de rotzooi. Ik realiseer me dat ik tijdens mijn vakantie toch nog aan het poetsen kom. Nadat ik weer op “droog” asfalt terecht kom stop ik langs de weg om mijn banden schoon te vegen. Dat lukt gelukkig vrij goed en ik stap weer snel op de fiets. Even verder merk ik dat mijn computertje geen snelheid meer aangeeft. De magneet op de spaak blijkt verdwenen en ik moet zonder informatie verder richting Rivieres. Hier ga ik naar recht de berg op die ik een paar dagen eerder ben afgedaald. Ook hier is het weer genieten geblazen; prachtige natuur, een pittige klim, een lekker zonnetje en 28 graden; wat kan een mens zich nog meer wensen?

Het was erg goed toeven in La Roque sur Ceze en de directe omgeving. Zeker de moeite om nog eens terug te keren. Met name de Mont Bouquet is natuurlijk altijd weer een uitdaging. Volgende keer vanuit Seynes. Op naar de volgende camping!

Fietstestdagen en een nieuwe fiets

2008-09-15T03:35:00.000-07:00

Als je al jaren op een stalen fiets rondrijdt en je mag plots 2 dagen op een volledige carbonbolide koersen dan merk je toch een behoorlijk verschil. Tijdens de fotoshoot aan het Gardameer mocht ik 2 dagen op een Koga Myata roadracer rondrijden. Wat reed die fiets lekker zeg!

Na terugkomst in Eijsden was de omschakeling naar mijn eigen stalen Pinarello dan ook weer groot. Mijn besluit was al snel genomen: ik wilde een nieuwe fiets.

Door het grote aanbod zie je door de bomen het bos niet meer. De informatie die je via internet krijgt is onuitputtelijk maar lijdt vaak alleen maar tot meer onzekerheid en keuzestress. Zelf ervaren was mijn motto. Dus besloot ik deel te nemen aan de fietstestdagen van het blad "Fiets".

Op 12 april vertrok ik 's-ochtends vroeg met de trein naar Arnhem. Op het "testterrein" was het een gezellige drukte. Veel stands met een grote variëteit aan fietsen. Isaac, Pinarello, Bianchi, Cube, Canyon, Cannondale, Trek, Red Bull (en ik zal er nog wel wat vergeten). Ze waren allemaal vertegenwoordigd. Na het inleveren van je pasje kon je op een gloednieuwe fiets kruipen en deze gaan uitproberen. De organisatoren hadden een leuk rondje uitgezet waar alles inzat. Klim, afdaling wat bochtenwerk goed en slecht wegdek.

Ik wilde testen met het oog op de aankoop van een nieuwe fiets. De echte dure bolides zoals de Pinarello Prince die je daar kon testen heb ik daarom jammer genoeg laten staan. Mijn eerste keuze was een Bianchi Nirone die mij erg tegenviel. De tweede keuze was een Red Bull pro carbon 3000 SL. Een mooie en lichte carbonracer afgemonteerd met een ultegra SL-groep. De fiets is ontzettend licht, rijdt erg fijn alleen de versnellingen zijn niet goed afgesteld waardoor er onnodig veel geratel hoorbaar is.

Red Bull pro carbon 3000 SL

Na een lekkere pastalunch de derde testfiets opgehaald. Met een Canyon Ultimate CF 6.0. meegedaan met een een fietsclinic. Roderick (hoofdredacteur van "Fiets" leidde een klein groepje naar een paar mooie klimmetjes rondom de veluwe (o.m. Zijpendaalseweg). De Canyon was even licht als de Red Bull en afgemonteerd met een ultegra SL groep gecombineerd met dure ace onderdelen. Dit was wat rijgedrag betreft de absolute topper van de dag. Of het door de fiets kwam weet ik niet maar in de groep reed ik erg gemakkelijk mee. Na een lekker rondje van 1 1/2 uur weer terug op het testterrein. Nadeel van de Canyon; ik vond de fiets niet mooi! Tevens is de fiets niet te krijgen bij een plaatselijke dealer. Je besteld hem via internet.

Canyon Ultimate CF 6.0

Als laatste een Isaac Pascalle waarmee ik nog een rondje deed over het plaatselijke parcours. Op zich een hele fijne fiets al wist ik al vrij snel dat dit niet mijn nieuwe fiets zou worden. Na een lekkere douche snel huiswaarts want ik had nog een behoorlijke treinrit voor de boeg. Al met al een hele leuke en nuttige dag.

Hoewel ik deze dag heel nuttig vond kocht ik twee maanden later een geheel andere fiets. De keuze viel uiteindelijk op een Stevens SCF2 model 2007. Een mooie carbonfiets met Mavic Ksyrium wielen en afgemonteerd met een ultegra triple. Omdat het een model van 2007 was heb ik deze voor een leuke prijs kunnen krijgen. Na een testritje was ik verkocht. En nu, een kilometer of 1.500 verder, ben ik nog steeds erg in mijn nopjes met mijn fiets.

Stevens SCF2

Toertochten voorjaar 2008

2008-09-14T13:06:00.000-07:00

Oud Oteren classic (3 mei 2008)

Een mooie vlakke route van 120 door de Belgische Kempen. Vertrek in Neeroeteren. Een lus via Beringe en Peer en weer terug naar Neer Oeteren. Lekker weer; zon en 25 graden.

Na het vertrek beland ik al snel in een grote groep waardoor ik na 40 km een gemiddelde van 30 km p/u op de klok heb staan. Omdat ik niet gewend ben in een grote groep te rijden en ik meer bezig was met mijn concentratie in de groep dan met de omgeving heb ik me na 40 km laten afzakken. In mijn eentje verder gegaan en lekker kunnen genieten van het fietsen en de omgeving. Helaas verzandde de toertocht al vrij snel in een speurtocht want de bepijling was van een bedenkelijk niveau. De geplande 120km werden er uiteindelijk bijna 140km.

Voor de tweede stop in Peer nog 15 km samen met een plezante oudere Belg (uit de streek) gefietst. Hij kende de streek op zijn duimpje en hoefde nog niet eens naar de pijlen te kijken. Deze bijna 70-er fietste regelmatig giga-afstanden (>400km) en zou ook nog de 11-stedentocht gaan fietsen. Petje af voor deze aimabel man.

Na bijna 140km keerde ik huiswaarts. Lekker gefietst, geen spectaculaire tocht. Ik mis toch de klimmetjes! Volgend jaar toch maar de Shimano fietschallenge in Vaals.

Bilzen Classic (31 mei 2008)

Een tocht die verleden jaar al op mijn programma stond doch niet kon doorgaan. Vandaag samen met mijn fietsmaat Frenk aan deze tocht begonnen. Het weer was perfect en de ambiance in Bilzen uitstekend. Ondanks het ontbreken van echte klimmen in de beginfase was het parcours niet gemakkelijk. Waarschijnlijk had ik de alcohol nog in mijn benen na 4 bronkdagen.

Het (overigen erg mooie) glooiende parcours ging op en af en bleek geen meter vlak. Geloof me ik heb liever een paar flinke klimmen dan weet je tenminste waar je aan toe bent. De eerste 30 km vielen dan ook niet mee. Na een gedwongen stopje (Frenk had problemen met de magneet van zijn computer) kwam ik beter in mijn ritme.

Naarmate het parcours vorderde kwamen er ook meer hindernisjes. Ook de omgeving werd nog mooier. Aan de voet van de mooiste klim (Les Cahottes) was de bevoorrading. Erg goed verzorgd met banaan, wafel, sportdrank etc. Lekker in de zon de veelheid aan materiaal eens bewonderd. Van een bijna volledig vergane Koga tot de nieuwste Pinarello Prince.

Les Cahottes

De tweede helft begint met de beklimming van les Cahottes (de belgen vergelijken hem wel met een alpenklim maar dat is een tikje overdreven) met enkele leuke haarspeldbochten. Hierna vinden we aansluiting bij een groep en wordt er volle bak in de richting van Bilzen gereden. Op 10 km van de finish stopt Frenk even om een probleempje aan zijn fiets te verhelpen (alweer die magneet) en we zijn de aansluiting met de groep kwijt. In de verte zien we ze rijden en op een klimmetje willen we de aansluiting vinden. Volle bak naar boven, 100m, 50m, 25m we komen steeds dichterbij. Boven aan de klim zijn we op 10 meter genaderd toen in de groep gedemarreerd werd en hun snelheid flink werd opgeschroefd. Op dat moment was het bij mij over en uit. Frenk had nog wel kunnen aanpikken maar bleef bij me en gezamenlijk reden we rustig terug naar Bilzen. In de leuke ambiance nog een lekkere pint gedronken helaas geen prijs in de tombola!!

Het zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik de Bilzen classic aandoe. De leukste toertocht die ik tot nog toe gereden heb. Inschrijfgeld slechts een paar euro. Perfect georganiseerd, uitstekend uitgepijld, goede bevoorrading en een prachtige route in een streek waar ik normaal nooit zou fietsen (onbekend maakt onbemind?). Deze streek staat trouwens ook nog leuk beschreven in de "Fiets" van juni 2008.

Gardameer fotoshoot

2008-09-12T14:11:00.000-07:00

Het was in het voorjaar van 2007. In een advertentie op het forum van www.fiets.nl werden modellen gevraagd voor een fotoshoot in Zuid-Frankrijk. Met name dat laatste sprak me wel aan; Zuid Frankrijk in maart! En dus stuurde ik een mailtje met een foto van mezelf en een foto van mij zoontje (in de fietskleren van zijn pa). Wat ik vooraf verwachtte werd waarheid. Ze hadden me niet nodig. Er waren voldoende modellen.

Ongeveer een jaar later krijg ik een mailtje van Edwin, de huisfotograaf van het blad Fiets. Of ik toch geen zin had in een fotoshoot. Twee weken later zat ik in de bus op weg naar Malcecine aan het Gardameer. Samen met Jantiene, Pieter, Remco en Edwin. Een leuk gezelschap met allemaal een gezamenlijke passie; FIETSEN.

Aan fietsen trouwens geen gebrek. Zannata, Koga, Gianni Motta, Scott, Canyon, Trek; de ene nog mooier dan de ander. Op dag 1 was het weer niet best. Een typische Nederlandse lucht en een graad of 15. Geen weer voor foto's en samen stapten we op de fiets voor een verkenningstocht in de bergen. Wat ik vooraf al vreesde werd waarheid. Tijdens het eerste de fietstripje werd al snel duidelijk dat ik toch degene was met de minste power in de benen. Aanhaken en bijblijven was mijn devies. Dat lukte vrij aardig. Al moest ik mijn poging om bij het laatste plaatsnaambordje (Malcecine) mee te sprinten wel bekopen. Na het passeren van dit bord moest er nog een km 0f 6 gefietst worden terwijl ik toch echt dacht dat we er waren! Ondanks het slechte weer besloot Edwin toch een paar foto's te maken. We namen de bus naar Riva waar Remco en ik voor het eerst aan de bak moesten. Remco, een doorgewinterde moutainbiker, moest met een wheelie over de stenen afscheiding tussen het meer en een plein rijden. Ik moest zorgen dat ik er vlak achter bleef. Nu was het voor mij al een hele prestatie om überhaupt op dat muurtje te fietsen, de juiste afstand houden bleek nog veel moeilijker. Op de onderstaande foto is de spanning ook van mijn gezicht af te lezen. Na de laatste shoot kwam ik niet uit mijn clip en kieperde (tot grote hilariteit van Pieter, Edwin en Jantiene) bijna het meer in.

De tweede dag was een prachtige voorjaarsdag. Zon en een temperatuur rond de 18 graden. Wat wil je nog meer in maart. De mountainbikes werden in de bus geladen en we reden richting Arco. Een mooi gebied in de buurt van Riva. Na een fotoshoot van Jantiene in een rustige afdaling in een mooie olijvengaard was het de beurt aan Pieter en Mij. Lekker rustig fietsen langs een riviertje ging me beter af dan de escapade van een dag eerder. Hierna stijl naar boven het plaatselijke bos in. Het pad was zo stijl dat je op sommige stukken moest afstappen. Helaas bleek één van mijn pedalen niet in orde en al vrij snel lag ik met mijn snufferd op de grond. Jantiene was het zelfde lot beschoren. Het resultaat; een paar flinke schrammen. Vervolgens de hele dag gefietst en "gewerkt".

De derde, en tevens laatste dag terug naar de berg van de eerste dag. Eerst werden er nog een paar foto's gemaakt langs het meer van de 3 campafietsen.

Lekker een terasje gepikt. Had nooit gedacht dat het leven van een "fotomodel" zo zwaar zou zijn.

Na het rustige begin toch op de weg langs het meer richting de berg. Er werd flink geknald. Snelheden ruim boven de 40km. En al vrij snel besloot ik toch mijn eigen tempo aan te houden en liet de overigen gaan. Snel zag ik hen weer terug voor de volgende shoot waar ik overigens geen lijdend voorwerp was.

Op de berg nog een paar plaatjes geschoten in volle klim. En daarna volle bak terug naar het appartement. Verscholen achter de rug van Pieter en Edwin wist ik peen te houden. Tot het moment dat Pieter een demarage plaatste om het laatste plaatsnaambordje te pakken. De wind kwam vol in mijn gezicht en het was over en uit. De resterende 5 kilometer naar het appartement heb ik rustig uitgefietst.

Een prachtige (werk)fietsvakantie die mijn enthousiasme voor het fietsen weer naar een hoger niveau tilde. Niet alleen mijn enthousiasme maar ook mijn benen boekte behoorlijke vooruitgang na deze drie "trainingsdagen". Het begin van een prima seizoen. Een leuk beeld van deze fototrip zie je in de video op http://www.youtube.com/watch?v=zOCCLe0nXsY&feature=player_embedded#! (met dank aan Jantiene). De foto's zijn gemaakt door Edwin Haan fotograaf voor het blad "Fiets", Jantiene en mijzelf. Een gedeelte van de foto's die je hier ziet zijn ook geplaats in de "Fiets" van april en mei 2008.

Introductie

2008-09-12T06:20:00.000-07:00

In deze blog ga ik mijn wieler"belevenissen" met u delen. Wielrennen is al lange tijd mijn hobby. Geleidelijk is deze hobby uitgegroeid tot een passie. Wat wil je ook anders in het prachtige Limburgse land op een steenworp afstand van de Voerstreek en de Belgische Ardennen binnen fietsbereik. Klimmetjes in overvloed zou je zeggen maar toch beleef ik mijn jaarlijks fiets"hoogtepunt" tijdens de vakanties in het buitenland waar de fiets altijd meegaat. In de ochtenduren (als vrouw en kinderen nog lekker liggen te slapen) trek ik er op uit. Op zoek naar de mooiste plekjes en de hoogste bergen. Al deze mooie en ook minder mooie fietservaringen wil ik vastleggen. Voor mijzelf en iedereen die het leuk vind om te lezen. Guido